Echt geweldige stukken die ik met veel plezier gelezen heb.

Wat een leuk topic is dit toch.

Ik heb genoten van je verhalen. Bedankt daarvoor.

<buig>

Schitterend verhaal weer, Sandokan. Geweldig ook, jouw conclusie

Schitterend werk ook weer van Sandokan-veld. Al heb ik niet dezelfde mening/ervaring betreffende het internet (misschien vanwege de tien jaar leeftijdsverschil?), en had ik daar toch liever een album gezien dat hij essentieel genoeg acht voor deze lijst, en waarvan hij denkt het zonder internet nooit ontdekt zou hebben.


Het mooie aan dit topic is de persoonlijke verbondenheid met de gekozen albums, niet zozeer de kwaliteit of het gerne van de muziek, en ook niet de stijl van de geschreven stukjes. Maar de inhoud ervan aangaande die persoonlijke connectie, dat is wat telt.. En dat maakt dat er geen drempelvrees nodig is, iedereen kan dit alleen maar goed doen, zolang hij eerlijk over zijn eigen ervaringen schrijft.

Met een persoonlijkheid en muziekvoorkeur als die van bennerd kan het voor mij alvast niet stuk! Ik kijk er weeral naar uit!

P.S.: Omdat ik dit topic toch wel een meerwaarde vind hebben om niet uitsluitend zomaar instant gelezen te worden, en daarna weer vergeten, heb ik een overzicht gemaakt, zodat het wat handiger is om dingen terug op te zoeken of te herlezen. Je vindt het hier. ( Er zullen hoogstwaarschijnlijk wel enkele foutjes zijn binnengeslopen, pm me even dan, zodat ik het nog kan corrigeren.)

Geweldig gedaan Sander. En nu is het de beurt aan bennerd. Dat wordt vast ook smullen.

Geweldig Cabeza Borradora Bijzonder handig overzicht

Geweldig topic idee Niels!
Ik zie dit ook als een soort (door velen meermaals aan Jordi gevraagde) uitbereiding van het gebruikers-profiel. Dit zegt toch heel wat meer over een gebruiker dan een top-10 en een rotatielijst!

En dan te bedenken dat ik in eerste instantie heel sterk mijn twijfels had of er überhaupt wel iemand zou zijn die hier aan mee wilde werken toen ik het opstartte Ben erg blij dat het loopt zoals het loopt, waarvoor mijn dank: jullie leveren tot nu toe stuk voor stuk geweldig leesvoer!

Excuses aanvaard!

Voorts hulde voor de betrachte literaire estethiek in je reisverslagen.

Nu de fakkeloverdracht aan bennerd heeft plaatsgevonden zal MuMe spoedig op haar grondvesten schudden. Kom maar door met die metalcore, benno!

Mooie verhalen Sander!

Nou dank je wel. Na de entertainende hersenspinsels van Sandokan-veld is het mijn beurt om een aantal aan elkaar gekleefde woorden op dit forum te plempen en mijzelf in te prenten dat iemand het graag leest. Wat Niels hier op poten gezet heeft, is zonder meer erg interessant: schets aan de hand van een aantal platen hoe jouw eigen muzikale reis eruit gezien heeft.

Het is uitdagend om je gehele muzikale evolutie in tien platen uit te drukken. Dat is mij dan ook niet gelukt, want ik ga jullie elf platen voorschotelen. Het zweet parelde over mijn voorhoofd, mijn oksels en nog een aantal andere plaatsen terwijl ik een poging deed om één van die elf platen die ik wilde nomineren moest schrappen. Een ander lichaamsvocht nam echter de bovenhand toen Niels hier stelde ‘dat het aantal albums er niet zo toe doet’. Weg stress.

Dit topic is eigenlijk ook best confronterend. Toen ik mijn muziekmap, mijn mp3, deze website en last.fm erbij nam om de mijlpalen van mijn muzikale geschiedenis op papier te zetten, was ik om de een of andere reden niet tevreden van het resultaat. Ik had mijn eigen reis spannender ingeschat, want ik ben een van die nerds die nu zegt dat mijn smaak betrekkelijk breed is.

Maar neen, uiteindelijk werd ik met mijn neus op de feiten geduwd: ik leerde mijn muzikale zelf weer een stuk meer kennen. Zoals ik eerder al zei, ben ik iemand die graag veel muziek leert kennen. Dat heeft zich bij mij in twee vormen getoond, waarvan die laatste nog steeds bezig is. De ene vorm bestaat uit het graven in de diepte, de andere uit het graven in de breedte.

Uiteindelijk komt het bij mij dus op het uitdiepen van twee genres (drie, als je het langs de puristische kant bekijkt) en het proeven van verschillende andere genres. Aan de eerste stap in mijn reis begin ik morgen, om daarna jullie aandacht er nog tien keer bij te roepen. Veel plezier.

Tja, je noemt jezelf niet voor niks ben nerd; lijkt me.

Ja, masturberen doet het altijd goed bij stress.

Wauw, wat een prachtige verhalen hier. Daar waar de schappen in de tijdschriftenwinkels en kiosken gevuld worden met schreeuwerige glossy's vol met glanzende photoshopuitprobeersels van oninteressante figuren waar je op de kijkbuis ook al mee kapotgegooid wordt, komen de echt interessante artikelen gewoon op MuMe. Persoonlijke verhalen die uitnodigen om eens wat verder te kijken dan je eigen muzikale horizon. Ik heb ze allemaal met zeer veel plezier gelezen. Natuurlijk ben ik zelf ook gaan nadenken over mijn muzikale strooptochten, maar door al dit literaire geweld, ben ik in ernstige onzekerheid gebracht. Desondanks sluit ik graag aan als het niet top teveel weerstand stuit.

Gewoon doen, Edwynn. Drempelvrees hoeft hier niet, zoals Cabeza eerder al stelde.


Jij zag de combinatie tussen 'lichaamsvocht' en 'hand'?

Lichaamsvocht of niet, ik kijk ernaar uit om gewoon achterover te zitten en te genieten van de bijdragen van Bennerd.

Wat is het trouwens moeilijk om een zin te schrijven zonder onbedoelde obscene bijklank, als je begint met het woord 'lichaamsvocht'...

Jij hebt haar Ze Is Van Mij gekeken? Maxim Hartman had een opmerkelijke verhandeling over dat masturberen goed werkt als je nerveus bent voor een tv-programma, maar dat een goede gelegenheid er voor zich niet altijd aandient.

Het ligt écht niet alleen aan dat woord, hoor... door het vervolg van de zin zou het zelfs niet misstaan in bepaalde homo-erotische literatuur.

Heb ik van horen zeggen.

In den beginne was er niets. Of toch niets MusicMeter-waardigs. Mijn ouders zetten voor hun kleine koter (ik dus) af en toe eens een tape van Samson & Gert of een cd vol met Smurfenhits op, maar ik interesseerde mij meer in het half oppeuzelen van voorwerpen die niet eetbaar waren, in het verstoren van de nachtrust van mijn ouders en in het kapotmaken van speelgoedauto’s. Op de kleuterschool leerde ik de nodige levenswijsheden bij, zoals welke vinger men het best gebruikt om mee in de neus te peuteren en dat wildplassen ook als kleine jongen al strafbaar is.

In het tweede of derde jaar van de lagere school kwam ik wel al in aanraking met mijn eerste ‘muzikale liefde’. Hoe cliché die ook is, ik zal er altijd zonder gêne voor uitkomen. Ik groeide op in het tijdperk van de boysbands. De Backstreet Boys waren voor latente mietjes, Westlife waren voor openlijke mietjes, dus ik zat lekker cool naar 5ive te luisteren. Toch ga ik het debuut van die artiest niet nomineren. Waarom niet? Omdat het geen kentering betekende in mijn leven. Het was dan wel de eerste muziek waar ik echt graag naar luisterde, het zorgde er niet voor dat ik het nut van muziek ontdekte. Dat deed ik enkele jaren later.

In 2002, om precies te zijn. Ik had al kennisgemaakt met Limp Bizkit (want vloeken was toentertijd echt fucking cool), maar ook die stond niet aan de basis van mijn muziekverslaving. Het was die andere band die toegankelijke metal mixte met hiphop: Linkin Park.

Maar, hier komt ‘ie, mijn muzikale leven is gefundeerd op een heel erg domme vergissing. Dom, maar wel vrij normaal te noemen. Een elfjarige bennerd had alleen nog Engels geleerd via Pokémon Red voor de Game Boy (de nostalgie), maar met het fenomeen ‘Tribute’ had hij nog niet kennisgemaakt. Nietsvermoedend stapte hij Fnac binnen om daar vol enthousiasme een cd te kopen van de band die hem zo overrompeld had in die clip met de coole ommezwaai in het weer (zingen op een standbeeld terwijl het giet dat het geen naam heeft, heeft blijkbaar een bepaald charisma) en muzikaal vet gebrabbel met hard geschreeuw afwisselde. Zijn moeder vond het schockerend lawaai, dus het zat helemaal snor. Maar goed, de Fnac.

In de cd-bakken viste ik er een schijfje uit met in grote letters op de hoes de naam die mij al een tijd in de ban wist te houden: ‘Linkin Park’. Ik was dolgelukkig. Toen ik thuis was kon ik geen genoeg krijgen van een volbloed rapnummer als High Voltage, een nummer vol onderhuidse spanning als Pushing Me Away, het oppeppende Papercut en het geniale In the End met de lange intro.

Maar wacht eens… Lange intro? In the End heeft toch geen intro? De reguliere versie inderdaad niet. Hoort u mij al komen? Ik kwam er pas een jaar later achter dat alle nummers op mijn cd wel achterlijk veel verschilden van die vanop de cd die vrienden van mij hadden. De schok was enorm toen ik besefte dat ik op die bewuste dag in de Fnac een ander soort plaat gekocht had: A Tribute to Linkin Park.




Ik had maandenlang zitten genieten van niets minder dan enkele underground DJ’s (waar ik nog steeds bizar weinig over weet) die de tracks van Hybrid Theory onder handen genomen hadden. Heel erg leuk besef dat je niet de reguliere versies, maar de remixen gehoord hebt.

Dat doet er echter niets toe. De toon was gezet, want ik was voor de eerste keer echt hooked aan iets muzikaals. Niet aan een artiest, want 5ive en Limp Bizkit gingen deze band voor, maar ik was hooked aan het fenomeen muziek. De plaat zelf zou ik nu alleen maar opleggen uit pure nostalgie. Want de reguliere versies zijn toch een stuk beter dan de remixen. Alleen die van Pushing Me Away overtreft het origineel.

Zelfbedrog of niet, deze plaat is van onschatbare waarde voor mijn muzikale reis.

Linkin Park - Reanimation (2002) zou een betere start zijn geweest.

Haha, mooi beschreven. Ook is Linkin Park (hun eigen CD's dan;)) voor mij in het begin van mij muziekleven redelijk belangrijk geweest. Blijft leuk het af en toe eens op te zetten en hier en daar zit er nog wel eens een fijn nummer tussen, hoewel dat niet vaak is.

De toon is gezet.

Toch grappig met hoeveel plezier ik lees ondanks dat ik veel muziek (soms totaal) niet ken.

Hybrid Theory is voor mij ook erg belangrijk geweest en draai ik nog steeds wel eens. Mooie start

Erg sterk begin, hoor Een grappige ook nog

Linkin Park, tja... Je hoort het vaak, dat dat voor mensen een belangrijke band is geweest. In mijn leven heeft het totaal geen rol gespeeld. Heb er nooit een album van beluisterd en ken zo één nummer bij naam (Numb, ook alleen maar vanwege die mash up met Jay-Z, kun je nagaan...).

Ben, speelde je dan geen Yu-Gi-Oh? Dan had je geweten dat je een monster moest offeren om Linkin Park te summonen.

Yu-Gi-Oh heb ik nooit gespeeld. Wel heel veel Pokémon, met een half oog Digimon gevolgd, af en toe een Beyblade op iemands hand knallen (...) en later dan wat Magic gespeeld. Maar Yu-Gi-Oh heb ik altijd vermeden.


Dat die cd bestaat, maakt mijn lijden alleen maar erger

Erg mooi begin.

Ook voor mij is de muziek van Linking Park onbekend. Blijkbaar is dat inderdaad voor een bepaalde generatie muziekliefhebbers toch een belangrijke instapband geweest. Alhoewel de kritieken hier op MuMe niet al te lovend zijn, gaat het toch bij op mijn te beluisteren-lijstje met andere muziek waarnaar ik door dit topic benieuwd ben geworden.

Erg sterk en leuk begin bennerd, het straffe niveau van leesplezier blijft gehandhaafd!

5ive!!