Walk of Life #10: Untitled (Samskeyti)
Samskeyti betekent Attachment. Het is eigenlijk een soort bijlage, een epiloog, hoe je het ook wilt noemen. Een kleine ode aan alles waarvan de impact niet groot genoeg was om er een compleet hoofdstuk aan te besteden, maar wat zeker genoemd moet worden.

Allereerst een eerbetuiging aan de geluidsdrager. Ik begon met een walkman, vervolgens een discman, tweemaal een mp3 (128 mb en 512 mb), een iPod (2 GB), een iPod Nano (8 GB) en mijn huidige iPod Classic van 160 GB. Zonder deze geluidsdragers had ik niet half zoveel muziek kunnen luisteren als ik nu heb gedaan. Op weg naar school, in de tussenuren, tijdens de wiskundelessen, deze muzikale maten hebben mij de mogelijkheid gegeven de muziekgek te worden die ik nu ben.

Maar uiteraard ook veel artiesten en albums die belangrijk waren. Denk aan Sigur Rós, die bewees dat muziek helemaal niet begrijpbaar hoeft te zijn. Of Explosions in the Sky die liet zien dat instrumentale muziek ook meer doelen heeft dan filmmuziek. Spirit of Eden, het alternatieve rockalbum die de perfecte brug tussen alternatief en mainstream sloeg. Ten, Made in Japan en Led Zeppelin, die ervoor zorgde dat mijn voorliefde voor (hardere) gitaarmuziek altijd binnen handbereik bleef. Songs: Ohia en Low, bands die de slowcoreliefhebber in mij naar boven brachten. Nils Frahm en Ólafur Arnalds, die mijn voorliefde voor moderne klassieke muziek deed aanwakkeren. Muse en Coldplay, hedendaagse bands die de pop/rock-mix perfect onder de knie hebben (inmiddels hadden, vrees ik). Camel, Yes en King Crimson, de bands die bewezen dat klassieke prog weldegelijk ook voor mij geschikt is. Miles Davis, de eerste jazzmuzikant waar ik echt onder de indruk van was. Ditzelfde geldt voor Marvin Gaye, maar dan voor de soul. En Atmosphere voor de hiphop, Bob Marley voor de reggea. Crowded House, Keane en Fleetwood Mac, de bands van de perfecte popliedjes. Of Michael Jackson, de kameleon die niet in één hokje te duwen is. Neil Young, een gitaar hoeft niet per se perfect geproduceerd te zijn. Year of the Cat, inmiddels al jarenlang de standaard waartegen ik nummers afleg. Bob Dylan, Morrissey en Cohen, soms wordt muziek echt significant beter, puur door de tekst. Massive Attack, ook triphop is voor mij weggelegd. The Byrds en Simon & Garfunkel, een album hoeft echt niet lang te duren om bijzonder goed te zijn. Supertramp moet ik ook nog noemen. Waarom weet ik niet, maar je favoriete album moet toch ook eens langskomen in je muzikale reis.

En zo kan ik waarschijnlijk nog wel een paar A4’tjes volmaken met albums en/of artiesten die voor mij veel betekent hebben.

Uiteraard zijn er ook users belangrijk geweest. Deric raven die mij introduceerde met Marillion, Niels deed dat met Porcupine Tree en hoi123 met Ólafur Arnalds. Users die zeiden dat Disintegration, ondanks de speelduur, toch echt wel wat voor mij was. Of wat te denken van Arnout en Maarten, mijn Brothers in Arms. Altijd waren zij daar om mij te overtuigen wat een geweldige man hij is, wanneer ik eens twijfelde aan zijn vakmanschap.

Het laatste woord is dan ook voor mijn favoriete band. Waarvan ik oprecht vind dat hij, als Dire Straits, geen slecht nummer gemaakt heeft. True Love Will Never Fade

Nou, dit was mijn Latest Trick. Mijn Trawlerman’s Song, It’s Over. We zijn aan het einde gekomen van mijn Walk of Life, het was een mooie, maar Long Road tot nu toe.

And then the man, he steps right up to the microphone
And says at last just as the time bell rings
"Goodnight, now it's time to go home"
And he makes it fast with one more thing
"We are the Sultans... We are the Sultans of Swing"

Het lijkt wel alsof dit echt 'het einde is'.

Je gaat je toch niet uitschrijven he, Chevy?

Chevy , MuMe zal nooit meer hetzelfde zijn.

Mooi stuk!

Wat is er mis met wiskundelessen, Rudi?

Nee nee, er is nog zoveel werk aan de winkel hier.

En uiteraard bedankt voor iedereen die met of zonder plezier mijn stukjes gelezen heeft (en eventueel van commentaar heeft voorzien). Om er maar even een cliché in te gooien: ik hoop dat jullie het net zo leuk vonden als ik!

leuker

chevy, mooie stukken met weer een totaal andere invalshoek.

Heb weer met plezier de muzikale reis gelezen. Leuk ook dat je het op een hele andere manier hebt gedaan dan de rest.
Nu is het de beurt aan mij. Ik moet eigenlijk nog plannen welke albums in mijn reis besproken gaan worden, maar de eerste paar zijn al duidelijk.

Teunnis & De Tentoonstelling der Tunes: Van Toen tot Tegenwoordig

Aflevering 1: Conquer The Mountain





We beginnen de tentoonstelling op zondag 11 januari 2004. Dat was namelijk de dag dat ik en mijn zusje 11 jaar oud werden. Op zo'n dag krijg je wel eens een cadeautje. Die dag kreeg ik onder andere het PlayStation 2-spel SSX 3. Omdat ik de eerste SSX al grijs had gespeeld, was ik net als mijn zussen en onze vrienden en vriendinnen razend enthousiast en hebben we die dag niks anders gedaan dan SSX 3 spelen. Met pieken en dalen bleef ik hier nog zo'n 4 jaar verslaafd aan en twee jaar geleden heb ik nogmaals het hele spel van voren tot achteren gespeeld. Samen met Warcraft III heeft dit spel het meeste impact op mij gemaakt.

"Maar Teun, zit je wel op de juiste metersite?" Ik had deze eerste (en een van de meeste essentiële) afleveringen ook bijna over het hoofd gezien. Tot mijn veertiende heb ik me nauwelijks met muziek bezig gehouden, daarom wilde ik bijna automatisch beginnen in 2007. Toen ik een paar maanden geleden in een nostalgische bui o.a. Kinky's Mas, Caesars's Jerk It Out en Fischerspooner's Emerge draaide drong het tot me door. De overeenkomst tussen deze nummers is dat ze allen op de soundtrack van SSX 3 stonden. Die nostalgische bui zat hem er in dat ik weer zin kreeg om SSX 3 te spelen. Ik heb in mijn studentenkamertje helaas geen PS2, dus om de sfeer toch een beetje in mijn kamer te krijgen draaide ik maar de soundtrack. Daar komen we dan ook bij de belangrijkste reden dat ik dit spel jarenlang en uren achter elkaar heb kunnen spelen.

Mijn favoriete onderdeel was de All-Peak Race. Om de hele berg (drie 'peaks') te veroveren moet je helemaal van de top tot het dal boarden en dat sneller doen dan Mac; de te kloppen tijd was 25 minuten. Dat klinkt veel te lang, na tien minuten zou dat toch moeten gaan vervelen?. Maar dankzij de muziek werd er zo'n heerlijke sfeer gecreëerd dat ik het liefst nog 25 minuten eenzaam door de woeste bergen.

Het andere computerspel dat ik destijds urenlang kon spelen was FIFA 05. Ik speelde daar vooral de carrière mode, wat inhield dat je vijftien voetbalseizoenen manager bent. Die uren stopte ik voornamelijk in het perfectioneren van de tactiek en opstelling, en het zoeken naar de perfecte transfers. Dit lijkt, net als 25 minuten digitaal snowboarden, gauw te vervelen. Waarom deed het dat niet? Juist, weer die verdomde muziek op de achtergrond!

Zoals ik al zei is dit misschien wel de meest essentiële aflevering, maar ik was me destijds vrijwel niet bewust was van het feit dat de muziek zo'n belangrijke rol speelde in de games. Laten we eens kijken wat er zoal te beluisteren viel: Basement Jaxx, Chemical Brothers, Fatboy Slim, Felix da Housecat, Fischerspooner, Jane's Addiction, N.E.R.D., Placebo, Queens of the Stone Age, Red Hot Chili Peppers, Röyksopp, U.N.K.L.E. (allen SSX 3), Air, Faithless, Franz Ferdinand, INXS, Morrissey, New Order, The Streets (allen FIFA 05) en Paul Oakenfold (beiden). Allemaal alternatieve rock, dance, electronica en ook nog een beetje hiphop. En als we dan kijken wat ik vandaag de dag het meest luister is de gelijkenis haast schokkend groot. Onbewust heeft het dus enorm veel voor mijn muzikale reis betekend. Al die tijd dat ik uren achter elkaar digitaal aan het boarden of managen was heb ik mezelf gewend laten raken aan alternatieve rock, dance en electronica. Ik heb het ook lange tijd vreemd gevonden dat ik geen enkele moeite heb gehad toen ik jaren later in deze genres ben gestapt. De soundtracks van FIFA 05 en vooral SSX 3 hebben vanaf 2004 de basis gelegd voor mijn smaak en er voor gezorgd dat mijn interesse voor top 40-muziek laag bleef.

Wat vind ik er nu van?
Een aantal SSX 3-nummers luister ik nog steeds vaak. Het trio Fischerspooner - Emerge, Caesars - Jerk It Out en Chemical Brothers - Leave Home zijn persoonlijke favorieten. Bij herbeluisteren viel ook op dat o.a. Audio Bully's - We Don't Care, Felix da Housecat - Silver Screen Shower Scene (Static Revenger Remix) en Röyksopp - Poor Leno (Silicon Soul Remix) nog steeds fantastische tracks zijn. Heel erg diepgaande muziek staat er over het algemeen niet op, maar als je de echt mindere nummers weglaat is het geen slechte achtergrondmuziek.

T&dTdT: Conquer The Mountain by Teun Koning on Spotify - open.spotify.com

SSX 3!

Ja, inderdaad, Fifa speel ik al sinds 1998 en de soundtrack van Fifa blijft toch altijd bijzonder.

En zie je wel dat je je verhaaltjes heel snel klaar hebt.

Odessa van Caribou heb ik zo kunnen ontdekken via FIFA en ik herken er ook nog een pak van degene die je opnoemt. Inderdaad meestal een erg mooie soundtrack.

Tempo zit er weer aardig in, tijd dat ik ook wat op papier ga zetten.

OT: Onbekend met playstation games, maar pluspunten voor de snowboarder

Leuk reisverslag Chef

En nu Teunnis. Ik ben niet bekend met dit spel en heb sowieso nooit al teveel games gespeeld, dus ik kan niet van herkenning spreken. Wel interessant om te lezen

Bij Chevy vond ik het leuk dat er echt een samenhangende ontwikkeling wordt omschreven, en ook dat het compleet wars is van pogingen Mumeproof te zijn. Had soms nog wat minder summier gemogen van mij, maar leuke stukjes.

Teun begint sterk, ik ben zelf allerminst een gamer maar ik denk dat er heel veel muziekfans op een vergelijkbare manier zijn beïnvloed door de soundtracks van de tegenwoordige games. Sluit ook aan bij het punt dat ik hier ooit probeerde te maken dat het blindstaren op het medium 'album' eigenlijk te beperkt is om de muziekbeleving van iemand te omschrijven, zeker sinds het internettijdperk. Leuk dat Teun (net als eerder Chevy en Bennerd) dat gegeven verder hebben uitgebouwd in hun stukken.

Teunnis & De Tentoonstelling der Tunes: Van Toen tot Tegenwoordig

Aflevering 2: Eerste Stadium




In mijn vroege tienerjaren had ik totaal geen interesse in muziek. Oke, op de pc had ik wel een klein playlistje met in 2004/2005 hits van o.a. Natasha Beddingfield, Daniel Powter en Simon's V*kkenvuller . Als mijn vader mocht beslissen stond er in de auto zelfs af en toe The Beatles, Dylan of Zappa op - waar zou mijn Zappa-adoratie toch vandaan komen? Maar dit maakte nog niet echt iets in me los.

In 2006 begon heel gestaag de interesse voor muziek te groeien. Grofweg dankzij drie bands die in dat jaar zeer populair waren. U2 kwam met een single-verzamelaar uit en vooral de nieuwe single met Green Day (The Saints Are Coming) vond ik erg leuk. Nog meer was het Coldplay dat in beeld kwam. Eerder zei ik dat ik - net als bij chevy - onder de indruk was van het optreden van Coldplay bij Top of the Pops. Maar ik heb me vergist, het was een live optreden uitgezonden door de BBN: klikkerdeklik. Dat dit chronologisch gezien niet klopt met mijn verhaal (uitgezonden in 2007) moet je maar even negeren, de singles van X&Y waren al uit in 2005 en 2006 en werden toen goed gesmaakt.

Toch was er meer nodig om mij voor het eerst echt in de muziek te krijgen. De derde band die in loop van 2006 steeds meer mijn aandacht wist te trekken waren de Red Hot Chili Peppers. Stiekem kende ik hun Higher Ground al van SSX 3, maar daar kwam ik pas jaren later achter. Nee, het was de comeback hitsingle Dani California - inclusief de videoclip - waar ik voor het eerste met deze band kennis maakte. Daarna kwamen er nog een aantal leuke singles, waarop ik eind 2006 besloot mijn allereerste album te downloaden. Voorheen haalde ik alleen losse nummers binnen (vooral via LimeWire geloof ik). Daarna heb ik lange tijd weinig anders geluisterd. Uiteraard niet het hele album - ik was me toen nog nauwelijks bewust van het hele albumconcept - nee, enkel de leukste nummers. Sterker nog, pas na een paar maanden kwam ik erachter dat het album uit twee delen bestond (Jupiter en Mars) en dat heel Mars bij mij ontbrak. Een aantal nummers van Mars heb ik daarom tot vandaag maximaal een keer of zelfs nooit gehoord. Toevallig staat wel een van mijn favorieten, zo niet de favoriet op de tweede cd: Hard to Concentrate. Anderen nummers die ik destijds veel luisterde waren - buiten de singles - Slow Cheetah en Torture Me

Deze ontdekking deed ik wanneer ik me ging verdiepen in het album en de band. Ik ging op internet rondsurfen en op die manier ontdekte ik hun vroegere singles en al gauw moest Stadium Arcadium plaatsmaken voor nummers als Otherside, Under the Bridge, Scar Tissue en met name Can't Stop. Ik denk dat ik de clip van Can't Stop een tijdje minimaal een keer per dag zag. Dankzij dit album ben ik dus voor het eerst echt actief muziek gaan luisteren en zoeken. Dit was het eerste vonkje, dat uitgegroeid is tot een niet te blussen bosbrand.

Wat vind ik er nu van?
De drie non-singles die ik al eerder heb genoemd vind ik nog steeds heel sterk. Van de singles is alleen Desecration Smile overeind gebleven. Dani California zou zich nog kunnen verschuilen achter de smoes 'platgedraaid', maar de andere drie singles zijn gewoon ver beneden maat. Hump de Bump vond ik destijds al verschrikkelijk. Verder loopt het van 'mwah' tot best leuk. Wel grappig om op het einde een paar totaal onbekende nummers te horen. Nu kan ik eindelijk dit essentiële album gaan beoordelen, al moet er nog even gewacht worden tot ik mijn 500ste stem plus spetterende recensie heb geplaatst. Die eer verdiend - hoe essentieel het ook mag wezen - dit album niet.

T&dTdT: Eerste Stadium by Teun Koning on Spotify - open.spotify.com

Oh ja, de Peppers. Dani California, Snow, maar wellicht nog meer Californication. Iedereen die wel eens MTV keek, weet dat die clip echt enorm vaak langs kwam. Wat mij betreft nog altijd de beste clip ever.

YouTube - 2003-04-04 - Coldplay - Clocks (Live @ TOTP)
Zie hem autistisch achter zijn piano zitten tijdens het intro.

Ik ben niet zo'n fan van het "doe maar een lange tekst, dan lijkt het alsof er heel veel inhoud is"-principe. Zeker als ik 10 dagen lang één stukje plaats, ben ik voor een wat gebruiksvriendelijkere lengte.

Met RHP heb ik vrijwel niets. Dat was ongetwijfeld anders geweest als ik ze eerder had ontdekt.

Zal ik me maar niet aangevallen voelen?

Het is ook een esthetische keuze natuurlijk. Ik begrijp dat niet iedereen tijd of zin heeft om stukken van de lengte zoals ikzelf of bijvoorbeeld Bakema hebben geplaatst te schrijven (of te lezen). Ik vind de meerwaarde van een topic als dit echter wel dat je wat dieper kan kijken in de hoofden van de users en hun filosofie over muziek. Nadere toelichting vind ik dan niet snel een nadeel, maar daar zijn de meningen duidelijk over verdeeld.

RHCP vind ik maar een stel oversekste George Clinton-kopiisten, maar je kan niet ontkennen dat het één van de grote bands van deze tijd is. Ook bij mijzelf speelde hun muziek een bescheiden rol in mijn ontwikkeling, gezien mijn leeftijd was dat eerder met de nummers van Bloodsugarsexmagic.

Ik vond ze ietwat interessant rond Bloodsugarsexmagic maar meer ook niet, daarna al snel de interesse verloren. Werd eigenlijk pas enthousiast van Californication, en in mindere mate de opvolger daarvan. Daarna vrijwel compleet afgehaakt.

Give it Away vond ik destijds een enorm graaf nummer. Werd heel erg dikwijls gedraaid in het jeugdhuis (vnl door mezelf, maar soit) en dan was het - in elk geval dus áchter de discobar - dolle pret.

Vandaag geen stukje, ik heb morgen een heerlijke deadline voor den studie.


Heb hem nooit heel bijzonder gevonden die clip. Nee, doe mij maar de clip van Can't Stop.

Eén van de weinige muziekvideo's die daadwerkelijk meer is dan de muziek alleen, maar simpelweg een minifilm.

*kick

De clip van dani california vind ik ook erg sterk. De evolutie van rockmuziek wordt mooi weergeven. Met de red hot chili peppers heb ik nooit veel gehad. Ik vind het ook niet slecht of zo, maar ik zou er nooit een album van kopen. Nou ja, een verzamelalbum wellicht.

Teunnis, je muzikale reis is tot dusverre niet meer dan een muzikaal dagarrangement. Komt er nog een vervolg?

Vandaag

Wacht eens even... Vandaag? Dat is het nu al!

Als we heel streng zijn gaat vandaag niet lukken, maar over een uurtje of een a twee staat hier deel 3.

Maar het is kinderbedtijd.