Grease (1978)

Kinderen voor kinderen bestond net nog niet.
Van acts als K3 durfde je niet eens te dromen.
De enige kindvriendelijke elpees die bij ons in huis lagen waren een verzamelaar met Disney klassiekers, bewerkt in het Nederlands, en een album met daarop liedjes geschreven door Annie M.G. Schmidt.
Vader Abraham wist met zijn Smurfenlied de kleuters te verleiden, en ik was trotse bezitter van de handtekeningen van Jan en Zwaan.
Maar zelfs Zwaantje liet mijn kinderhart niet sneller kloppen.
Nee, er was een vrouw waar ik soort van verliefd op was; namelijk Olivia Newton-John.
Bij Grease onderging ze een metamorfose van schuchter schoolmeisje tot ordinaire femme fatale.
Grease is the word.
John Travolta was natuurlijk ook erg stoer, al wist ik niet dat hij al bekend was geworden door het muzikaal sterkere Saturday Night Fever.
Mijn eerste held en idool.
John Travolta en Olivia Newton-John waren de kabouter Plop en Kwebbel van onze generatie.
Op de kermis al de nodige buttons gescoord.
Vakkundig een vergeeld postertje uit de micro-gids gescheurd; en nu moest het album natuurlijk ook komen.
Van mijn ouders zo’n klein platenspelertje gekregen, met twee van die papegaai-achtige luidsprekertjes, aan beide zijde een.
Ergens op zolder van achter een kastdeurtje gevist.
Samen met mijn ouders en de oudere buurjongen op platenjacht.
Vol trots kwamen we terug met ieder dezelfde elpee.
Helemaal grijs gedraaid.
Tot mijn ouders het tijd vonden om voor mij een andere elpee te kopen.
Met de hulp van de goede Sint kwamen ze een heel eind.
Natuurlijk had ik toen een voorsprong op de kinderen van nu.
Ook al hebben we hier voor onze dochters verschillende K3 en Mega Mindy cd’s in huis, je loopt al snel de kans om volledig opgeslokt te worden door de grootste familie van Nederland.
De TROS.
Voordat je het in de gaten hebt ga je geloven dat Frans Duijts en Lange Frans tot de beste zangers van ons land behoren.
Samen met Corry Konings een groot muziekfeest beleven op een mega groot schip; zodat je alvast kunt wennen aan de Zonnebloem uitstapjes als toekomstige bejaarde.

Toevallig vorig jaar Grease nog op cd gekocht voor 3 Euro op een cd beurs.
Puur uit nostalgie.
Wel thuis heerlijk gedraaid, en ik betrapte me erop dat ik nog elk nummer mee kon zingen.
Echter grotendeels in de door mezelf verzonnen kleuter prietpraat.
Totaal verschillend van de daadwerkelijke teksten.

Ha! Die heb ik ook uit de LP-collectie van m'n moeder gevist toen ik wat actief muziek begon te luisteren. Ik kende toen verrassend genoeg ook echt al alle nummers omdat de (geweldige) Grease Megamix en de (afgrijselijk slechte) Grease Dreammix in die periode plots terug in de top 30 stonden...

Mijn moeder heeft deze LP ook. Mijn zusjes hebben veel muziek van deze film beluisterd. Ik heb het altijd vreselijk gevonden, van jongs af aan. Die hele film, trouwens

Nog even een compliment aan Korenbloem voor zijn korte maar leuke bijdrage, jammer dat we nog even op Paap moeten wachten maar we krijgen er de onvolprezen Deric Raven voor terug.

Het is weer een beeldend stuk, Leon, al kan ik me niet echt heel veel voorstellen bij papegaai-achtige luidsprekertjes.

Het waren meer van die houten luidsprekers, met een kort snoertje.
Zodat deze net naast de platenspeler stonden.
Omdat het snoertje zo kort was; stonden ze naar elkaar toe gericht.
Het waren voor mijn gevoel twee papagaaien die steeds dezelfde kant opkeken, en waar een misvormd geluid uit voort kwam.

Het nummer Grease lighting heeft ook voor mij een nostalgische waarde. In groep 6 werd het gebruikt in een toneelstukje waar ik in meedeed.

Ik heb verder helemaal niks met musicals; ooit naar Elisabeth geweest, en daarbij waren maar 2 spelers goed; de rest was waardeloos.
Maar bij Grease klopt het allemaal wel.
Ooit het vervolg (Grease 2) gezien en gehoord; die was dan weer erg slecht.

Leuk om te lezen.
Begin jaren '90 was er ook weer een Grease revival toen RTL4 (destijds de enige Nederlandse zender naast Nederland 1, 2 en 3) de film uitzond. Opeens luisterde iedereen naar Grease en scoorde Olivia en John weer een grote hit. Toen heb ik het ook opgepikt, eerder had ik er nog nooit van gehoord.

Ben benieuwd waar de reis van Leon allemaal heengaat.

En Korenbloem nog bedankt voor je berichten.

Mijn reis is redelijk voorspelbaar.
Hou het regelmatig dicht bij huis.

Golden Earring - Cut (1982)

Mijn liefde voor Golden Earring werd grotendeels veroorzaakt door filmregisseur Dick Maas.
Toen de clip van Twilight Zone gemaakte was kende nog vrijwel niemand hem.
Later zouden successen als De Lift, Amsterdamned en Flodder volgen.
De combinatie van muziek en beeld was overrompelend, en dit moest wel de beste band van de hele wereld zijn.
Ik was bijna 10 jaar, en ik wist gewoon niet beter.
Blijkt dat mijn vader ook verschillende Earring albums in de kast heeft staan.
Ook een liefhebber van het stevigere werk.
Mijn moeder is tevens een groot liefhebber, maar voor haar waren vooral Rob De Nijs en Frank Boeijen Rock & Roll.
Via een achterneefje in bezit van de single, hij was er gelukkig al snel op uitgekeken.
Rond Sinterklaas lief zijn tegen mijn ouders.
De rol van de goed heilig man was voor mij al uitgespeeld, dus wetend waar ik mijn aandacht op moest richten.
En op 5 december was het dan zover.
Geheel grijs gedraaid; maar vooral net voor het intro van Twilight Zone had Cut de meeste schade.
Doe Maar en Golden Earring.
De Nederlandse Beatles en Stones.
Doe Maar met een piemel op de elpeehoes.
Golden Earring tieten in de videoclips.
Ik heb meer met tieten.
Mijn klasgenoten waren helemaal into Doe Maar, dus met een paar boeren sloot ik een verbond.
Dat waren liefhebbers van Normaal, en wij zouden niet vallen voor de muziek van Ernst en Henny.
Gewapend met spijkerjas met Golden Earring buttons hield ik voet bij stuk.
Dankzij de Hitkrant, Muziek Express en Popfoto was mijn slaapkamer veranderd in een Golden Earring hol.
Posters met daarop die stoere blikken.
Twee jaar later toen When The Lady Smiles uit kwam, was de rest van de lagere school ook overtuigd.
Golden Earring was hot!
Van mijn ouders mocht ik een gaatje in mijn oor laten schieten.
Zes weken later gevolgd door een heuse gouden oorring.
Een aantal jaar later zag ik ze nog spelen in zo’n massale biertent.
Turn The World around was een Top 10 hit.
Leuk optreden, er ontstond zelfs een pogo.
Maar qua bandjes hield ik me al lang met andere muziek bezig.
Al blijf ik ze nog steeds waarderen.
Cut een paar jaar geleden alsnog op cd gekocht.
Tja, The Devil Made Me Do It.

Ik heb meer met Doe Maar, de vraag is nu wat dat over m'n voorkeuren zegt .

Als 10 jarige vind je beide nog spannend.
Doe Maar deed het vooral goed bij de meisjes.

U2 - The Joshua Tree (1987)

The Joshua Tree van U2 kwam voor mij als een verrassing.
Totaal onverwacht las ik op een Top 40 blaadje de aankondiging van de nieuwe single With Or Without You, al snel gevolgd door een album.
Met terugwerkende kracht was ik ondertussen al aardig fan geworden.
vooral New Year’s Day trok mijn aandacht.
Op Goede Vrijdag domineerde U2 aardig Veronica’s Top 100 Aller Tijden.
Hun vorige platen begonnen steeds beter te verkopen.
U2 zou een miljoenenbedrijf worden met de nodige marketing.
Ook ik zou een knieval maken hiervoor door spoedig in bezit te zijn van een trui en shirt van The Joshua Tree.
Nog nooit eerder in een platenzaak zo’n grote stapel zien liggen van een album.
De grimmige woestijnhoes van Anton Corbijn trok gelijk mijn aandacht.
Samen met nog twee andere bezoekers werd het grote moment beloond.
Luisterend met een koptelefoon, waarvan de rechterkant regelmatig haperde.
Weggeblazen worden door de geluidsexplosie van Exit.
Een ander, meer Amerikaans gericht geluid.
Al snel had ik door dat ik hier met een uniek eindresultaat te maken had.
Bono was een held.
Bij een concert op een meter afstand van hem gestaan.
Samen met een goede vriend in een soort van duet met Bono tijdens New Year’s day.
Mijn cadeau, een dag naar de 18e verjaardag.
Toch ben ik later steeds meer van vooral hun eerste drie albums gaan houden.
Het klonk allemaal wat puurder, frisser, jeugdiger en oprechter.
Nog steeds ga ik in de verdediging als iemand Bono op papier probeert aan te vallen.
Soort van liefde die blijft bestaan.
Ongeacht de mindere kwaliteit van de latere albums.

Depeche Mode - The Singles 81-85 (1985)

Een hoop gevloek bij de buren.
Dichtslaande deuren.
Een slaapkamerraam die wijd wordt open gezet.
People Are People echoot over de achtertuin.
Boos kijkende mensen.
Een genietende Deric.
Wat een geweldig nummer.

Ik heb een lange periode gehad dat ik veel singles kocht.
Vaak wachtte ik totdat ze niet meer in de Top 40 of Tipparade stonden, dan belanden ze in een grote bak van 3 voor een tientje.
Dit terwijl je de week ervoor nog 6,50 gulden per stuk betaalde.
Twee weken aan zakgeld voor zes nummers.
Zo eigenlijk ook mijn eerste aankopen voor Depeche Mode gedaan.
Volgens mij waren het Master and Servant en It’s Called A Heart.
Daarna kocht ik Stripped; A Question Of Time en A Question Of Lust van de Black Celebration elpee.
Via een deal met een plaatselijke oud liefhebber voor een leuk prijsje al snel verschillende maxi’s in bezit, het vinyl tevens in mooie bijna doorzichtige kleuren.
Een jaar geen carnaval vieren tot gevolg.
Dan wil je de andere singles ook in bezit hebben, en valt het oog al snel op The Singles 81/85.
Eigenlijk hierdoor toen vervolgens nog een paar verzamelaars gekocht.
Namelijk The World Won’t Listen van The Smiths, Substance van Joy Division en Standing On The Beach van The Cure.
Gewone studio albums werden toen een stuk minder gedraaid.
Allemaal een stuk veiliger, bij studio albums liep je meer het risico dat er ook een aantal draken op stonden.
Elk nummer moest zijn geld waard zijn.
Ook leende ik via de bibliotheek en van een collega van mijn vader regelmatig verzamelaars.
Dit alles zorgvuldig op TDK cassette gezet.
En met het bezorgen van kranten laat in de avond luisterden ze heerlijk weg op je walkman.
Toen mijn vader op een warme zomerdag een aantal elpees achter in de auto liet staan; vol in de brandende zon, was de uitleen al snel passé.
Platen trekken dan namelijk krom.
Maar dit is het begin geweest om me meer in het bredere assortiment van een artiest te verdiepen.
De genoemde artiesten ben ik altijd blijven volgen; vooral Depeche Mode.
Twee keer naar een mooi concert van ze geweest.
Hun albums allemaal in bezit.
Al blijft hun kracht zeker bij het oudere werk liggen.
Na Songs Of Faith And Devotion werd het allemaal minder.

Depeche mode vind ik een erg leuke band. Synthpop met een industrialachtig randje.
Songs of Faith And devotion is een buitenbeentje: invloeden van soul, gospel en grunge.
Playing the angel is ook nog een heel sterk album; mag zeker naast het jaren 80 werk staan.
U2 is dan weer een band waar ik, op een handvol singles na, nooit echt warme gevoelens voor heb gekoesterd.

. Erg leuk om weer een kijkje in een wereld te hebben waar ik geen weet van (kan) heb(ben).

Als ik alles
onder elkaar zet
lijkt mijn bericht
veel
l
a
n
g
e
r
,
maar prima
stukjes, Leon.

Lengte van bericht
is van ondergeschikt
belang in vergelijking
met de inhoud
ervan.

Die dericravenopmaak draagt juist bij aan het dericravengevoel van de stukjes .

Heel veel boeken zitten op deze manier in elkaar, misschien moet je je eens in een verhaal verdiepen.

Door de opmaak van de sites kunnen lange berichten soms overkomen op het oog als een woordenbrei, ik vind dat Deric het zo wel goed oplost. Bovendien past die poëtische opmaak goed bij het beschouwende, wat nostalgische gevoel van zijn stukjes (ofwel wat Panjoe zegt).

Ik had mijn stukjes a la Paul van Ostaijen moeten doen, bedenk ik me net.

Ik schrijf op de Wipneus en Pim manier; zodat het voor users als Slowgaze ook eenvoudig te lezen is.

William Carlos Williams

The Mission - Children (1988)

I Still Believe In God, But God No Longer Believes In Me.
Wasteland was de eerste kennismaking met The Mission, maar het album Gods Own Medicine overtuigde mij nog niet geheel.
Bij Children was dit wel het geval.
Je eigen wereldje vorm gegeven.
Sprookjesalbum voor volwassenen
The Mission staat voor dromerige Gothic, lange zwarte jassen en donkerpaarse blouse.
Ontsnappen aan de boerendiscotheken.
Voor mij de kennismaking met het meer alternatieve uitgaanscircuit.
Kobus in Zeeland, De Swing in Nijmegen en Exit in Enschede.
Het genot van een full-time OV-Jaarkaart.
De tijd dat het nog mogelijk was om de hele week gratis van het openbaar vervoer gebruik te maken.
Veel stappen, weinig school.
Via The Mission was het een kleine stap om bij Sisters of Mercy te belanden.
Deze namen opende veel deuren tot gespreksstof.

Ik heb er ten minste geen dagtaak aan om de stukjes goed te kunnen lezen. Ik zou juist zeggen dat een kortere (lees)lengte alleen maar een positief punt is.

Daarbij zou het helemaal niet logisch zijn om derics mozaïek-achtige stijl achter elkaar te zetten. Dan zou het alleen maar rommelig zijn.

The Stone Roses - The Stone Roses (1989)

De mooiste 10 minuten ooit op de dansvloer waren die toen ik de eerste keer Fools Gold van The Stone Roses hoorde.
Dit perfecte huwelijk tussen rock en dance veroorzaakte een totaal nieuwe kijk op muziek.
Op een natuurlijke manier high worden.
The Stone Roses was uiteraard de link naar Madchester en indirect ook de Britpop.
Maar zonder The Stone Roses zou de electronica van The Chemical Brothers, The Prodigy en Underworld anders bij mij binnen zijn gekomen.
Samen met Pixies vormden The Stone Roses het voorprogramma van de jaren 90.
Pixies, die de gitaarmuziek in de Verenigde Staten in beweging bracht; The Stone Roses met de genoemde invloeden in het Verenigde Koninkrijk.
Muzikaal werd het allemaal weer interessant.
De onverschillige houding van Ian Brown samen met het gitaarspel van John Squire had wat weg van dat andere magische duo.
Morrissey en Johnny Marr van The Smiths.
Het veelvuldige drugsgebruik deed de band geen goed.
Opvolger One Love was kwalitatief minder dan de songs van het debuut.
Het moeizame tweede album zou ook ver weg in de schaduw staan.
Voor mij waren er maar twee enigszins vergelijkbare nummers als Fools Gold; namelijk The Only One I Know van Charlatans en There’s No Other Way van Blur.
The Stone Roses blijven voor mij de pioniers in het hele gebeuren.
Mijn Summer Of Love kwam dus pas in 1990; twee jaar later dan de Acid House.
Al denk ik dat de leden van The Stone Roses daar wel hun roots hadden.
Nog steeds staat dit album goed bij mij aangeschreven.
Ook nog de platen gekocht van Ian Brown, John Squire en The Seahorses.
Af en toe hoor ik het vuur er nog in terug; meestal gaat het kaarsje al snel weer uit.
De reünie is uiteraard leuk, het verlangen naar de tijd van voorheen zal toch niet ingelost worden.
Een korte, maar invloedrijke carrière, met de nodige impact.

Het album nog niet helemaal van begin tot eind beluisterd, maar fools gold is in ieder geval zeer sterk.