Over Dälek gesproken: die moet ik dringend beluisteren. Is mij al her en der aangeraden, maar ik heb er pas onlangs een nummer van gehoord. Culture for Dollars. Echt een prachtig nummer, gekke adrenaline-rush!

Zoals jij al zei, Cygnus: een goede eye-opener ook voor diegenen die denken dat er enkel blingbling-hiphop bestaat.

En we zijn alweer aanbeland bij het laatste stukje van mijn muzikale reis. Wat dit topic betreft tenminste, want ik hoop niet dat hiermee mijn muzikale reis afgelopen is. Het is erg leuk om voor jezelf eens op een rijtje te zetten hoe je de afgelopen 20 jaar muziek hebt beleefd. Niet dat ik dingen herontdekt heb, maar het was er mooi om die oude muziek nog weer eens terug te horen.

In dit laatste stukje betreed ik een pad dat me buiten Musicmeter leidt. Ik ga namelijk op de klassieke toer en doe dat met het album:




Arvo Pärt - Tabula Rasa

Ik moet linken naar een andere site dan Musicmeter, want dit is klassiek en dat mag niet op deze site. Dat vind ik jammer, maar ook wel te begrijpen. De reden dat klassiek niet op deze site mag, is precies dat wat me tegenstaat aan klassieke muziek. Dat ik verderop in dit stukje zal uitleggen.

Mijn interesse voor klassieke muziek werd aangewakkerd door bands als Godspeed You! Black Emperor en moderne componisten als Max Richter (wel op deze site vertegenwoordigd). Als je dan verder gaat zoeken kom je bijna automatisch bij Arvo Pärt uit en het album Tabula Rasa sneed door mijn ziel. Nooit hoorde ik strijkers die me zo raakten als op deze plaat.

Dus startte ik een zoektocht en kwam ik in aanraking met Mahler, Dvorák en Beethoven. Mooie muziek, maar al snel werd duidelijk dat ik in het klassieke woud door de bomen het bos niet meer zag. Dat komt door de vele verschillende versies die van elk klassiek werk in omloop zijn. Ik vind de 'New World Symphony' van Antonín Dvorák schitterend. Ik heb echter geen idee welke versie ik gehoord heb en nog minder zin om uit te vogelen welke versie de beste is. Ergens is dat wel jammer. Want wat als ik nu een briljant werk mis door een per ongeluk een mindere uitvoering te pakken?

Het bestaan van de vele verschillende versies is dan ook de reden dat klassiek niet op MuMe staat. Op rateyourmusic staan klassieke componisten wel met hun platen op de site en die discografieën zijn stuk voor stuk ellenlange en onoverzichtelijke lijsten. Wel begrijpelijk dat Jordy die niet op zijn site wil.

En nu? Ik wil me nog graag verder verdiepen in klassiek, maar veel komt daar niet van, dankzij de onoverzichtelijkheid van het genre. Wie mij met deze reis verder wil helpen; ik sta open voor suggesties.

Ik ken je probleem Ik heb me uitvoeringen laten aanraden door anderen en die beluister ik. Maar inderdaad, zelf zou ik er haast niet uitkomen: er zijn zóveel uitvoeringen... Arvo Pärt moet ik trouwens nog altijd beluisteren, wil ik al een hele tijd.

Tabula Rasa

Overigens vind ik het juist een pluspunt dat er zoveel uitvoeringen zijn van briljante werken. Ook al staat een bepaalde uitvoering bekend als de beste, een andere uitvoering kan je weer op een hele andere manier raken. En het mooiste van klassieke muziek is nog wel, dat je haast nooit op een punt komt dat je geen inspiratie meer hebt met ''wat nu weer te luisteren''. Daarbij komt ook nog eens dat ik een klassiek stuk vaker herluister (heeft zo zijn redenen) dan platen die bijvoorbeeld op MusicMeter staan.

@Frank, je zit op SLSK, daar zitten genoeg kenners van klassieke muziek, tips vinden kan nooit moeilijk zijn

Helemaal gelijk.

Voor tips verwijs ik gewoon naar het eerder genoemde RYM.

Want dat is het ook? Als Heb Je Even Voor Mij opeens over Fransies dooie moeder* blijkt te gaan, is het nog steeds vrolijke muziek, me dunkt.

*) Of die dood is weet ik niet, maar het gaat om de gedachte.

Ik weet niet wat je van ze kent, maar als er één band deprimerend is, is het The Smiths wel. Als ik een top 5 van meest trieste nummers zou maken, staan I Know It's Over en The Night Has Opened My Eyes daar zeker in. Onbekommerd vrolijke nummers ken ik in ieder geval niet van ze.

Jullie bedoel ik nou net in mijn stukje

Inderdaad. Die opmerking van Chevy is het mooiste eigen doelpunt dat ik ooit op MuMe heb gezien.

Ha Frank,

Er zijn verschillende wegen om te bewandelen. Zoals chevy zegt op RYM kun je een hele boel lijsten vinden met aanbevelingen en aantal interessante users:

Elvenraad (geen lijsten, maar een immense stemlijst waar ik vaak in kijk voor aanbevelingen van uitvoeringen)
Lesbianwalrus (dit is een scaruffist die zich alleen met klassiek bezig houdt, heeft een paar zeer interessante lijsten. Zoals tips over welke boeken je kunt oppakken, waar te beginnen met klassiek, echter hij geeft niks om geluidskwaliteit. Dus soms vind je er een opname tussen van 1940)


Ik zelf gebruik voornamelijk Amazon.com/uk hier staan echt prachtige en zeer sterke reviews en ook erg kritisch. Verder vind ik scaruffi's zijn lijst met aanbevelingen voor uitvoeringen een prima overzicht. Echter kiest hij een beetje de veilige 'stereo-weg' en dus vergelijkbaar met aanbevelingen die je een penguin guide of gramophone recordlist zult vinden. Scaruffi adviseert dus geen mono opnames zoals Furtwangeler etc)
Verder is een penquin guide to classical music een goede starter of het boek 1001 Classical Recordings You Must Hear Before You Die (Dit boek adviseert wel weer de mono opnames). Het lastige van de criticiboeken en aanbevelingen is dat alles wat oud is, is beter vaak. Dus de opnames van de jaren 60, 70 op DG en EMI met de bekende dirigenten (Karajan, Bernstein, Kubelik, pinnock etc) zijn vaak de aanraders. Ik zelf ga bij het kopen van cd's vaak voor de veilige weg. Omdat ik uitvoering en opname kwaliteit in balans wil. Een voorbeeld Schuberts 9e uitgevoerd door Furtwangler op DG is een van de beste uitvoeringen, alleen het klinkt heel in elkaar getrokken en duidelijk mono dus ik zet hem niet vaak op.

Deze website: Classical.net basic repertoire] ook een prima starter.

Verder kun je ook per dirigent gaan kijken welke stijl je het beste bevalt. En dan ga je kijken naar de klassieke werken die je wat lijken. dus een klein zeer generaliserend overzicht:

Karajan (Duitse romantiek, en symfonieen, maar is wat bombastischer en strakker, alleskunner)
Bohm: Mozart en wagner vertolker, maar vooral bij mozart is hij een prima keus.
Pinnock: Barok, en klassieke periode
Gardiner: Koordirigent vooral barok en oude muziek
Herreweghe: Zie gardiner (is wat swingerder)
Bernstein: Zie karajan, maar is wat swingender en de mahler vertolker + alleskunner
Klemperer: student van mahler en gericht op romantiek en alleskunner eigenlijk

Verder:

krijgen nieuwe lichtingen als: Dudamel ook lovende kritieken echter ben ik er geen fan van, moet bekennen dat ik alleen mahlers 5e van hem gehoord.

De lijsten: Gramophone top 100 en Gramophone essentials zijn ook van goede kwaliteit.


Het forum Talkclassical.com heeft een discografie topic ook erg interessant.

Verder raad ik je aan om je te gaan verdiepen in een bepaalde tijds periode en pik dan de wat bekendere componisten uit. En verdiep je in de componist en het werk zelf en waarom het muziekhistorisch een belangrijk album is.

Wil je echt in het diepen duiken: dan kun je op amazon de Decca Box voor een 70 pond kopen. De 111 years of Gramophone box 1 en 2 zijn ook zeer grote aanrader's.


En luister een stuk wat bevalt vaker. Dus Dvorak 8 en 9 probeer een paar uitvoeringen. Toch denk ik dan wel dat Kubelik op DG een zeer veilige keuze kan zijn .


Ik hoop dat je er iets aan hebt!!

p.s: zie pm daar heb ik nog wat andere tips

Dank je Stefan, ik hoop dat dit een beetje een kompas is...

Hieronder nog even de lijst van users die in dit topic aan de beurt zijn:

- niels94:
- Slowgaze:
- MDV
- tsjong
- Lukas
- Cygnus
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler
- Pim556
- tip_of.yourstar
- wizard
- shadowboxer
- Ataloona

Kobe Bryant fan, the floor is yours!

Hoe open je eigenlijk zo'n bericht?
Want users die mij hier berichten zien posten, weten waarschijnlijk ook dat mijn ontdekkingsreis in de wereld van muziek nog maar pas begonnen is. Ik ben hier namelijk ingeschreven op 27 oktober 2010. Maar toen was ik zeker niet zo actief als nu. Want ik luisterde voornamelijk naar de wekelijkse top 40. En toen hoorde ik een nummer van Eminem, namelijk Not Afraid, nee ik was er zeker geen fan van. Die schreeuwerige raps konden me niet boeien.

Maar toen ik ongeveer een week later rustig op de bank lag, kijkend naar clips op TMF kwam daar opeens het nummer Love the Way You Lie met Rihanna. Ik was direct verkocht.
Nog geen uur later beluisterde ik Recovery, de plaat die de deuren opende in het genre Hip-Hop.
Toen de plaat gedaan was, was ik overdonderd. Ik had nog nooit zo iets gehoord.
En zelfs Not Afraid begon ik sterk te vinden.
En al gauw beluisterde ik alles wat van Eminem was tot zelfs zijn gastbijdrages op andere plaat. Ik luisterde van 's ochtends tot 's avonds naar Eminem.

Ik kon iedere tekst mee rappen, en kende ieder baslijntje en iedere sample uit mijn hoofd.
Mijn top 10 op Musicmeter stond dan ook vol met Eminem platen. En iedere plaat van Eminem stond op 5*.




Maar ondertussen is mijn mening veranderd, ja op zijn tijd kan ik nog wel eens naar Eminem luisteren, en denken aan hoe mijn wereld van muziek zich opende. Allemaal door dat ene clipje. Ik ben Eminem nog altijd dankbaar voor deze plaat en zijn andere.
Maar Recovery staat nu jammer genoeg toch maar op een 3*.

Ach ja, die goede oude tijd. Toen TMF nog bestond. Wat verlang ik daar soms naar.

Recovery is ook van mijn pre-MuMe periode. Ik kon het toen het uitkwam, toen ik ook zo'n gigantische Eminem fan, zeer waarderen. Dat verdween al redelijk snel toen ik meer hiphop ging ontdekken en inmiddels vind ik er werkelijk niets meer aan. Hij staat nog in mijn CD kast zelfs...

Ik merk nu al dat het erg moeilijk zal worden, om echt er een verhaal te kunnen vertellen, die niet over de plaat gaat. Want zoals ik al zei ben ik nog niet erg lang bezig met muziek ontdekken.
Het zegt ook al wat dat de eerste plaat die ik echt van begin tot eind beluisterde uit 2010 komt.

Het hoeven er geen 10 te worden hè Tot nu toe heeft iedereen zich aan 10 albums gehouden geloof ik, maar nogmaals: je mag zelf weten hoe je het aanpakt.

Ik ga er zeker 10 bespreken, maar waarschijnlijk zal er niet altijd een echt "nostalgisch" verhaal aan hangen, want de meeste platen ken ik nog maar een jaar.

Ik weet nog dat 'Without Me' een hit was, o, die goede oude tijden... Prima introductie overigens, Glenn.

Ik vind dit topic almaar interessanter worden, treed graag toe tot onderstaand rijtje illustere namen en kan niet wachten om jullie deelgenoot te maken van mijn muzikale ontdekkingsreis cq. zegetocht (start en finish bij één-en-dezelfde band maar met daartussenin een niet minder kleurrijk gezelschap aan baanbrekende acts), daarom:

- niels94:
- Slowgaze:
- MDV
- tsjong
- Lukas
- Cygnus
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler
- Pim556
- tip_of.yourstar
- wizard
- shadowboxer
- Ataloona
- ClassicRocker

Btw: mooie aftrap, kobe bryant fan. Succes verder!

Ik had er 8

Bedankt!
Misschien komt deel 2 nog vanavond.

Wat zou je zeggen van Some Girls are Bigger than others (met dank van Morrissey aan Dolly Parton).
Dat maakt mij toch vrolijk

Mooi stuk. En je leeftijd i.c.m. je huidige muzieksmaak blijft me verbazen, ik volg dit met interesse

Haha, krijg ik veel te horen, maar zonder deze fantastische site kende ik al die heerlijke muziek niet.

Deel 2, van mijn essentiële albums.

Nadat ik wat minder Eminem beluisterde wou ik wat platen beluisteren, die erg gewaardeerd werden op Musicmeter. Ik keek vooral naar de Top 250. En de plaat die de mooiste hoes had zou ik eens gaan beluisteren, erg veel hoezen heb ik toen niet gezien, want mijn eerste stop maakte ik bij Kid A van Radiohead. En wat ben ik blij dat ik de hoes erg mooi vond.

Er was een volledige rip te vinden op Youtube van de plaat, dus was ik direct na het zien van de hoes begonnen met te luisteren. De naam Radiohead, had ik al heel wat keren zien voorbijkomen in verschillende topics. En Kid A was dan ook mijn eerste Rock en Radiohead plaat.
Dat brengt ons ook direct bij het essentiële van deze plaat, het opende de deuren tot mijn favoriete genre: rock.

Ik had net zoals bij ieder genre een vooroordeel, ik dacht dat het hersenloze muziek was met mannen die eens toonden hoe stoer ze wel niet waren met zo'n gitaar.
Natuurlijk verschiet je dan van de eerste tonen van Everything in Its Right Place, ik had toen ook nog niet gezien dat de tweede genrebenaming Electronic was.
Maar nu ik al wat meer Electronic ken, vind ik die tweede tag toch wat overdreven.
Kid A heeft inderdaad een elektronische sfeer, en Idioteque en Treefingers zijn electronic songs maar het merendeel is rock.

Kid A voerde me haast weg naar de wereld van Radiohead, rare teksten, en de ene zin had niets te maken met de andere. Dat vond ik erg raar zeker als je teksten gewoon bent, met punchlines en verschillende rijmsoorten. Kid A deed iets met me, wat Hip-Hop nooit is gelukt.
Ik kon dankzij muziek een volwaardige wereld in mijn gedachten maken.
Het had een soort donkere, sfeer. Nog altijd vind ik het erg moeilijk om die sfeer te beschrijven.




Ondertussen is mijn mening nog niet veel veranderd, de spanning is er nu wat af en ik heb al heel wat betere platen leren kennen. Maar die 4,5* blijft toch stevig staan.

Leuk om je vooroordeel over rockmuziek te lezen, want dat vooroordeel heb ik nou juist over rapmuziek (Op dat gitaardeel na uiteraard).

Om je eerste vraag te beantwoorden: alle reguliere albums en nog best wat non-album singles.
En om daar nog even een paar nummers aan toe te voegen: There is a Light... Bigmouth, A Rush and a Push..., Frankly, The Boy With..., Nowhere Fast. En zo kan ik er nog zo 10 opnoemen. Ik denk dat jullie te makkelijk denken over de teksten. Want waarom zou een (git)zwarte tekst niet samen kunnen gaan met vrolijke riedeltjes? Het is overigens echt niet zo dat ik de eerste ben die dit zegt...

Wat dacht je van Hide In Your Shell van Supertramp? Leuk, vrolijk nummer toch? Is het ook, maar sla de tekst er maar eens op na.

Misschien denk jij wel te makkelijk over vrolijke riedeltjes...

Dat is dan puur tekstueel gezien. Ben het namelijk wel met Chevy eens. Ook een hoop Smiths-nummers vind ik toch echt vrolijk (die twee die jij noemt inderdaad niet, maar dat is natuurlijk lekker selectief).

Ik weet nog dat Stan een hit was, en ik vooral heel vaak die Nederlandstalige cover van Slimme Schemer over Syb van de Kast luisterde. Die goede oude tijden...

Dat dus... Some Girls Are Bigger Than Others is ook iets mee aan de hand waardoor ik daar echt niet vrolijk van wordt. Een Smiths-nummer wat wel echt vrolijk is wat mij betreft is This Charming Man, maar van de 4 albums word ik van geen enkele veel vrolijker. Het tweede album Meat is Murder is gewoon ronduit ellendig (maar wel goed hoor), zo ellendig dat ik er een paar jaar niet naar heb willen luisteren.

Goed bezig trouwens Kobe Bryant Fan.