In welke zin dan? Ik zie de overeenkomst nog even niet, eigenlijk

Ik dacht dat je vooral een post-punkliefhebber was. De post-punk van vroeger is de hardcore punk van vandaag. Zeker vandaag de dag zijn er talloze bands die bvb Wire als enorm grote invloed noemen (ik denk onder andere aan Ceremony). De noisy rock van Sonic Youth is dan weer een voorloper van allerlei technische en eerder chaotische punk/hardcore.

Maar nu ik je last.fm bekijk, zie ik dat je naar veel meer dan enkel die twee strekkingen luistert. Daar gaat mijn betoog, zit ik hier voor niets te lullen...

Troost je: ik associeer mezelf best wel met postpunk. Maar ik heb toch weinig metal en hiphop in mijn lijstjes, waar ik jou dan weer mee associeer....

Al sinds ik een jaar of acht was, stond de stokoude radio van mijn ouders bij mij op de kamer. Het apparaat bracht vooral heel veel ruis voort, en af en toe een flard van Jack van Gelder of Jacques Chapel. Als er op zondagmiddag muziek gedraaid werd, hoopte ik vooral dat die snel werd onderbroken. "Er is gescoord bij Ajax - Groningen. Kom er maar in, Andy!"

In het post-Aquatijdperk ging de knop van de radio definitief om. Hevig teleurgesteld in de prestaties van Ajax zei ik de voetbalzondagmiddagen vaarwel. In mijn zolderkamer klonk vanaf het voorjaar van 1998 het onvolprezen Radio 538. Hippe dj's en jingles, maar vooral heel veel nieuwe muziek. Al snel was ik een vaste bezoeker van teletekstpagina 291, haalde ik wekelijks het blaadje met de nieuwe Mega Top 100, zat ik aan de radio gekluisterd voor de Top 40 en kende ik ongeveer elk nummer dat op single werd uitgebracht. Natuurlijk maakte ik ook eigen toplijstjes, waarin nummers op basis van volkomen onduidelijke criteria zelfs 'goud' of 'platina' werden. Toen ik laatst wat oude Top 40-lijsten uit die tijd doornam, bleek dat ik alles nog zou kunnen meezingen. Op een enkel Nederlandstalig levenslied na.

Al spoedig kreeg mijn ene eigen cd van Aqua gezelschap van een verzameling singletjes. Dat begon met All 'Bout the Money van Meja - toch nog steeds best een leuk liedje. Het motief om zo'n armoedig kartonnen hoesje aan te schaffen, was niet zozeer blinde verzamelwoede. Het was vooral een garantie dat ik een favoriet nummer kon draaien wanneer ik maar wilde. Downloaden deed ik nog niet en pas voor Sinterklaas zou ik een ghettoblaster met tapedeck krijgen.

Dat laatste was namelijk de volgende revolutie in mijn muziekbeleving. Voortaan had ik de mogelijkheid om bij een favoriet nummer een snoekduik naar de recordknop te maken en mijn eigen cassettebandjes te vullen. Vervolgens vergat ik de opname meestal te beëindigen en moest ik het bandje weer terugspoelen tot het einde van het begeerde liedje. Resultaat was een bandje vol met halverwege onderbroken radiojingles tussen de nummers.

Het moge duidelijk zijn dat mijn muzieksmaak toentertijd (1998/1999) vooral van singles aan elkaar hing. In een volledige cd was ik vooral geïnteresseerd als ik vond dat er zo veel leuke nummers op stonden dat de cd goedkoper was dan de aanschaf van alle leuke nummers op single. Dat was doorgaans bij studio-albums niet het geval, want daar kende ik hooguit drie nummers van. En dus kocht ik af en toe een verzamelaar. De eerste was volgens mij deze Mega Dance van Veronica; die zender viste toen nog uit dezelfde vijver als Radio 538. Mijn moeder liet het niet merken, maar moet toch enigszins geschrokken zijn van de hoes. Maar ach, mij ging het om de muziek, niet om de pitspoes. En ik vond vooral This Is How We Party van S.O.A.P. leuk. Dat zal een geruststelling zijn geweest.

En nu?

Tsja. Verzamelaars in deze vorm zijn natuulijk inmiddels behoorlijk achterhaald. Toch moet ik zeggen dat ik nog steeds misschien wel vaker naar losse nummers luister dan naar volledige albums. Juist gespecialiseerde genre-verzamelaars hebben daarom nog steeds wel mijn interesse. Met Mega Dance 2 van 1998 heb ik gek genoeg niet zo veel meer. Och, Carnaval de Paris is nog wel leuk voor soms.

Wat een geweldige hoes..

Erg leuke stukjes lukas, ben benieuwd wat er nog zal volgen!

Lukas zijn eerste aanraking met hiphop: Busta Rhymes.

Nee, dat was toch echt Postmen met Cocktail. Van Busta Rhymes staat dit nummer me ook niet echt bij , in tegenstelling tot Gimme Some Mo. Want hoe kon iemand nou zo snel praten?

Busta Rhymes was in 1996 met Woo-Hah wel (ongeveer) mijn eerste kennismaking met hip-hop.

Geweldige platen kies je trouwens uit.

Aqua Die overigens niet in mijn lijst verschijnt. Mijn liefde voor Aqua heeft zich wat later ontwikkeld...

Die van Busta ken ik wel; dat Knightrider nummer.
Vond die altijd wel oke.

Terwijl mijn radio in de eerste twee klassen van de middelbare school standaard op Radio 538 stond afgesteld, zat ik voor de bijbehorende clips aan MTV en TMF gekluisterd. Achteraf bezien pikte ik nog het staartje van de goede MTV-tijd mee. Toen nog geen zwangere 16-jarigen, maar wel de eerste 'alternatieve' namen waar ik mee in aanraking kwam. Die gingen in de meeste gevallen nog behoorlijk langs me heen, al kan ik zo een aardig rijtje singles opnoemen die ik al ontdekte terwijl ik Britney Spears en Toy-Box ook nog helemaal geweldig vond.

In de loop van 1999 begonnen mijn muzikale oogkleppen zich pas werkelijk iets te openen. De verzamelaars die ik kocht, werden iets 'alternatiever': TMF Rockzone en een MTV-dingetje met - jawel - Radiohead. Bovendien kwam ik langzaam tot het besef dat er ook voor 1998 al muziek werd gemaakt. Ik ging een jaar op gitaarles en leerde Smells Like Teen Spirit spelen. Losing My Religion van R.E.M. werd een van mijn eerste soort-van-lievelingsliedjes uit vroegere tijden.

Zo rond de eeuwwisseling liep mijn Top 40-obsessie definitief op zijn einde en was ik zoekende naar wat ik nu eigenlijk wél leuk vond. Zowel mijn klasgenoten als mijn vader draaide(n) de nieuwe plaat van de Red Hot Chili Peppers grijs. Ik vond het aardig, maar meer ook niet. En toen zag ik op een avond het clipje van Unintended van Muse op tv. Het was muziek zoals ik die op dat moment nog nooit gehoord had. De trage, slepende en bevreemdend hoge zang intrigeerde me. Het was geen liefde op het eerste gezicht, maar het wekte wel meteen mijn interesse zijnde 'iets bijzonders met een mooie melodie'. En dat het hun ultieme Radiohead-imitatienummer is? wist ik op dat moment veel...

Unintended bleef in mijn achterhoofd, maar Muse brak bij mij pas echt door toen ik de tweede single Muscle Museum bespeurde. Een stuk meer rock. Stoer dus wel, maar met meer melodie en gevoel dan Limp Bizkit en spannender dan de Peppers. Vanaf dat moment wist ik dat Muse míjn band was. Terwijl niemand ze op dat moment nog kende, dacht ik natuurlijk. Dat is waarschijnlijk niet wel, maar ik moet mezelf achteraf nageven dat ik voor het eerst een muzikale early adopter was. Pas met Origin of Symmetry werd Muse echt een grote naam. En zoals het een echte liefhebber-in-de-dop betaamt, vond (en vind) ik die toch even een stukkie minder.

Het Muse-debuut Showbiz heb ik in 2000 helemaal grijsgedraaid. Mijn zusje (toen 6) noemde het een 'stoer ceedeetje', en gelijk had ze. Het was muziek waar ik uiteindelijk jaren mee vooruit heb gekund. In de tweede was het mijn eerste uiting van alternatieve smaak, maar in de vijfde ging de cd ook nog gewoon mee naar mijn zomerbijbaantje als boekeninpakker. En dat terwijl ik verder allang weer in een nieuwe muzikale fase was beland...

En nu?

Het mag duidelijk zijn, Muse heeft nog altijd een speciaal plekje in mijn hart. Het was na Aqua, Britney en dergelijke mijn eerste echte band. En die bands, daar ben ik toch jaren verder op doorgegaan. En, al zeg ik het zelf, Muse was wat dat betreft helemaal geen verkeerde keuze. Ik bedoel, je zal zo'n band maar opbouwen met Bon Jovi. Het debuut en de derde plaat Absolution koester ik nog altijd als twee uitstekende platen uit een tijd dat Muse er flink op los jatte bij Queen, Radiohead en dergelijke, maar daar toch ook een heel eigen, bombastische sound van smeedde. De laatste jaren is er van die originaliteit niet veel meer over, maar goed, dat gebeurt vaker. Dit staat voor mij nog steeds als een huis en als een ruime viersterrenplaat.

Muscle Museum was mijn kennismaking met Muse.
Vind het nog steeds hun beste nummer.
Opgroeien met Bon Jovi is ook niet verkeerd, via Bon Jovi wel naar Iron Maiden en Alice Cooper gaan luisteren.
Maar dat was wel de Bon Jovi van voordat ze U2 na gingen doen (al deed een Metallica dat op een bepaald moment ook).

Muse dat is inderdaad een mooie start.

Muse vind ik vet

Ik heb zelf werkelijk helemaal niks met Muse. Vind het een vrij vreselijke band zelfs Kan met name die zanger niet goed hebben, maar ik vind dat hele 'epische' randje nogal vervelend. Dat zou best weleens anders geweest kunnen zijn als ik het in de begindagen van mijn muzikale tocht had ontdekt. Nu is Coldplay een klein beetje voor mij wat Muse voor jou is geweest. En Coldplay vind ik ook nog steeds erg goed Maar Coldplay is dan ook op elk punt beter dan Muse, maar dat is natuurlijk algemeen bekend ( ). Hoe dan ook: tof stuk weer!

Drie albums waar ik persoonlijk totaal niks mee heb (met name met Muse niet, omdat die nog redelijk breed worden geluisterd door 'serieuze muziekliefhebbers' terwijl ik zelf niet zo te spreken ben over hun bombastische popmuziek), maar wat op de één of andere manier wel een logische opeenvolging is. De ontwikkeling is enigszins herkenbaar (toen ik klein was luisterde ik ook wel eens dingen die ik nu verschrikkelijk zou vinden zoals de Flippo CD en de single van Captain Jack), en daarom is het wel enorm leuk om de stukjes te lezen. Bovendien complimenten voor je schrijfstijl!

Crowded House - Recurring Dream




Muse was dus mijn eerste echte bandje. Een vrij voorspelbare stap eigenlijk wel, maar gelukkig raakte ik het spoor al snel weer bijster. Je zou namelijk denken dat ik me na Muse volop in de 3FM-catalogus vol met Coldplay, Linkin Park en Kaiser Chiefs zou storten. Niets is echter minder waar. Juist in de tijd dat ik op het punt stond mijn muzikale blikveld te verbreden, kwam ook het fenomeen 'allertijdenlijstje' op. Dat betekende dat die verbreding met een paar jaar werd uitgesteld, al had ik dat tijdens die periode zelf nog niet door.

Voor wie dat nog niet weet: allertijdenlijstjes waren jarenlang een marginaal fenomeen op de Nederlandse radio. Toen werd het 2000 en stond iedereen door een dreigende millenniumbug in de terugblikmodus. Radio 2 introduceerde zijn Top 2000 en zelfs Radio 538 draaide 2000 platen (waarvan overigens 90 procent uit de laatste vijf jaar kwam).

Vanaf dat moment maakte ik zelf geen hitlijstjes meer, maar stelde ik eens in de zoveel tijd een heuse allertijdenlijst op. Logisch gevolg: ergens in de derde klas van de middelbare school ging de knop van mijn radio definitief om van Radio 538 naar Radio Veronica. Veronica vermarktte het concept 'allertijdenlijstje' namelijk op ongekende wijze. Een keer of vijf per jaar werd, zonder enige opgaaf van reden, een pretentieuze Top 1000 aller tijden, Top 880 van de jaren 80 of top 590 van de jaren 90 uit de kast getrokken. En ik mocht nog meestemmen ook!

Ik was in die tijd op zoek naar popmuziek die écht de allerbeste popmuziek aller tijden was. En dus zeer gevoelig voor dergelijke concepten. Het duurde zeker drie jaar voordat ik door had dat ik mezelf in een veel te klein kooitje had opgesloten. Radio Veronica reduceerde de muziekhistorie tot een platgedraaide brij van zo'n 1.500 nummers. Wel zo overzichtelijk, en ik verkeerde toch zeker een tijdje in de waan waar de zender mij zo graag in wilde krijgen. Ongeveer tot het einde van de middelbare school heb ik gedacht 'dat er tegenwoordig geen goede muziek meer gemaakt wordt'. Behalve Muse en Manu Chao dan, want daar had ik zelf cd's van.

Dat was natuurlijk een pijnlijke vergissing. Ik had nog niet half door hoe pathetisch en plat al die doodgedraaide AOR-meuk eigenlijk was. Toch was zelfs Radio Veronica achteraf niet alleen maar kommer en kwel. Per saldo kwam er zelfs wel vaker een leuk liedje voorbij dan op Radio 538. En hoewel de dalen (Bryan Adams, Bon Jovi, etc.) diep waren, de zender was toch mijn eerste kennismaking met een hele reeks bands uit de jaren tachtig.

De meeste daarvan ben ik pas later echt gaan waarderen. Uitzondering op die regel is Crowded House. Don't Dream It's Over en Weather with You behoorden tot het vaste Veronica-repetoire. Leuke nummers, vond ik, maar ik ging pas echt voor de bijl toen ik een MTV Unplugged-cd aanschafte met daarop Four Seasons in One Day. Na een paar weken op de repeat haalde ik de onvolprezen Crowded Houseverzamelaar Recurring Dream in huis. Ik heb hem letterlijk kapotgedraaid en kan de hele plaat van begin tot eind meezingen.

Zo kwam ik mijn puberteit door met een ambachtelijke, maar toch ook wel erg brave poprockband, die later nog zeer manifest zou worden voor mijn softetroepimago op deze site. En daar ben ik nog altijd trots op!

En nu?

Ik vind nog steeds dat er maar weinig liedjesschrijvers in de buurt komen van de gebroeders Finn. Crowded House staat garant voor kwaliteitspop zonder al te veel opsmuk, en dat kan hemeltergend mooi zijn. Met Four Seasons in One Day had ik het toentertijd goed gezien: het is voor mij nog steeds veruit het beste CH-nummer en nog altijd een van mijn all-time favourites. Hoewel ik tegenwoordig de voorkeur geef aan Together Alone, de laatste plaat uit hun hoogtijdagen, vind ik Recurring Dream een uitstekende verzamelaar. Er ontbreken wat pareltjes als Sister Madly en Nails in My Feet, maar het is een uitgebalanceerd geheel en zeker geen allegaartje. Daarom nog steeds 4.5*.

Je weet me als lezer zeer te boeien, waarvoor mijn oprecht gemeende complimenten!

Crowded House ken ik bij naam, maar ik zou je geen nummer kunnen noemen. Komt misschien nog weleens aan de beurt. Ooit

Ik durf te wedden dat er wel een aantal nummers zijn die je kent, Niels. Crowded House wordt nog steeds regelmatig op de radio gedraaid.

Ik heb echt pech dat ik meteen na jou aan de beurt ben, Lukas...

Nou Frank, qua muziek moet je toch wel die eerste 3 platen van Lukas kunnen overtreffen lijkt me zo. Nou ja, dat hoop ik toch zeker wel voor je

Dat vermoed ik ook. Zou alleen niet weten dat ze van hen zouden zijn. Je kent het wel Ik weet wel dat het een grote naam is ja.

Dat gaat niet lukken vrees ik. Ik heb al een lijstje in mijn hoofd en het gaat wel tot plaat 5 duren voor er iets fatsoenlijks komt...

Everywhere you go-ho-ho, always take the weather with you...

Heeey now, heeey now, don't dreaaam it's over...

Ah ja, die ken ik wel. Ik hoef deze band dus niet te checken

Jawel, want persoonlijk vind ik dat hun allerminste nummer.

Dat is hun allerbeste. Period.

Wat berichten verwijderd op verzoek (en de reacties erop).

Crowded House ken ik een klein beetje maar ik heb er nooit een compleet album van beluisterd. Mijn moeder heeft er twee CD´s van (Together Alone, Crowded House) dus die ga ik zeker eens beluisteren.