"Het is dan ook de laatste plaat die ik aan dit tiental heb toegevoegd."

Zegt Lukas.

Hoho, nee, ik was wat druk deze week, dus loop een beetje achter met de laatste toevoegingen. Er komen er nog twee aan dit weekend

Maar ook:



Is het nou een achttal of een tiental?

Edit: zie je nou, er komen er nog twee.

Oh, dan is het Lukas hier die verzaakt. Wel verwarrend, dat gegoochel met die nummers .

Geen verwijt, maar meer een suggestie voor de doorstroom van dit topic (zeker voor de mensen die achteraan de lijst staan). De verhaaltjes hoef je uiteraard niet op het moment dat je aan de beurt bent te schrijven. Je essentiële albums veranderen niet van de een op de andere dag. Als men ze nou van tevoren schrijft, kan je 10 dagen lang elke dag gewoon even kopiëren en plakken. Is voor jezelf denk ik ook prettiger, omdat je het plichtmatige "Oh ja, ik moet nu ook nog even een verhaaltje schrijven" weghaalt.

Wire - Pink Flag




Punk behoorde in mijn eerste MuMe-jaren tot de muziekstromingen waar ik niet naar omkeek. Ik was er vrij zeker van dat het niets voor mij was: te hard en vast ook te ontoegankelijk. Bovendien was ik al druk zin allerlei hoeken van de rock, pop en folk te snuffelen. Daarbij begon het doorgedreven, dreigende geluid van diverse postpunkbands me steeds beter te bevallen, maar de link naar de hoogtijdagen van de échte punk legde ik daarbij nooit.

Tot ik op een goed moment besloot een flinke punkverzamelaar te downloaden. Eigenlijk vooral omdat het me intrigeerde dat er veel artiesten op stonden die ik niet direct met punk associeerde, zoals Blondie, Joe Jackson, Talking Heads, Elvis Costello en The Cure. Nou was ik er op zich wel van op de hoogte dat die namen hun roots in de punktijd hadden, maar ik snapte de link nooit zo. Hoe het ook zij, ze trokken me net even over de streep om op de No Thanks!-verzamelaar ook naar pakweg Dead Kennedys, X-Ray Spex en de Buzzcocks te gaan luisteren.

Daarbij bleken mijn vooroordelen nogal misplaatst. Hard? Ja, een beetje. 't Is wel punk! Maar ontoegankelijk? Welnee. Toen ik me wat meer begon te verdiepen in het algehele muzikale tijdsbeeld van eind jaren zeventig en begin jaren tachtig, kwam een en ander in het juiste perspectief te staan. Zonder punk zou het door mij zo geliefde popliedje een heel andere gedaante hebben aangenomen.

Want al is de bolster ruw, de pit is vooral bij de oudere punk vaak verrassend blank. Neem nou Wire, een band waarvan ik jaren gedacht heb dat ze een soort ontoegankelijke hardcorepunk maakten. Dat veranderde toen op mijn onvolprezen punkverzamelaar Mannequin langskwam. Met een knipoog naar de jaren zestig, maar dan minder bedompt en truttig, met een grotere spanningsboog. Juist dat verhaal bleek voor verrassend veel van die punkliedjes op te gaan. De laag van woede en maatschappijkritiek maakt de muziek voor mij net even wat urgenter dan een album van The Beatles. Dat me overigens ook prima smaakt, daar niet van.

De studioalbums van de vroege punkacts bleken niet allemaal even sterk. Het was vooral Pink Flag van Wire dat me deed beseffen dat punk juist wél wat voor mij was. Dankzij de daarop volgende ontdekkingstocht door het einde van de jaren zeventig begon me langzaam te dagen wat voor mij de betekenis van de stroming is. Die zit 'm niet in bands als de Sex Pistols en de Ramones, die me toch net wat te simpel in de oren klinken. Maar vooral in alles wat met de beginselen van de punk aan de haal is gegaan en de dreigende ondertoon heeft meegenomen in een nieuw soort popmuziek.

Daarmee begreep ik ook meteen wat namen als Talking Heads en The Cure op mijn punkverzamelaar deden. Niet direct punk, maar wel kinderen van hun tijd. Punk was een radicale breuk met de steeds maar ingewikkelder wordende symfo van de jaren zeventig. Dat radicale vind ik nog niet eens zo interessant, maar wel de trendbreuk die de punk bewerkstelligde. De postpunk en new wave zorgden namelijk voor een terugkeer van het door mij zo geliefde popliedje. En daarmee lag dat harde en ontoegankelijk genre uit mijn vooroordelen toch verrassend dicht bij wat ik zelf in muziek zocht.

En nu?

Inmiddels kan ik wel zeggen dat de periode van 1977 tot pakweg 1986 mijn favoriete muziekperiode is. Dankzij de punk ontstond een enorme explosie aan bandjes in breed uitwaaierende subgenres. Ook de indierock en zelfs de britpop die ik kan waarderen, is schatplichtig aan de punk. Wire schetst die belangrijke ontwikkeling in mijn muzieksmaak in het klein. Pink Flag bewees dat ik wel iets kon met punk. De opvolger 154 toonde me dat de muziek net een stapje voorbij de punk nog veel interessanter is. En laat ik die plaat nu net hoog in mijn top 10 hebben staan...

Tsja, veel muziek die gebouwd is op punkmuziek vind ik wel vrij sterk(talking heads, the cure), maar punk zelf vind ik te simpel. Het is wel geinig om eens te horen, maar mijn intresse verslapt snel. Ik vind ook dat veel punk enorm op elkaar lijkt. Wire heb ik nog nooit beluisterd en zal ik door dit intessante stukje eens een kans gunnen. Shellec ben ik ook wel beniewd naar.

Zelfs je favoriete muziekperiode Ik begrijp het wel, maar bij mij is dat totaal niet het geval.

Ken je die muziekperiode dan al zo goed?

Valt idd wel mee. Maar ik ken er wel genoeg (denk ik) om een oordeel te geven.

Ik heb ook niks met punk, maar wel veel met de andere stijlen die er uit voortvloeiden. Deze plaat heb ik laatst beluisterd en het was voor het eerst dat ik punk goed vond (London Calling vind ik niet echt punk).

Idem, maar ik heb dan weer niets met postpunk en dergelijke. Wel hardcore punk en alles wat daaruit voortvloeit.

Omdat hier toch niemand wat met punk heeft (en ik eigenlijk ook niet...) hier maar een ander verhaal.

Jedi Mind Tricks - Violent by Design




Naar hiphop keek ik in de eerste 25 jaar van mijn leven nauwelijks om. Tot ik op MuMe landde, vond ik het ingegeven door de gebruikelijke vooroordelen over nigga's en bitches maar een inferieur genre. Behalve Cocktail van Postmen en You Got Me van The Roots, want dat was jeugdsentiment. Omdat ik hier al snel enorm ruimdenkend werd, wijzigde ik bijna onmiddellijk mijn enigszins bekrompen hiphopstandpunt. Maar veel behoefte om me erin te verdiepen voelde ik nooit. Ik luisterde een keer naar bekende platen als Enter the Wu-Tang, Illmatic en The Low End Theory omdat ze zo hoog in de Top 250 stonden. En concludeerde vervolgens dat ik het soms aardig vond, maar dat ik weinig behoefte had om meer te ontdekken. Ik wijtte het aan het feit dat hiphop nogal tekstgericht is en ikzelf absoluut niet. Pas als ik een nummer verder van buiten ken, heb ik nog wel eens de neiging de tekst erbij te pakken. En dat doe ik dan eerlijk gezegd vooral om onbekommerd mee te kunnen zingen, niet om de thematiek te doorgronden.

Toch sijpelde er de afgelopen jaren wel eens een nummertje door dat me aan mijn stelling deed twijfelen. In onze onvolprezen ladder bijvoorbeeld. En als zo'n nummer van bijvoorbeeld Aesop Rock of Atmosphere me behoorlijk beviel, dan eindigde het bijna steevast onderaan. Dat vond ik zo zielig dat ik besloot om er toch eens wat meer van op te zoeken. En dus nam ik me aan het begin van 2012 voor om chronologisch wat hiphopklassiekers te gaan beluisteren.

Dat plan liet ik al ergens bij 1987 los. Al die oldskool klinkt best sympathiek, leuk en authentiek, maar een heel album lang ook wat saai. En dus kon ik de neiging niet onderdrukken om de chronologie los te laten en gewoon maar wat raak te luisteren. Even sloeg de twijfel toe: zou ik hiphop alleen incidenteel leuk vinden als er toevallig eens een beat de juiste snaar raakte? Of had het genre werkelijk wat voor me te bieden? Gelukkig stuitte ik al snel op een plaat die me van die twijfel af hielp: Violent by Design van Jedi Mind Tricks.

Want na twee luisterbeurten hoorde ik al zo veel goede beats dat het onmogelijk toeval kon zijn. De melodieuze, soms zelfs folkachtige muziek bleek een prima basis voor de harde woorden van de heren rappers. Al heet juist dit underground hiphop te zijn, voor mij is het juist veel meer catchy dan veel van de wat bekendere namen. Zo catchy zelfs dat ik me afvraag of ik deze plaat op de lange termijn goed blijf vinden, maar dat terzijde. Het gaat in elk geval mijn geschiedenisboeken in als het eerste hiphopalbum dat ik écht kon waarderen.

En nu?

De afgelopen twee maanden is het hiphop dat de klok slaat op mijn koptelefoon, want ik ben er inmiddels achter dat ik veel te ontdekken heb. Hoe lang die fase aanhoudt? En of hiphop daarna een bestendige plek in de canon van mijn muzieksmaak heeft afgedwongen? Dat moet allemaal nog blijken. Feit is wel dat ik sinds mijn duik in de postpunk niet meer zo uitgebreid een (sub)genre aan het verkennen ben geweest. Als de voortekenen niet bedriegen, staat deze plaat hier dus omdat ik voor altijd ook een beetje hiphopper ben. En mocht ik het binnenkort toch beu worden, dan past Violent by Design nog steeds in dit rijtje. In dat geval om te symboliseren dat mijn ontdekkingsreis voortduurt en dat ik voor nieuwe ontdekkingen open blijf staan.

Toch onverwachts, ondanks dat je de hiphop top 500 van R&P bespreekt. Wel leuk in elk geval. Geweldig album inderdaad. Hopelijk ontdek je nog veel moois, maar daar vertrouw ik wel op Leuk stuk ook weer.

Toch onverwachts? Dat klinkt alsof ik na een lang ziekbed overleden ben...

Leuke albums die je bespreekt, Jedi Mind Tricks vind ik ook fijn, al is een heel album me te veel. Maar vooral Wire vind ik zelf ook goed. Net als 154 van ze. Maar als ik het goed begrijp kan ik voor punktips dus bij jou aankloppen?

Ga Minor Threat nou maar luisteren

Of Zen Arcade van Hüsker Dü!

Heb je eigenlijk al een posse Lukas?

Postpunk dan vooral. Pure punk boeit me minder.

Hij heeft een possepunk.

Nu Lukas klaar is met zijn muzikale reis, ga ik aan de mijne beginnen. Vanaf morgen plaats ik hier elke dag een album (althans, dat probeer ik), maar niet voordat ik de lezer een stukje context heb gegeven waarin de albums aan het begin van mijn muzikale reis geplaatst moeten worden.

De eerste 23 jaar van mijn leven heb ik doorgebracht in een klein dorp in Twente, pal aan de Duitse grens. Niet echt de meest inspirerende plaats om je muzikale reis te beginnen, maar ik heb het ermee moeten doen. Zo vlak aan de Duitse grens is de invloed van 'de Pruus' op muzikaal gebied natuurlijk flink voelbaar en mijn ouders waren daar flink gevoelig voor. Iedere zaterdagavond stemden zij af op de Duitse zenders ARD en ZDF voor muziekshows met illustere namen als die Volkstümliche Hitparade, Schlagerparade der Volksmusik en Musikantenstadl.

En als er geen muziek op de tv was, dan hoorde ik die wel op de radio. In mijn ouderlijk huis stond deze altijd afgestemd op een piratenzender, of, zoals wij dat in het dorp liever noemden, een geheime zender. Geheim, want de uitzendingen die werden verzorgd door vriendengroepen die ergens vanuit een keet op het platteland Nederlands- en Duitstalige muziek de ether in slingerden, waren verboden (en zijn dat nog steeds). Dat dit illegaal is, maakt weinig indruk op deze nuchtere Tukkers (hoewel ik uit eigen ervaring kan vertellen dat het bijwonen van deze radio-uitzendingen weinig met nuchterheid te maken had, maar dat is weer een ander verhaal). Als je een radio aanzette en de FM-band van 87,50 tot 108,00 MHz afging, kwam je er altijd wel drie of vier geheime zenders tegen.

Heel af en toe werd er in mijn dorp wel eens live-muziek ten gehore gebracht. Meestal ging het hier om coverbandjes en als er eens een band eigen werk kwam spelen, was dat een band die geheel in het profiel van de gemiddelde dorpeling paste. Normaal, Jovink en de Voederbietels, dat werk. We hebben zelfs eens een concert van The Golden Earring in het dorp gehad, dat vonden we toen heel wat. Maar welk dorp kan tegenwoordig zeggen dat ze geen concert van The Golden Earring in het dorp hebben gehad?

Ik woon al een kleine 10 jaar niet meer in Twente, maar die geheime zenders zijn er nog steeds, gelukkig maar. Elke keer als ik eens voor een weekendje terugkeer naar mijn geboortedorp, heb ik één zekerheid: bij Pa en Ma staat de radio afgestemd op een geheime zender. En als ik die muziek weer hoor, constateer ik dat hoezeer de wereld ook mag veranderen, het repertoire van de geheime zenders blijft nagenoeg onveranderd. Een mooier gevoel van thuiskomen bestaat bijna niet.

Eén en al benieuwdheid, zeker na deze leuke intro

Volgens mij dekt Frank zich alvast in voor de eerste keuzes die gaan volgen de komende dagen .

Tegen de eerste albums die ik kies valt weinig in te dekken... Ik schaam me nergens voor...

Die geheime zenders; zijn dat zenders die in de rest van het land bekend zijn als de piratenzenders?
Of denken ze in Twente nog steeds dat de 2e wereldoorlog nog niet voorbij is?

Ik vraag me af of hij zijn fout bekend.

En herkent.