En zo maakt musician met zijn mooie verslag een einde aan mijn getwijfel en heb ik gelijk twee kaartjes besteld voor Millers optreden aanstaande woensdag. Moet deze held toch eens aan het werk zien. Heb tien jaar in De Oosterpoort (niet Oosterpark ) gewerkt, een uitverkochte grote zaal mag je op 1800 personen aftikken.

Ga je er speciaal voor naar Berlijn??
Ik hoop na Joe Jackson zondag inderdaad gewoon over De Oosterpoort te schrijven.....

Vanavond naar Patrick Wolf geweest met een akoestisch optreden in de Paradijskerk Rotterdam.
Een mooie setting waar Wolf goed tot zijn recht kwam met o.a. een accordeonist uit Nederland die er volgens mij niet de hele tour bij was. Het leverde in elk geval een paar zeer mooie momenten op met nummers die hij deze tour nog niet eerder had gespeeld.

Normaal ben ik altijd wat huiverig voor dit soort optredens maar hij wist me al vanaf het eerste nummer helemaal mee te nemen tot aan de allerlaatste seconde. Geen moment sloeg de verveling toe mede dankzij het vlotte wisselen van muzikale setting. Dan weer eens achter de piano, dan weer de harp of begeleiding op hobo en zoals gezegd ook accordeon.

Wolf mag er dan nog zo excentriek uitgedost bijlopen. Het is en blijft een wat verlegen grote, lange slungel wat het allemaal extra charmant maakt.
Opvallend ook wel dat hij niet echt populair is in Nederland. Zoveel mensen konden er niet in de kerk en het duurde even voor het uitverkocht was.

Van mij mag hij vaker dit soort uitstapjes maken. Het is me goed bevallen.

Daar woont-ie.

Iedereen weet toch dat lebowski speciaal vanwege Steve Miller naar Berlijn verhuisd is?

Gisteren Tame Impala gezien in een volgepakt Paradiso. Klonk allemaal lekker in ieder geval en de setlist was een leuke mix van de twee albums. De toegift was er dan nog eentje van de eerste EP (Half Full Glass of Wine). Vond alleen het projectie scherm niet bijster veel toevoegen.

Het was heerlijk inderdaad Blijf me er alleen altijd over verbazen hoe suf het publiek toch altijd is in Paradiso.. Veel stoicijnse onbewogen blikken, weinig dansende mensen, onbegrijpelijk..

Gisteren Fatoumata Diawara gezien in de Leidse Schouwburg. Vond het album al mooi, maar het concert was echt fantastisch. Wat een geweldige vrouw is het toch ook.

Was ook voor het eerst dat ik een muzikant uit Réunion (zoek maar eens op op de kaart) heb gezien.

Vanwege buikgriep helaas de concerten van Spinvis en Tame Impala moeten missen. Tartaarsaus in het kwadraat.

Gisteravond zag ik Tuxedomoon in de Nieuwe Nor in Heerlen. Veel gefreak en geëxperimenteer, dat bij vlagen goed uitpakt, maar weinig van de nummers waarop je hoopt als je Tuxedomoon gaat zien. Geen No Tears en geen In A Manner Of Speaking, maar we kregen wel Nazca, Desire en Tritone te horen. Het concert was goed, maar het gevoel blijft toch dat er veel meer in had gezeten en dat lag vooral aan de setlist. Zoveel geniale nummers hebben en er zo weinig spelen, toch een beetje zonde.

Zelfs No Tears niet? Ik dacht dat dat wel het bekendste Tuxedomoon-nummer was.

Dat is het ook, maar die kregen we dus niet te horen.

STEVE MILLER BAND - TEMPODROME, BERLIN 31-20-2012

Geweldig concert gezien vanavond van de Steve Miller Band, met een behoorlijk afgetrainde protagonist, vergeleken met twee jaar geleden. Wat is de Space Cowboy nog goed bij stem, helder van geest en scherp van de tongriem. Het Berlijnse publiek kwam zoals altijd wat lastig op gang, maar toen de trein eenmaal reed was er geen houden meer aan. Geweldige uitvoering van Fly Like an Eagle, mooie verhalen, een beetje afgeraffeld akoestisch setje en helaas geen nummers van Circle of Love. Maar da's voor de kniesoren.



is die gast 72? Onwaarschijnlijk wat een energie!

Er is een aantal albums dat Miller angstvallig achterwege laat om er wat van te spelen, o.a. Circle of love. Maar het geldt ook voor Wide River, Born 2B Blue, Italian X-rays, Recall the beginning.

Daar valt wellicht uit af te lezen wat Miller's eigen voorkeur is uit z'n oeuvre. Het kan ook zijn dat hij kiest uit het meest populaire werk van het aanwezige publiek. Geweldige solo van die toetsenist in Fly like an eagle idd!

Gisteren Terry Bozzio in de grote zaal van het Patronaat in Haarlem, een zitconcert voor een man of 200 (niets eens uitverkocht, volgens mij), waarbij de bescheiden man twee sets van ongeveer drie kwartier speelde, elk weer bestaande uit een een aantal losse 'nummers', die onderling flink van elkaar verschilden zodat we een goed beeld kregen van de (geweldige) kwaliteiten van de man.

Ondanks dat Bozzio behoorlijk verscholen zat achter het enorme drumstel (ik dacht dat het drumstel van Mike Mangini groot was...), was alles door de camera's en een videoscherm zeer goed te zien en dat geeft toch wel een flinke meerwaarde aan zo'n concert.
Bozzio's manier van spelen was prettig rustig (slechts af en toe ging hij even los) en het geluid was goed hoorbaar, ook de zachtste percussie-instrumenten. Volume was laag zodat doppen niet nodig waren.

Ik weet nauwelijks iets van drummen dus exact hoe goed het optreden van gisteren was: geen idee (al was een collega met beduidend meer verstand van zaken erg enthousiast) maar ik heb er in ieder geval erg van genoten.

Volgens mij staat Bozzio nog een of twee keer in Nederland (oa in Het Paard) dus gaat dat zien.

Gisteren iLiKETRAiNS - Rotown Rotterdam

Op cd past de lage stem van David Martin goed bij de muziek, live is het snel saai.
Elk nummer heeft een zelfde opbouw: rustig begin met zang, langzaam komen er meesterlijke gitaarriedeltjes bij, even wat harder, gas terug om vervolgens te ontploffen in een hemels gitaar geweld.
Helaas waren deze uitbarstingen vaak te kort, voordat je echt meegezogen werd was het nummer al weer klaar.
Pas op het einde (Terra Nova en het meesterlijke Reykjavik) gingen alle registers open en dan is iLiKETRAiNS op zijn best, wat een finale!

Gisteren heb ik hem gezien in het AB Theater in Brussel. Het was voor mij de vierde keer dat ik Patrick Wolf live zag, en dit akoestische was ongetwijfeld zijn beste concert van de vier. Patrick leek het erg naar z'n zin te hebben en lachte en praatte veel.

We kregen een best verrassende setlist voorgeschoteld, met vooral een nadruk op Wind in the Wires en The Bachelor. Aan het einde van de set vroeg hij aan het publiek of er iemand nog requests had, waarna hij Pumpkin Soup - ter ere van Halloween - besloot te spelen. Daarna kwam The City, dat hij opdroeg aan Brussel, en waar hij de tekst veranderde in "It's about that day we kissed, by Manneken Pis". Als bis speelde Patrick ten slotte de Elvis-cover Can't Help Falling in Love en The Magic Position.

Hoogtepunten waren wat mij betreft Armistice, Penzance, This Weather, Paris en Overture.

Topconcert dus, van een topartiest.

Hoe goed het was is toch wat jij ervan vond? Dan maakt het daarvoor toch niet uit of ie een technische ster was of een straatmuzikant?

Gisteren in Paradiso Zita Swoon Group gezien met Mamadou Diabaté and Awa Démé. De eerste keer dat ik Zita Swoon live zag en dan nog wel in een setting en met nummers die niet tot het standaard repertoire van Stef Kamil en consorten behoort. Het was een heerlijk optreden en het feit dat ik eigenlijk zo goed als niets kende van het hetgeen gespeeld werd maakte me eigenlijk helemaal niets uit. Het enthousiame en het zichtbare plezier dat aan alle kanten vd band afstraalde zorgde ervoor dat je automatisch meegetrokken werd in het concert. Kortom, een geslaagde avond en dit is zeker een band die ik vaker zou willen zien.

Hé leuk Herman...ik heb haar anderhalve maand geleden gezien in de North Sea Jazz Club in Amsterdam en vond het ook een superoptreden (zie mijn post in dit topic van 14 september).

Dinsdag Mavis Staples in het MC Theater, Amsterdam. Alweer de tweede keer mevrouw Staples in vrij korte tijd - vorig jaar op NSJ - maar het was weer een groot succes. Mavis Staples is simpelweg wandelende geschiedenis. De burgerrechtenbeweging in de jaren '60, de geile funky jaren '70, Staples was en zong erbij. Nu is ze beduidend op leeftijd en zingt voornamelijk gospel, met hier een daar een oude protestsong. Haar doorleefde stem begeleid door een fijn koor (inclusief zus Yvonne) en een fantastisch blank trio op bas, gitaar en drums maakte dit weer een geweldige avond.

Ik was er ook bij in Brussel. Was mijn vijfde keer alweer, en dit was toch wel een van zijn beste concerten!

In sommige nummers miste ik door de akoestische setting wel wat pit, maar de meeste nummers kwamen wel heel goed uit de verf.

Elke keer weer sta ik verbaasd over zijn stem. Door zijn excentriciteit en de veelheid aan instrumten vergeet je soms bijna hoe waanzinnig mooi hij kan zingen. Toegift Can't help falling in love bewees dan ook dat hij op latere leeftijd altijd nog een fijne crooner kan worden

Mwah...

Ik probeer tot op zekere hoogte wel onderscheid te maken tussen mening en waarneming. Ik kan ook best zeggen dat 'het een goed optreden was' maar 'dat ik er niet veel aan vond'.

En zo ook nu. Als Bozzio ver onder zijn kunnen zou hebben gespeeld dan zou ik dat absoluut niet hebben gemerkt, dus dan zou ik het maar vreemd vinden als ik zou constateren dat het 'een goed optreden' was. Dat ik er van genoten heb kan ik wel constateren en dat heb ik dus ook gedaan

Ik laat me in de regel dan ook enkel over de kwaliteit van een album of een concert uit als ik artiest en context voldoende ken. Anders houd ik het bij opmerkingen over mijn beleving en zo objectief mogelijke constateringen.

Even teruggelezen en een herkenbaar verhaal. Het was wel raar zo'n concert in de Schouwburg, maar na de pauze zat letterlijk niemand meer in zijn stoel en stond iedereen te dansen. En dat op een maandagavond. Haar verhaal over de muziek die heel Afrika verenigd, geïllustreerd door een oeroud ritme waarbij ze de diverse dansen liet zien, vond ik ook erg mooi. Normaal vind ik dat soort verhalen wat prekerig, maar nu raakte het me wel.

Gisteren Israel Nash Gripka in de kleine zaal van het Patronaat

Voorprogramma Anthony d'Amato is een uit New York afkomstige zanger/gitarist die me bij tijd en wijle sterk deed denken aan de vroege Bruce Springsteen, ook door het goed gedoseerde gebruik van de mondharmonica. Had nog nooit van de man gehoord maar was aangenaam verrast en ben benieuwd hoe hij klinkt als hij een hele band tot zijn beschikking heeft.

Ook Nash Gripka is uit New York afkomstig (en net als d'Amato stond ook hij stil bij de ravage die Sandy in zijn geboortestad heeft aangericht) maar tegenwoordig wonend op een ranch in Texas, iets waar hij in de persoonlijke intermezzo's meerdere malen over vertelde (over zijn door een coyote doodgebeten geit Ziggy Stardust bijvoorbeeld).
Ook Nash Gripka stond er gisteren grotendeels alleen voor, en ook hij begeleidde zichzelf op gitaar en mondharmonica. Opviel vooral de kracht van zijn rauwe stem, petje af als hij dat een tournee lang vol weet te houden. Op sommige nummers kreeg hij begeleiding van een bandlid/assistent op gitaar/slide gitaar en achtergrondzang.
Waar bij d'Amato Bruce Springsteen een belangrijk referentiepunt is, kun je bij het noemen van Gripka's invloeden niet om Neil Young heen. Meerdere malen tuinde ik erin: dacht ik dat een cover van een Young-nummer werd ingezet, bleek het toch eigen werk te zijn. Zo goed als Neil Young is hij (nog) niet maar mij wist hij gisteren prima te boeien met een combinatie van goede muziek en een warme persoonlijkheid.

Opkomst viel gisteren wel een beetje tegen: ruim honderd man, waarvan nog een behoorlijk deel voortijdig wegging (al was het een doordeweekse dag). d'Amato vertelde me overigens onder de indruk te zijn van het Nederlandse publiek, die waren tijdens zijn voorprogramma veel meer gefocust dan Amerikaans publiek. Ik heb hem maar in de waan gelaten dat dat hier altijd zo is.

Gripka en d'Amato staan nog twee keer in Nederland (en één keer in België: gaat dat zien.

Gisteren Ken Stringfellow gezien, zanger van de The Posies die een nieuwe solo plaat uit heeft.
Hierbij nog een oud nummer zonder microfoon:



Hij was met de hele familie en zijn kleine dochtertje Aden Stringfellow zong een liedje mee.

Ken Stringfellow & Band - Amsterdam - 01 November 2012 | Flickr - Photo Sharing!

Gisteren Gotye gezien in het Sportpaleis. Een behoorlijk strakke, uitgetekende set, natuurlijk mede door de mooie animaties die het muzikale geheel op de juiste noten moest blijven ondersteunen. Hij toonde zich wel als een muzikale duizendpoot, van hot naar her lopend om zijn oneindige reeks instrumenten toch allemaal eens een keer vastgehad te hebben. Gotye is toch een popartiest die overduidelijk opereert uit liefde voor de ambacht, alles wat erbij komt laat hij maar op zich afkomen. Het heeft het hele eerste nummer geduurd eer ik doordat dat hij het was daar vanachterin op een of andere dingen aan het meppen. Best charmant uiteindelijk. De show was een goede mix tussen oude nummers en tracks van de laatste plaat, zonder een overdreven nadruk op Somebody That I Used to Know. Hij speelde het, liet iedereen meezingen, en dan konden we wel weer door naar het volgende nummer. Het is ook al lang uitgemolken dus waarom zou hij zelf nog een keer aan de uier rukken? Vooral met de bisnummers leken show en muzikanten een beetje losser te komen, de filmpjes bleven spelen, maar het stak zo nauw niet meer. Bij Seven Hours with a Backseat Driver was het feestje het dichtst bij compleet, niet toevallig zijn eigen favoriete nummer. Wie z'n albums kent wist het misschien al, maar deze show onderstreept het: Gotye kan je geen one-hit-wonder noemen, ook al heeft hij (voorlopig) maar één echte hit...

Gisteren M83 gezien in de AB.

Eerst Man Without Country in het voorprogramma, het leek op momenten wel heel erg op M83 en zelfs wat op Joy Division, alleen begreep ik niet waarom die mannen voortdurend in het donker bleven.

Klokslag 21u dan M83 en ze deden wat er van hen verwacht werd: een 80's feestje bouwen
Prachtig kitcherige lichtshow met de vooral nummers uit hun Hurry Up, We're Dreaming album.
Hoogtepunten: Reunion, Wait, My Tears are becoming a sea en natuurlijk Midnight city. Bij de saxofoonsolo dacht ik dat de tent ging ontploffen!
Het alleropzwependst waren de house-achtige nummers Sitting en Couleurs, de studioversies verbleken bij deze liveuitvoeringen.

Indrukwekkend hoe ze de elektronische sound live perfect wisten te brengen, de (samen)zang was ook fantastisch. Super concert!

Ah, had ik ook wel nog eens willen bij zijn, bij M83

Maar goed, ik zat in de lotto-arena voor Bon Iver, dus veel te klagen heb ik niet

Een heel goed optreden in feite, goeie afwisseling tussen zacht en minder zacht, sterke band (met 9 stonden ze op het podium). Heel wat hoogtepunten, maar toch niet over heel de set hetzelfde hoge niveau, niet alle liedjes konden me even hard overtuigen.

Een uitgebreider verslagje vind je hier: If Music Could Talk: Concertverslag: Bon Iver (Lotto-Arena, Antwerpen) - imctblog.blogspot.be

Ja, het is soms moeilijk kiezen
Na lang twijfelen ben ik toch voor M83 gegaan, omwille van de AB. Ik was bang dat de Lotto-arena niet ideaal zou zijn voor Bon Iver...