Hij is in de war met Bun B, een echte trill O.G..

Desondanks tot nu toe vermakelijke stukjes van onze meneerdwaas. En voor de haters: met John Legend is helemaal niks mis.

Aldus sprak Maarten.

Conceptueel is het geen trilogie, nee. Het zijn wel drie in tijd opeenvolgende albums in de discografie van radiohead. Grappig trouwens, dat het nu pas opvalt dat ik de de omgekeerde weg van radiohead heb gevolgd. Eerst ontdekte ik Kid A, daarna OK Comp en daarna the bends.

Oke, geen trilogie dus. Drietal volstaat. Verder weer leuk om te lezen hoor!

Post 7:
In die geweldige zomervakantie was ik ook bezig met mijn eerste bijbaantje. Ik werkte in het archief van het streekziekenhuis van Winterswijk. Daar moest ik mappen van het ene archief naar het andere archief verplaatsen. De temperatuur rees die zomer boven de 30 graden, wat het werk nogal vermoeiend maakte. Desondanks ging ik elke dag om 5 uur met een voldaan gevoel naar huis.
-
Om van het ziekenhuis naar huis te komen, reed ik met mijn vader of een collega van mijn vader, die dicht in de buurt van mijn huis woont, mee. Tijdens deze autoritten stond altijd radio 2 op. Rond 5 uur zonden zij elke werkdag een dag top 5 uit. De ene dag was het een top 5 met muziek uit de jaren 70, de andere dag van muziek waar de zanger in een niet-bestaande taal zong.
-
De laatste dag dat ik werkte op het ziekenhuis was het thema: muziek waar gebruik wordt gemaakt van stiltes. Sinds een paar weken stemde ik ook op de dag top 5. Zelf stemde ik op I'm just a singer.... van de moody blues. Het was het enige genomineerde nummer wat ik kende. Toen ik naar huis ging, bleek dat het nummer van de Moody blues tweede was geworden. Het was echter de winnaar die de grootste indruk op mij zou maken.
-


Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Such a Shame knalde door de speakers van de auto en zo beleefde ik voor de tweede keer een muzikale openbaring tijdens een autorit. Het olifantengetrompetter dat langzaam opbouwde naar die prachtige huilende stem van Hollis zou me nog jarenlang intrigeren. Thuis zocht ik meer muziek van talk talk en waar het internet je gids is, slaagt elke zoektocht. Met mijn zuurverdiende geld wilde ik een album van deze geweldige band kopen, maar welke?
-
Alweer klopte ik bij het internet aan; musicmeter om precies te zijn. Ik zocht het best gewaardeerde album en vond deze in Spirit of Eden. Een paar dagen lang wachtte ik op een album, dat in mijn gedachten alleen maar such a shame’s zou bevatten. Van Spirit of eden had ik nog geen noot gehoord.
-
Zo kwam het, dat ik nogmaals verbaasd was toen ik het album liefdevol in mijn cd-speler stopte. De muziek die ik hoorde was mijlenver verwijderd van de vlotte synthpop van such a shame. De top 5 waar dit nummer de winnaar was, leek opeens een lachertje. Dit was muziek die pas echt gebruik maakt van stiltes.
-
Talk Talk zou mij in mijn verdere ontdekkingsreizen twee kanten opsturen. Aan de ene kant was Such a Shame een referentiekader voor andere synthpop. Mijn liefde voor bands als ultravox, depeche mode en OMD is ontsproten aan dit nummer. Aan de andere kant zou talk talk mij een aantal jaar later een duwtje in de rug geven om bezig te gaan met Post-rock. Godspeed you! black emperor moet voor mij in Talk Talk zijn voorganger erkennen.
-
Spirit of Eden was jarenlang mijn favoriete album van Talk talk, tot the colour of spring langzaam die positie overnam. Toch een album dat een mooie brug slaat tussen synthpop en post-rock. Na deze legendarische zomervakantie zou ik 2 jaar bezig gaan met uitdieping van de voorgaande revelaties. Pas na het slagen voor de middelbare school zou het volgende essentiële album volgen, maar daarover morgen meer.

Post 8:

De liefde voor jazz kwam lastig op gang. In de 6de was ik bezig met de eerste steekproeven. Bij de freerecord viste ik een boxje met drie cd’s van Miles Davis uit de uitverkoopbakken. Hoewel ik het wel geinig vond om er eens naar te luisteren, had ik niet kunnen dromen dat jazz later zo’n impact op mijn muziekbeleving zou vormen . het waren vooral zijdelingse experimenten.
-
Gedurende het 1ste jaar van de universiteit heb ik hier en daar wel geëxperimenteerd met jazz. Zo luisterde ik naar de jazz-fusionachtige albums van Frank Zappa en kocht ik sketches of Spain van Miles Davis. Hier ging het nog steeds om zijdelingse experimenten. Leuk voor de afwisseling, maar ook niet meer dan dat. Daarna speelde mijn KC-liefhebberij weer op; Lizard zou mijn interesse in jazz een nieuwe impuls geven.



John Coltrane - Giant Steps (1960)
-
Pas aan het begin van de vorige zomervakantie ging het roer om. Ik haalde het eindrapport van mijn broertje op. Geen probleem voor mij, de FRS van Doetinchem was toch op loopafstand van de middelbare school. De uitverkoopbakken vielen tegen, er waren wel een aantal goedkope jazz cd’s. Ik liep die dag naar buiten met een boxsetje van Vangelis, een cd van herbie hancock en Giant Steps van Coltrane. Dit laatste album zou die vakantie grote indruk op mij maken.
-
Deze zomervakantie zou ik nu betitelen als de tweede gouden ontdekkingsperiode in mijn leven. Voor het eerst raakte ik serieus geïnteresseerd in een muziekgenre dat compleet van mijn rockisme afweek. In deze vakantie zou ik bezig gaan met het ontrafelen van dit zeer brede genre. Naast dit bebopalbum zou ik ook beginnen aan de modal-jazz albums van Coltrane om uiteindelijk helemaal los te gaan bij zijn free-jazz werkjes. Coltrane bleek een uitstekende Gids.
-
Wat vond ik zo mooi aan jazz? De improvisatie! De muzikanten in dit genre bedenken muziek on the spot. Ook viel mij op dat de muzikanten veel minder dan in rockmuziek tegen elkaar opbieden. Jazzmuzikanten luisteren naar elkaar. Als een muzikant van ritme of klankkleur verandert dan spelen zijn collega’s daar op in.
-
De meest extreme improvisaties vind men in het free-jazzgenre. De muzikanten daar hebben geen akkoordenschema’s of modi om de improvisaties in goede banen te leiden. Hierdoor wil dit genre nog wel eens chaotisch overkomen; zeker bij de eerste luisterbeurt. Ook verreweg het meest extreme genre dat ik ken. Toch is het juist dit genre dat ik binnen jazz het leukst vind.
-
Met jazz zal ik voorlopig nog wel even zoet zijn. Veel subgenre’s moeten voor mij nog opbloeien, maar ik had me werkelijk geen prachtiger startschot kunnen wensen dan Giant Steps.

Dit snap ik niet echt.

Het is volgens mij een poging om een verhaal met een wollige anekdote te openen en zo de lezer proberen mee te slepen. Niet echt belangrijk dus.

Mijn broertje ging naar de middelbare school in Doetinchem. Aan het eind van het jaar haal je een cijferraport op. Mijn broertje had geen zin om het op te halen, dus toen heb ik dat maar gedaan. Vond ik niet zo heel erg, want de freerecord was dichtbij.

Vreemd broertje heb je.

Mwah, meer lui dan vreemd.

Die had natuurlijk geen zin om naar de FRS te gaan.
Ik vind het niet zo vreemd beschreven, van veel albums weet ik ook waar en wanneer ik ze gekocht heb.
Een beetje wollig mag voor mij wel op deze koude zomeravond.

Dat zou ik nou nooit doen. Ik heb dan ook geen broertje. Beetje raar allemaal.

Maar we dwalen af... Die verdomde jazz toch ook altijd.

Ach ja, die goede daad van mij werd wel direct beloond; iets met karma.

Dat heb je met die downloaders....
Als je ooit platen zou gekocht hebben begrijp je meteen dat hij bedoelt dat niets je teveel is als je onderwijl een platenwinkel kunt binnenwippen.

Ik heb wel eens platen gekocht. Niets aan, paar muisklikken en dan ligt het een paar dagen later op de deurmat. Snap niet wat de heisa daar omheen is.

Maar is de verslaving zo erg dat je excuses moet zoeken om ongemerkt weg te kunnen glippen naar een platenzaak?
Waar ga je heen?
Oh, uh... rapport van m'n broertje ophalen!

Even wat bijgelezen in dit topic. Pink Floyd: doet me niks, lang nagedacht waarom en tot de conclusie gekomen dat het antwoord luidt: ROGER WATERS. Het titelnummer van de plaat die Luke hier kiest is dan weer een uitzondering, een echt Gilmour-nummer dan ook, als ik me niet vergis. John Legend: ken de plaat niet, 'Save Room' klinkt me net als veel moderne soul iets al te radiovriendelijk in de oren. VDGG: redelijk onbekend voor mij, klinkt wel als muziek die een jazzfan zou moeten waarderen, al kan ik niet echt veel met die stem. Radiohead: Kid A is een goede plaat, moest erg lachen om het feit dat Slowgaze vroeger profeet van Radiohead was. Talk Talk: prachtige plaat, waar ik me nog eens beter in moet verdiepen. Coltrane: godheid, Gaint Steps vind ik soms een beetje een nerveuze plaat.

De stukjes zijn zoals verwacht weer erg leuk om te lezen, zou van mij zelfs nog wel wat uitgebreider mogen. Maar ja, ik ben dan ook gek.

Gek? Echt wel. Laat je nakijken, Sander.

Je bent boos omdat ik je profeet van Radiohead heb genoemd he? Hi hi hi...

Ik ben niet boos, ik ben alleen een beetje teleurgesteld in je.

Post 9:




Steve Reich - Phases: A Nonesuch Retrospective (2006)
-
Soms dient men iets ouder te zijn om van een bepaalde soort muziek te kunnen genieten. Had ik deze box drie jaar eerder ontdekt dan had ik het waarschijnlijk te saai gevonden. De pulserende en herhalende patronen van deze minuten lange composities vergen nou eenmaal geduld. Toch is deze aankoop niet zo´n verassende stijlbreuk dan dat ik bij de eerste luisterbeurt dacht. Ook hier zijn er weer die invloeden van jazz en klassieke muziek die mij bij progressieve rock ook zo aanstonden. Ook dit is weer cerebrale en technische muziek.
-
Wat dit album wel wist te bewerkstelligen was; dat mijn voorliefde voor drukke, snelle overgangen en maatwisselingen van een goede tegenpool werd voorzien . Rond deze tijd begon ik een (hernieuwde) interesse te krijgen in post-rock. Een muziekstijl die weliswaar compleet anders is dan het minimalsme van deze box, maar ook een stuk rustiger van tempo is dan die muziek die het jaar daarvoor mijn CD-speler bezet hield.
-
De ontdekking van deze artiest berustte compleet op toeval. De eerste lentedagen van 2011 had ik nog 10 euro op mijn lopende rekening staan. Precies genoeg voor een leuke Cd, dus de gang naar de binnenstad was instinctief al ingezet. Mijn zoektocht zou geëindigd moeten worden in de Freerecordstore met een aankoop van 2 albumset van Bjòrk voor- u raad het misschien al- precies 10 euro. Dat liep echter anders af.
-
Ik had buiten de kosten voor verzekering van mijn kamer gerekend(een goede 2 euro per maand). De eerste keer pinnen mislukte. Wellicht een fout van de machine, nog eens. Achter mij stonden 2 mensen te wachten. Het pinnen lukte weer niet. De droogkloot achter de balie moest schamper opmerken: `volgens mij heeft u niet voldoende saldo, meneer` Die aankoop ging dus niet door. De volgende dag zou stufi worden gestord . Thuis besloot ik toen maar een album te bestellen. Dat werd deze box. 6 uur muziek voor 20 euro, dat moest wel een koopje zijn en wel ja, ik had gelijk! Nog steeds beluister ik deze box met veel plezier .
-
De grote impact van Steve Reich moet nog komen, al merk ik nu al dat ik anders tegen bepaalde soorten muziek aankijk. Ik ben bijvoorbeeld erg benieuwd geworden naar allerlei abstractere muziekstijlen zoals Ambient of noise. Het is een ontdekking die ik nog uit moet diepen, maar wel een met veel potentie. Morgen staat hier het laatste album in mijn reis. Ook een potentiële invloedrijke grootmacht in mijn muzikale exploraties.

Van iemand die slechts 8 euro op zijn rekening heeft staan, zou ik toch wat anders verwachten dan van zijn stufi gelijk een box van een onbekende artiest te kopen van 20 euro, maar het siert je wel. Of je kan gewoon niet met geld om gaan, maar laten we het houden op iemand die houdt van zijn hobby.

Inderdaad En noise is zeker de moeite waard

Phases, ongetwijfeld de beste muziekbox ooit (en dan tel ik de Nuggets en de Folk anthology ook mee )

Post 10

En dan eindig ik mijn reis langs Nostalgia Road met een voorspelling en een nabeschouwing. Allereerst de grote ontdekking van het afgelopen jaar. Neil Young kende ik al langer. In de 4de had ik hier en daar wel een nummer beluisterd. Like a hurricane was echter jarenlang het enige nummer dat echt bleek hangen. Stijn-slayer maakt op deze site goede reclame voor dhr. Young, waardoor ik besloot mij verder te verdiepen. Een familielid had een stapel LP’s gedoneerd, waaronder after the gold rush. Hoewel, ik die Lp erg sterk vond, is het de onderstaande CD die de meeste indruk op mij gemaakt heeft.
-


Neil Young - Tonight's the Night (1975)


Tonight’s the night is een van de meest interessante releases die ik het afgelopen jaar heb beluisterd. Het is totaal anders dan de muziek die ik normaal beluister. Genres als Folk,Country en Blues waren voor mij niet de meest aansprekende genres. Er gebeurt mij vaak te weinig. Toch interesseert het mij hier enorm. Daarnaast zingt Neil hier ongelofelijk vals, maar vind ik het niet lelijk. In tegendeel ik vind de zang enorm prettig en mooi. Wellicht is dit album een aanleiding om wat meer gruizige, rammelende muziek te beluisteren. Het is kortom een album met veel potentie.
-
Wat gaat de toekomst qua muziek brengen? Ik zal sowieso verder gaan met uitdiepen van allerlei soorten Progrock. Het blijft mijn favoriete genre. Jazz heeft op het moment mijn meeste aandacht. Binnen jazz begint mijn aandacht te verschuiven naar free-jazz en jazz-fusion. Post-rock wil ik nog verder uitdiepen, maar om een of andere rede komt het er niet van. Synthpop vind ik erg stoer en is vaak goedkoop te krijgen. Ik wil nog eens bezig aan moderne elektronica, maar het klinkt mij nog erg klinisch in de oren. Het digitale synthgeluid doet mij een stuk minder dan de Analoge elektronica van de jaren 70.
-
En zo is het alweer een goede 8 jaar geleden dat ik begon met het luisteren van muziek; de tijd gaat snel. Door het overweldigende aanbod van muziek lijkt het soms alsof ik net bezig ben. Eigenlijk ben ik net te vroeg met deze lijst. Ik ben er van overtuigd dat de grootste ontdekkingen nog voor me liggen. De tijd zal het leren. Ik geef nu het podium aan de volgende User.

Mooi gesproken misterfool, ik heb in ieder geval elke keer met veel plezier je stukjes gelezen. Ome Herman is nu. Dat gaat vast weer genieten worden.

Inderdaad, goed gedaan

Om de lijst even naar voren te halen:

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL - Moet nog ergens worden ingedeeld
- Misterfool X
- Herman
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler
- Pim556
- tip_of.yourstar
- wizard
- shadowboxer
- Ataloona
- ClassicRocker
- muziek-fan
- Gloeilamp
- R&P
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys
- jasper1991
- sxesven
- Edwynn

Dan is het nu aan de Herman

Oh, dan ben ik al weer na herman, misschien maar eens gaan nadenken over welke albums ik in dit topic wil bespreken

Kan ik ook hieraan meedoen? Ben niet heel goed in recensies schrijven, maar kan wel wat proberen.