Tuurlijk. Tegen de tijd dat je aan de beurt bent ben je alleen vast weer heel wat beter in schrijven dan nu Ach, de tijd vliegt, we zijn alweer op een kwart ofzo

Gaat het zó traag hier dan?

Het maximum is twee weken per user. De meesten doen er niet heel veel korter over. Dus reken maar uit.

Mooi geschreven Misterfool Ben benieuwd naar de stukken van Herman.

Ik zal vanavond mijn eerste stukje wel plaatsen. Kan ik voor die tijd nog even van de zon genieten en Luke's laatste verhalen lezen.

Als die tendens naar steeds langere stukken doorgezet wordt, schroom je dan niet om een beetje in je eigen werk te bezemen hoor. Maar soit, ik ben benieuwd.

Nou, daar gaan we dan, Station to Station:

Station #1: 1989

1989 is voor mij het sleuteljaar als het gaat om muziek: vòòr 1989 was muziek niet meer dan het geluid dat uit de stereo van mijn ouders kwam en in de jaren erna is muziek nooit meer weg te denken geweest uit mijn leven. In mijn prille jeugd stond de radio in het ouderlijk huis steevast afgesteld op Radio West, een lokale zender zonder al te uitbundig muzikaal profiel. Geen wonder dat muziek toen me niet overmatig interesseerde, een enkel liedje dat wèl in mijn hoofd bleef hangen uitgezonderd. Roxette's The Look was er zo één: ik herinner me nog dat ik het maar een raar verschijnsel vond, zo'n oorwurm die het leven net even wat vrolijker maakt.

Mijn muzikale kennis werd in dat jaar ietwat bijgespijkerd door een vriendje uit de buurt, die net iets ouder was en een bandje voor me opnam met daarop Michael Jackson's Bad en voor zover dat er nog bij paste George Michael's Faith. Het zijn albums die nog tamelijk herkenbaar klinken als ik ze terughoor en me alvast meer interesseerden dan de Kinderen voor Kinderen-cassettes waar mijn ouders nog wel eens mee op de proppen kwamen, maar echt de liefde voor muziek aanwakkeren deden ze nog niet. Ik denk dat een zomerkamp met de Scouting daar in dat jaar pas echt voor zorgde: één van de leidinggevenden had naar verluidt een heuse radiostudio en nam een hoop populaire muziek van dat moment mee, op zelfgemaakt verzamelbandjes vol flauwe samples en jingles om de boel wat op te leuken.

Na dat kamp is het balletje gaan rollen: afgaande op de hitlijsten uit die periode zat ik vanaf begin september elke vrijdagmiddag naast de stereo van mijn ouders om mijn favoriete liedjes op te nemen. Héél vaag staat me bij dat Tears for Fears' Sowing the Seeds of Love het allereerste nummer is dat ik opnam, maar pin me daar niet op vast. Al snel kwam er een tweede ritueel bij: op woensdagmiddag naar de plaatselijke Free Record Shop om een gedrukt exemplaar van de Top 40 op te halen. Voordat ik dat echter het blaadje van de toonbank pakte, wierp ik eerst altijd een blik op de muur waarop de 40 single-hoezen in de enige juiste volgorde stonden afgebeeld. Zo wist ik meteen of er nog spectaculaire verschuivingen waren in de charts. Beetje bij beetje verdwenen de superstippen, alarmschijven en diverse chartruns uit mijn systeem, totdat ik het genoeg vond en op mijn eerste exemplaar na al de verzamelde Top 40-blaadjes heb weggegooid, maar daar zijn nog wel een paar jaar overheen gegaan.

Eigenlijk had ik het allereerste top 40-bandje hier willen opvoeren als eerste album, maar dat kon ik zo snel niet meer terug vinden. Daarom heb ik gekozen voor deze verzamelaar:




(het plaatjes is aanklikbaar)

Dit was *de* verzamelaar om te hebben in die tijd en ik was dan ook erg blij dat ik hem mocht kopiëren van de ouders van hetzelfde jeugdvriendje dat me al eerder aan Michael Jackson's Bad had geholpen. Buiten dat al de voor mij essentiële hits uit die tijd erop stonden, was het ook een handige manier om dat stuk van 1989 dat ik nog 'gemist' had in te halen.

En nu? Nu hebben hits nog steeds mijn interesse, maar verzamelaars als deze draai ik nooit meer op een paar losse nummers na (en die draai ik dan via YouTube of Spotify). Een paar nummers hebben wat mij betreft de tand des tijds wel doorstaan: zo vind ik de nummer 1 hits uit dat jaar van Soul II Soul en Margaret Singana nog prima te pruimen en reken ik Neneh Cherry's Buffalo Stance ruim 20 jaar na dato nog altijd tot de eredivisie van de popmuziek. De rest blijft daar echter ver bij achter, al zal ik deze hits vanwege hun sentimentele waarde nooit helemaal afvallen. In het bijzonder Technotronic's Pump Up The Jam, mijn topfavoriet uit die tijd, blijft toch belangrijk jeugdsentiment. En dat enig overgebleven Top 40-blaadje? Eigenlijk heb ik na al die jaren ook geen idee meer waar dat is gebleven.

Soundtrack:
Margaret Singana - We Are Growning
Neneh Cherry - Buffalo Stance
Soul II Soul - Back to Life

Het Top 40 blaadje was voor mij ook heilig, ik ben een paar jaar ouder, en ik zat voor de buis om bij Countdown een dag eerder al te weten wie de alarmschijf was geworden.
Je ging inderdaad naar de platenzaak puur voor het Top 40 blaadje.
Soms kocht je ook dan een single, maar dat blaadje was met ideale promotiemiddel.

Het is wel heel erg duidelijk dat we van hetzelfde bouwjaar zijn als ik deze compilatie bekijk. Heb aan zo'n beetje alles goede herinneringen hier, alleen die twee paling-nummers zeggen me niets. Wel opmerkelijk dat je slechts 1,5* over hebt hiervoor, ik zou er nog wel een sterretje of 3 aan kwijt kunnen eigenlijk.

Die Top 40 dubbelaars van 1989, 1990, 1991 en 1992 waren erg goed samengesteld.
Ik heb ze hier ook nog alle vier inhuis gehad. Daarna kwamen er nog wat verzamelaars
van de Mega Top 50 of 100, maar die vond ik veel minder aantrekkelijk qua tracklijst.

Hoewel bij mij het scharnierjaar in 1982 ligt, kan ik me heel goed vinden in hermans verhaal.

Op zulke momenten merk je hoe oud sommige users op de site zijn. Zit toch al snel een goede 15 jaar aan muziekbeleving tussen de jongere en de oudere users op deze site.

Eigenlijk is het niet eens zo gek onherkenbaar. Ook ik heb een periode gehad dat ik de top 40 een beetje in de gaten hield, al was ik veel meer van de billboard hot 100 (die leken veel nummers soms wéken eerder te hebben dan de top 40) en later de billboard top 200. Via het internet uiteraard. Eigenlijk voornamelijk om mijn favorieten in de gaten te houden, maar ook ik heb een aantal keren wat ontdekt. Zo heb ik naar aanleiding van de billboard top 200 o.a. The Suburbs van Arcade Fire en How I Got Over van The Roots ontdekt.

Ik heb mijn stem toch maar verhoogd naar 3*, dat verdient deze verzamelaar wel. Van de palinghits wint Annie Schilder het wel duidelijk van BZN trouwens.

En bedankt voor de reacties. Ik denk dat de verschillen tussen de oudere (Mjuman, Ad Brouwers, Oldfart) en jongere users (kobe bryant-fan, hoi123) soms eerder 40 jaar zijn ipv 15.

Er staan ook leuke hiphop-hits op die verzamelaar. De La Soul heeft toch ook moeiteloos de tand des tijds doorstaan en is nog steeds een relevante act. Leuke aftrap herman.

Een leuk begin. Zelf loopt mijn liefde voor muziek ongeveer synchroon met een hekel aan de hitlijsten, maar voor veel users van 25 + zal het halen van de boekjes nog veel herkenbaarder zijn.

Barbarella met dat nummer uit de Pin Up Club.
Band is net als Duran Duran genoemd naar een personage uit de film Barbarella met Jane Fonda.

De La Soul reken ik ook tot de goede overblijvers inderdaad. Het is ook een van de weinige artiesten hier waarvan ik later ook nog eens het album heb opgezocht.

Terwijl ik dit schrijf is trouwens Pump Up The Jam op de radio. Een nummer waarvan ik destijds nog dacht dat het over boterhammen ging.

Hier hetzelfde. Ik weiger mijn beeld van herman als hippe twintiger op te geven!

Als je hem hebt ontmoet ben je dat beeld zo kwijt hoor

Leuk begin Herman!



En terecht natuurlijk .

Ah, volgens mij is deze verzamelaar - samen met deze, die ik stiekem nog veel beter vind - ook het begin van mijn muziekavonturen! (in Vlaanderen waren ze ook populair dus blijkbaar - hoewel ik nog nooit van bv De Dijk, BZN of Annie Schilder had gehoord...)

'k Ben benieuwd in hoeverre ik hermans volgende belevenissen als 'herkenbaar' ga kunnen bestempelen...

Hé, die verzamelaar ken ik. Die heeft m'n vader als cassettebandje, maar volgens mij staat daar de helft van de tracklist van de cd niet op. Hmm, apart.

Cassettebandje kun je omdraaien, dan speelt hij de andere helft af.

Beetje makkelijk om er maar grapjes over te maken dat Maarten zo'n onnozele geest is.

Ik bedoel het niet als grap.
Jij bent een aantal jaar jonger, en daardoor kan ik mij goed voorstellen dat je niet weet dat je een bandje van 2 kanten kan afspelen.

Natuurlijk weet ik dat. En zo jong ben ik niet meer, ik ben al wel twintig en dus bijna bejaard. Ik had bovendien vroeger een walkman waarop ik naar cassettebandjes van Pinkeltje luisterde (we gaan nu een heel eind terug in de tijd dus); voorts draaide mijn moeder vaak een bandje van Boh Foi Toch voor me op de radio, waar ik overigens per ongeluk een keer een stukje panfluitmuziek overheen getaped heb. Dat is me toch wat, opeens een paar maten panfluit.

Boh Foi Toch is bij mij ook bekend; dus prima dat je er overheen getaped hebt.
Mijn vrouw komt uit de achterhoek, en daar hebben ze bijna een heilige status.

Ik kan niet wachten tot herman Bowie uitroept tot beste, grootste en invloedrijkste artiest aller tijden.

Verder zijn betreffende Top 40-compilaties net Calve Pindakaas; wie (tussen de 25 en 35 jaar oud) is er niet groot mee geworden?

Ja, vandaag de dag is het amper nog voorstelbaar maar tot medio jaren '90 was FRS een gerespecteerde platenboer.