Black Soul Choir is gewoon niet vrolijk; de tekst niet, de zang niet en de muzikale begeleiding draagt eerder bij aan de wanhoop en de radeloosheid van zowel de tekst en de zang dan dat het iets positiefs uitstraalt. Vorm en inhoud hebben beiden niets waar je vrolijk van wordt.

Mensen zijn de weg kwijt.

Ik kan je hier wel volgen. Een album dat eindigt met loeiende koeien en het geluid van vleeszagen, met de boodschap Meat Is Murder is inderdaad niet opbeurend.
En de beelden van mishandelde beeten die Morrissey er bij zijn concerten bij projecteert, zijn voor mij echt wel een bederver van de feestvreugde, met alle respect voor de vegetariërs.

Het is ook het album van the Smiths dat ik het minst draai: I want the one I can't have en vooral What She Said ... moeilijk te verteren. Maar wel goed, zoals je zegt ...

Heb hem nog eens opgezet (Black Soul Choir). Maar serieus, ik vind het heerlijk vrolijk. Lekker up-tempo drumritme, heerlijk aanstekelijk banjodeuntje, en de zanglijnen zijn ook niet per se heel deprimerend ofzo... Enige wat dan overblijft is het stemgeluid (maar dat heeft niet heel veel effect op me) en de teksten (maar daar hoef je niet per se naar te luisteren.

En The Smiths zijn voor mij muzikaal gezien al helemaal een perfect voorbeeld van vrolijke muziek. De paar nummers die je noemde niet nee, ze hebben inderdaad ook hele melancholische nummers, maar als je niet zo op de teksten let, is het grootste gedeelte toch echt vrolijk.

@Arrie Het lijkt er bijna op dat de teksten bijna geen rol spelen in je muziekbeleving. Dat vind ik lachwekkend.

Jawel hoor, maar die komen bij mij pas later aan bod, en bepalen voor mij niet of muziek vrolijk of niet is. Smiths is vrolijke muziek met vaak cynische teksten. Dat kan prima, maakt voor mij de muziek niet minder vrolijk.

Daarbij zie ik niet in wat er lachwekkend aan zou zijn als het wel zo was. Genoeg mensen die niet zo naar teksten luisteren. Hoef je niet denigrerend over te doen.

Tja, als men denkt te kunnen vertellen wat voor emoties ik bij albums/nummers moet voelen, denk ik dat je gelijk hebt. Heb net achtereenvolgens het laatste deel van Meat is Murder, Strangeways volledig en het laatste deel van Queen Is Dead gedraaid en verdomd, wat een heerlijke muziek is het toch.

YouTube - Morrissey - There Is A Light That Never Goes Out (live in Manchester) 2005 [HD]
Inderdaad een aanstekermomentje.

Ik snap gewoon niet hoe hier überhaupt discussie over kan zijn. Zoek maar eens op de albumpagina's. Het staat vol met gebruikers die precies dezelfde mening hebben als wij.

Ook ik kan prima gecharmeerd zijn van het muzikale vakmanschap dat The Smiths tentoonspreid(de), zonder per definitie somber te worden van hun lyrics. In alternatieve kringen trad medio jaren '80 eindelijk weer een échte gitaarband op de voorgrond, één die er het rockgeluid opnieuw op de kaart zette. Daarmee zijn The Smiths ook voor mij synoniem aan puur genot.

Hulde aan Morrissey en Marr (en de rest van de band)!

Als ik de recensies bij Meat is Murder lees dan zie ik drie berichten waar toch het compleet tegenovergestelde uit blijkt. Een quote uit alledrie:


Misschien dat het wel meevalt als je niet op de teksten let. Daar kan ik me bij andere artiesten wel iets bij voorstellen. Maar juist bij The Smiths kun je toch amper om de teksten heen lijkt me.

Kan best zijn dat anderen er anders over denken, maar daardoor ga ik het niet minder vrolijke muziek vinden.

Dat hoeft ook niet natuurlijk.

Nu ik eens bij The Queen is Dead rondneus valt het me op dat er nog een paar mensen zijn die het ook vrolijk vinden. Reint vat het daar voor mij nog het beste samen:

Een avondje Joy Division is ook zeker gewoon een excuus om de nacht al dijenkletsend door te brengen, of niet Arnout?

Nope, Joy Division niet.

Toch zet ik wel vaak Closer op tijdens een mooie lentedag

Omdat ik mijlenver verwijderd sta van de politiek/maatschappelijke opvattingen van The Smiths kost het me vrij weinig moeite om niet op de inhoud van de teksten te letten, want hieromtrent zullen de band en ik het tenslotte toch nooit eens worden. Het zijn voor mij het veelvuldig aanwezige epos en drama in combinatie met soms stevig gitaarwerk dat de The Smiths een topband maakt.

Overigens is ook David Cameron (Britse Prime Minister van conservatieve snit) fan van de band. Nog zo iemand (en niet de minste) die gaat voor de muziek en niet voor de inhoud van de lyrics.

De meeste teksten van The Smiths gaan dan weer niet over politiek/maatschappij. Heb nu het debuut opstaan en dat gaat toch vooral over sexualiteit en teenage angst.

joy division kan ik soms erg van genieten, maar the smiths hebben mijn aandacht nooit weten te behouden. Verschillende albums van ze gehoord en uiteindelijk maar op 1 gestemd.

Seksualiteit en teenage angst zie ik (ook in het geval van autobiografische teksten) als maatschappelijke verschijnselen.

Deel 3 van mijn muzikale reis.

Nu dat mijn smaak aan het veranderen was, door de ontdekking van rock.
Kreeg ik heel wat PM's met tips, natuurlijk was ik er erg benieuwd naar en al gauw beluisterde ik heel wat nieuwe muziek. Maar één van de eerste tips die ik beluisterde was When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold. De ontdekking achter deze plaat is eigenlijk undergroundrap,

Maar When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold vond ik zeker niet van de eerste luisterbeurt goed. En dan hebben we nog met een soort "ontdekking" te maken, namelijk die van een echte groeier. Iederen was erg enthousiast over de plaat, maar wat hoorden zij wat ik niet hoorde?

Na vele luisterbeurten hoorde ik ook wat zij hoorden, ik hoorde fantastische drums onder begeleiding van een band. Met een rapper die zo een herkenbaar en een aangenaam stemgeluid heeft. Ook kon je de teksten erg goed verstaan.
Dat was maar goed nieuws ook, want de teksten mogen zeker gehoord worden.
De manier van schrijven die Slug gebruikt had ik nog nooit gehoord, en eigenlijk heb ik het nog altijd niet gehoord.

Zijn teksten zijn eigenlijk haast verhalen.
Hij weet ook in sommige teksten haast een bepaalde climax te leggen of twist.
Bijvoorbeeld in Yesterday, waarin Slug dacht iemand gezien te hebben die hij kende, hij zegt ook dat hij van vele dingen spijt heeft. Je denkt de hele tijd dat hij het over zijn vriendin heeft, tot hij in de laatste paar zinnen rapt: " I thought i saw you yesterday, but i know it wasn't you 'cause you passed away dad."




Net zoals bij Kid A, is mijn mening voor de plaat nog niet veel veranderd.
Alhoewel hij vroeger nog lang op de eerste plek heeft gestaan en hij nu waarschijnlijk nooit meer mijn top 10 binnenkomt, vind ik dit toch nog een schitterende plaat.
Hij opende ook deuren in het underground gedeelte van het genre Hip-Hop.

Graag gedaan Kobe.

Deel 4 van mijn muzikale reis.

Nu ik meer en meer ontdekte dat al mijn vooroordelen van verschillende genre's niet klopten, ging ik op zoek naar nog meer genre's. Al snel kwam ik uit bij Jazz, dit leek mij eerst erg saai.
Want wat heb je nu aan een plaat zonder een zanger, met de hele tijd die vervelende sax door je speakers. Maar ik las wat berichten, en ik zag al snel dat Miles Davis een goede keus zou zijn om mij kennis te doen maken met het prachtige genre Jazz.

Dat klopte gedeeltelijk, want mijn eerste Jazz en Davis plaat was Bitches Brew.
Ik vond hem vermakelijk, maar toch nog wat te moeilijk voor me. Voor de volgende Jazz en Davis plaat kwam ik al snel uit bij Kind of Blue.
Die plaat liet me pas echt van Jazz houden.

Ik stond versteld van die sfeer die rond de plaat hing, die studio sfeer van muzikanten die erg hard werkten aan een plaat. Je kon haast horen dat het uit de jaren '50 komt, maar dit is zeker niet negatief bedoeld. Je waande je haast in de studio, met de drums die klinken alsof je voor de drummer staat.

So What, liet al na een eerste luisterbeurt een diepe indruk na.
Het had iets ieder pianomelodietje en iedere trompetklank die uit mijn speakers kwam, kroop onder mijn huid en al snel kon ik grote stukken van songs in mijn hoofd haast afspelen.
Dat maakt Kind of Blue een makkelijke instapper voor wie nog niets van Jazz kent.
Maar ook voor de Jazz-fan blijft Kind of Blue fantastisch.

Ik werd benieuwd naar de andere grote namen zoals: Charles Mingus en John Coltrane.
En al gauw moest Davis het doen met een derde plaats.
Want John Coltrane heeft met zijn A Love Supreme zelfs een van mijn favoriete platen allertijden gemaakt.




Sindsdien ben ik alleen nog maar meer van Jazz en Kind of blue gaan houden.
Ik ken nog altijd erg weinig van Jazz, maar ik probeer zo af en toe een Jazzplaat te beluisteren.
En eigenlijk heeft het genre me nog niet teleurgesteld.

KoB !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Misschien een domme vraag, maar wat wil dat nou net zeggen?

K = kind
o = of
B = blue

= hartje (uiting van liefde)

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! = enthousiasme

Tenzij de KoB voor Kobe Bryant staat.

Dat laatste had natuurlijk ook nog gekund, maar nee.

Bedankt voor de uitleg!

Mooie verhalen Glenn! Recovery, Kid A en Kind of Blue zijn voor mij ook belangrijk geweest.

Ik ben nog altijd niet erg onder de indruk van Kind of Blue. Maar leuk stukje hoor

Leuke stukjes. En Kind of Blue wist mij ook niet te pakken, A Love Supreme daarentegen wel

Gelukkig wel, want ik denk dat als ik begonnen was met A Love Supreme of nog 'erger', The Black Saint and the Sinner Lady, dat mijn mening over jazz een stuk minder geweest zou zijn (dit zijn overigens de twee jazz-platen die ik heel snel na het ontdekken van Kind of Blue op ben gaan zoeken).