Leuk begin van Bennerd. Voor ons stoere Korn-kids was Linkin Park zo'n beetje de vijand, de band waar de onwetende veertienjarigen naar luisterden (toen wij zelf al zestien waren en alles wisten van muziek). Achteraf bezien denk ik dat ze in ieder geval een paar leuke rocksingles hebben gemaakt.

Ook heerlijk hoe dat soort dingen gaan, dat je de verkeerde plaat koopt en dat die dan juist belangrijk wordt omdat het nou eenmaal de plaat is die je uiteindelijk als eerste echt leert kennen.

Haha een tribute

Donders, alweer duikt de associatie op met lichaamsvocht.

Maar wat een weldaad dat andermaal een reisleider met een journalistieke achtergrond de pen ter hand neemt. Wat een stilismen!

Stap 2: Sprong in het metalen zwembad

Linkin Park zorgde voor een echte interesse in muziek. Qua bronnen had ik het als elfjarige echter nog niet zo breed. Het downloaden was mij nog niet bekend (volgens mij waren Napster en Kazaa net groter aan het worden en moest LimeWire nog verspreid worden in België), muziekmagazines zal ik toentertijd enkel onbewust gebruikt hebben als wc-papier en internet gebruikte ik enkel om mails te checken.

De enige bron die ik had, was er een waar ik een heel erg dubbele relatie mee had: de muziekzenders op de televisie. Toen vierden TMF en JIM-tv hoogtij, maar niets kon ‘mijn Linkin Park’ evenaren. Ik vergeleek namelijk alles met die band. Op een bepaald moment hoorde ik van mijn neef het nummer ‘Bring Me to Life’ van de bijna-gothicrockers Evanescence. Ik beschreef het al gauw als ‘Linkin Park, maar dan met een zangeres’. Hihi.

Alles wat echter geen lading distortion over de gitaren had (als het al gitaren had), viel voor mij in de categorie ‘slecht’. Hiphop? Verdomme, wat slecht. Electronische muziek? Verdomme, wat slecht. Popmuziek? Verdomme, wat slecht. Jazz? Verdomme, nog nooit van gehoord. Maar als ik het gehoord zou hebben, zou het slecht bevonden zijn.

Vandaar dat mijn relatie met TMF eerder ambigu was: de zender draaide vooral hippe dance, hippe pop en hippe hiphop, maar was toch de beste bron die ik had om nieuwe muziek te leren kennen. Want hoewel ik absoluut niet actief op zoek was naar muziek, had ik wel al leren genieten van het fenomeen. Want ja, Linkin Park was gewoon het beste dat er te vinden was.

Tot op die ene dag, het zal in het jaar 2004 geweest zijn, dat ik op de populaire muziekzender een clip zag van een vreemd optreden op de TMF Awards van dat jaar. Ik zag een horde gemaskerde mannen die letterlijk alles gebruikten als drumstel, die continu hun hoofden van het plafond naar de vloer aan het gooien waren en vooral: muziek die vies hard was.
Belachelijk hard. Het veegde Linkin Park gewoon zonder problemen onder het matje. En mijn moeder zou het niet leuk gevonden hebben.

Even een kleine noot: ik besef net dat ik toen de leeftijd had die Kobe Bryant Fan nu heeft. Heel grappig dat ik nog een kick kreeg van harde, ouder-onvriendelijke muziek, terwijl hij intussen al in progressieve kringen verkeert. Maar goed, waar was ik…

Die band was, zoals intussen al enkelen hebben kunnen raden, Slipknot. De negen gemaskerde Amerikanen met geweldig intense live-shows en hun muzikale mix van snelle ‘raps’, vuil gebrul, een muur van distortion, elektronisch gefoefel en een ritmesectie om ‘U’ tegen te zeggen. De clip had mij onthutst achtergelaten. Ik was er even niet goed van. Maar hoe meer ik eraan terugdacht, hoe prachtiger ik het begon te vinden.

Toch heeft het enkele weken geduurd eer ik echt muziek van die band ter beschikking had. Toen ik op een bepaalde dag zat te chillen (swag!) met mijn boezemvriend (op deze site trouwens de user genaamd ‘bro’) sprak ik van die ene troep clowns die mij zo overdonderd had. Wat bleek? Meneer had al even zitten prutsen met het programma genaamd Limewire en had al een stuk of zes tracks van Slipknot op zijn pc staan. Hij had ook andere artiesten van het zogenaamde ‘metalgenre’ in zijn muziekmap. Daar pikten we al snel de beste dingen uit (Deftones, Godsmack, Slayer, Fear Factory, Sepultura, Rage Against the Machine en Slipknot zijn de eersten die mij te binnen schieten) en brandden we die op een schijfje.

Neen, het is niet die cd die ik ga nomineren. Daar bestaat immers maar één exemplaar van: de mijne. Maar het zorgde er samen met de mp3-bestanden wel voor dat ik compleet hooked was aan Slipknot. Toen ik enkele dagen later de o zo verdomde Fnac binnenstapte om te zoeken naar muziek van die infantiele metalheads, vond ik daar de titelloze plaat. Die nomineer ik als Essentieel Album nummer 2 in mijn Muzikale Reis.

Slipknot - Slipknot (1999)




Die plaat zorgde voor de logische, maar niettemin reusachtige stap in mijn muzikale ontwikkeling: ik installeerde zelf ook Limewire en zocht via internet (Yahoo Music) en magazines (Rock Tribune en Aardschok) uitgebreid rond naar nieuwe muziek. Ik diepte al snel de gehele mainstream metal-scene uit, met nu-metal in het bijzonder. Mijn mp3 stond vol met muziek van 40 Below Summer, Saliva, Sevendust, Coal Chamber, Korn, System of a Down, Slayer, 28 Days, Mushroomhead, Dry Kill Logic, Ill Niño, American Head Charge, Mudvayne, Drowning Pool, Fear Factory, Machine Head en ga zo nog maar een tijdje verder. Ik speurde rond in het metalgenre en genoot intens van de muziek, allemaal dankzij die ene plaat van Slipknot.

Zelfs nu vind ik dat album ijzersterk. Niet alleen door de nostalgie (ook al speelt die voor een groot stuk mee) maar ook gewoon omdat het muziek is die goed ineen zit. Haters zullen haten, maar de intensiteit en tegelijk de catchiness van de muzikale eigenschappen die ik enkele paragrafen hierboven beschreven heb, is door maar weinig andere albums overtroffen.

Als het echter gaat over essentieel zijn, dan scoort die plaat nog hoger dan die van Linkin Park (in feite ‘niet die van Linkin Park’). Ik kan niet onder woorden brengen wat ik aan die Slipknotplaat te danken heb. De poorten van het metalgenre gingen open en ik kreeg een geheel nieuwe levensstijl.

Leuk geschreven stukjes, maar wat een kutmuziek zeg .

Weer een mooi mooi stukje

Die link van Evanescence met Linkin Park legde ik ook.
Ik zat echter te wachten tot het moment dat je tot de conclusie kwam, dat het hier ging om uitvoeringen van een Tibetaans monnikenkoor.

Mooi stuk, en herkenbaar.
Ik vond het toen ook heftige muziek.

Bedankt, allen!


Geloof mij, het slechtste moet nog komen. Vooral de volgende twee stappen...

Kom maar op met Tokio Hotel.

Tja die komen er bij mij misschien wel in

Hehe

Slipknot, ja, die ken ik wel bij naam natuurlijk. Voor mij was dat lange tijd het toonbeeld van metal, waar ik dan ook lange tijd een afschuw voor heb gehad: rare mensen die herrie maken om herrie te maken en vreselijke keelklanken voortbrengen. Dat gezegd hebbende had (en heb eigenlijk ) ik totaal geen idee hoe ze nou precies klinken. Dus het was weer lekker nergens op gebaseerd. Maar nog altijd vraag ik me sterk af of het iets voor mij is, ondanks dat ik ongetwijfeld veel hardere metal inmiddels wel erg kan waarderen.

Slipknot is natuurlijk gewoon pure pop. Er is slechts een detailverschil tussen 'Like A Virgin' en 'Wait And Bleed'.

Qua thema dan.

Niels, probeer het zeker eens. Het ligt helemaal niet in het straatje van de uitgesponnen, 'doordachte' metal die je vaak beluisterd (Neurosis, Agalloch e.d.).




Door alleen maar aan dat nummer te denken, moet ik glimlachen. Wat sentiment al niet doet met een mens. En dat is in feite nog maar acht jaar geleden.

Slipknot, dat is voor mij toch ook een beetje jeugdsentiment. Toen ik 8 jaar was was Slipknot mijn favoriete band en ging ik als Joey Jordison met carnaval op school, hij was toen echt mijn idool qua drummen. Het debuutalbum draai ik af en toe nog steeds. echt fucked up! De rest niet meer. Gelukkig kwam ik door Slipknot bij een band als Mudvayne die mij volledig wegblies met het album L.D. 50.

De gelijkenis tussen "Bulletproof" en "Duality" is toch ook opvallend, vind ik..

"Wait And Bleed Like A Virgin". Hoog tijd voor een zinnenprikkelende collaboratie!

Erg leuk stukje weer.
Ik vind het vooral grappig te lezen dat, ondanks het generatie-verschil, er zoveel herkenbaarheid in terug te vinden is. Bennerd zijn ervaring en beschrijving van hoe hij via de mainstream media (TMF) en Slipknot tot in de metal-scene geraakt, lijkt wel een reconstructie van mijn eigen ervaring als prille muziekontdekker. Vervang slechts een paar tijdsgebonden detailles: TMF door radiohitparade, Slipknot door Kiss (met I was made for....), Limewire en internet door cassettes en magazines, de ontevreden moeder mag blijven, en daar sta ik als 12-jarige in 1979 te pronken met Dynasty in mijn handen

De muziek van Slipknot was mij tot voor zeer recent ook weeral volledig onbekend. Mijn eerste kennismaking (ik heb hier nog niet op de clipjes geklikt) was door een nominatie in de De Grote MuMe Heavy Metal ladder, en dat was me tot mijn verbazing best meegevallen. Weer een album bij op de lijst!

Leuke stukjes weer bennerd! Inderdaad leuk dat het proces dat wordt beschreven in de stukjes van alle deelnemers tot nu toe erg herkenbaar is, maar dat de verschillen in context (tijd, plaats, de mensen om je heen) en persoonlijkheid ertoe hebben geleid dat de zoektochten uiteindelijk heel anders zijn verlopen en andere resultaten hebben opgeleverd.

Waarom klink jij opeens zo slim, Joe?

Tentamens zitten er weer aan te komen. Dat betekent meer nadenken en minder drugs .

Duidelijk geen Ordinaire Joe.

Mooi stukje, inderdaad ook vreselijke muziek alleen Psychosocial.

Stap 3: Mainstream metal met ballen

Ik beloofde GrafGantz lelijke muziek, dus ik zal GrafGantz lelijke muziek geven.

Dankzij Slipknot begon ik als een bezetene door het metallandschap te razen. Waarom luisterde (en luister) ik zo graag naar die muziek? Het gaf een kick. Die heerlijke brok energie deed mijn adrenaline razen, wist mij op te peppen in moeilijkere momenten en wist mij nog energieker en vrolijker te krijgen in reeds goede momenten.

In metal ontdekte ik al snel dat er gradaties waren in extremiteit, of zoals ik het toen graag noemde, ‘hardheid’. Dankzij de nu-metal kwam ik terecht bij de groovende moderne metal van Fear Factory, Machine Head en Pantera, bij de hardrock en heavy metal van Motörhead en Iron Maiden (al duurde het even eer ik die goed vond) en bij de thrash metal van Megadeth en Slayer. Metal bestaat uit vele hokjes.

Ik werd vooral geholpen door de gespecialiseerde magazines, Aardschok voorop. Veel kocht ik het niet, maar als ik een exemplaar in mijn handen kreeg, wou ik zeker zijn dat ik iedere letter gelezen had. Er bleek echter ook een Belgische tegenhanger te bestaan van dat magazine: Rock Tribune. Daar zat een sampler bij die steeds het nieuwste van het nieuwste in het avondmuziekland liet horen.

De eerste sampler die ik beluisterde kon ik gewoon helemaal opvreten. Wat een geweldige muziek stond erop. Ik maakte kennis met het label Roadrunner Records, wat mij weer een boel nieuwe geluiden opleverde. Op dat ene schijfje stond er echter ook de grootste schok in mijn muzikale leven. Het was de bulderende tank genaamd ‘Entrenched’ van Bolt Thrower.

What… the… fuck. Ik wist niet wat er gebeurde. Ik dacht dat ik intussen al heel wat extreme muziek gewoon was, maar die gedachte werd met groot gemak uit mijn hoofd geramd en bebloed in een hoekje gegooid. Niet veel later ging ik zelf in dat hoekje zitten om eens goed na te denken over de aurale verschrikking die ik meegemaakt had.

Wat was er gebeurd? De gitaren waren extreem laag afgestemd, de drums ratelden een belachelijk eind door en vooral de stem schudde mij goed dooreen: de zanger klonk onmenselijk, alsof hij zijn darmen rond zijn slokdarm en keel gewikkeld waren en hij er nog van genoot ook. Dat fenomeen heeft een naam: ‘Grunts’. Ik had kennisgemaakt met het genre dat death metal heet.

Toen ik eenmaal wat bekomen was, kroop ik weer mooi terug naar mijn bekende hoekje vol mainstream metalmuziek, zodat ik die pure wansmaak gewoon weer kon vergeten. Een tweede sampler van Rock Tribune had mij helaas weer bij mijn kloten. Dit keer was het ‘Make Them Suffer’ van de madeliefjes van Cannibal Corpse. Vreemd genoeg maakte ik iets mee dat de vorige keer helemaal niet het geval was. Ik vond het eigenlijk ergens wel nog betrekkelijk goed. Mijn vrienden hadden mij echter weer goed wakker geschud. Die vonden er namelijk geen zak aan (terecht ook) en waren ofwel lacherig ofwel vol afschuw tegenover die stijl van muziek. Ik was een meeloper in die tijd, maar iedereen is dat op 15-jarige leeftijd.

Toch kon het mij niet echt loslaten. Ik begon bands als Arch Enemy en Children of Bodom, die een toegankelijke vorm van death metal maakten, heel erg te waarderen. Na een tijd greep ik terug naar Cannibal Corpse omdat ik er stiekem echt begon van te genieten. Wel stiekem, want ik had het gevoel dat het door de buitenwereld niet echt aanvaard zou worden. Het klinkt belachelijk als ik er nu over nadenk, maar dat was toch toen mijn gedachtegang.

‘Ben, hou toch verdomme eens op met lullen en draai niet rond de pot.’ Jawel, laat mij nog even doen. Anders houdt mijn verhaal geen steek.

Ik had intussen al een jaar kennisgemaakt met deze wonderlijke site. En wat vond ik hier? Hoezee, een medestander! Namedroppen is overbodig, als hij hier toevallig kijkt, weet hij wel dat ik het over hem heb. Zijn top tien stond vol met death metalbands. Dat was overduidelijk: als namen zoals Devourment, Disgorge, Saprogenic, Deeds of Flesh niet genoeg vertelden, dan moest je even kijken naar de hoezen. Nieuwsgierigen moeten maar even rondneuzen bij albums van bovenvermelde bands.

Er ging dus opnieuw een nieuwe wereld voor mij open. Blijkbaar was ik niet de enige die kon genieten van dergelijke muziek. Integendeel, er bleken nog relatief veel mensen naar te luisteren. Na een kleine Carlton-dans heb ik even rondgekeken in de toplijst van de betreffende user en had ik daar het album uitgekozen waarvan de hoes mij het ‘coolst’ leek (want inderdaad, op die leeftijd wil je gewoon cool doen). Dat is dus bij deze het album dat ik ga nomineren.

Severed Savior - Brutality is Law




Ik zie Brutality Is Law als de schijf die mijn introductie betekende tot death metal. Meer zelfs, tot extreme metal in het algemeen. Van mainstream metal kreeg ik geen kick meer, dus ik ging op zoek naar muziek die extremer was. Met death metal en in iets mindere mate ook black metal werd ik op mijn wenken bediend. Het was niet zomaar death metal (want zelfs in dat genre had je gradaties), ik week al snel uit naar het bruutste spul dat het genre te bieden had.

Het moet echt jaren geleden zijn dat ik Brutality Is Law nog in zijn geheel beluisterd heb. Meer dan een herinnering is het ook niet meer voor mij. Severed Savior zou je het beste kunnen beschrijven als een band die de ideale mix speelt tussen technical death metal en brutal death metal (inderdaad, een zijtak van een zijtak). Het goedje is uiteindelijk enorm belangrijk geweest in mijn muzikale ontwikkeling. Het duurde lang eer ik de plaat helemaal ‘begreep’, maar ik kon er wel vanaf het begin al enorm van genieten. De poorten van de extreme metal waren geopend.

Zo, nu ga ik de rest van de death metal draaien. Momenteel in de playlist: She Lay Gutted van Disgorge en Ichneumonid van Saprogenic.

Don't get me wrong, maar het lijkt hier de laatste tijd wel een wedstrijd 'wie kan het langste verhaal schrijven bij een album?'.

Ik snap wat je bedoelt, op MusicMeter willen mensen nog wel eens tegen elkaar op strijden in het verwoorden van hun mening. Toch doen mensen hier gewoon hun best hun belevingen te delen met elkaar en het is altijd beter dan scoren met one-liners zou ik zeggen.

Ik lees het allemaal graag wat hier langs komt zonder dat ik het nodig vind met aanbiddende emoticons te gaan strooien.

Ik weet dat ik een heel eind doorlul, maar ik zet mijn handen gewoon aan het toetsenbord en denk na over hoe ik de betreffende stap beleefd heb. Daar komt blijkbaar altijd een oeverloos lange tekst uitgerold. Mijn excuses daarvoor, maar korter kan ik het echt niet vertellen

Als het zo vlot geschreven is en niet vol herhalingen staat mag het best lang zijn. Ik vond het weeral leuk om te lezen. Heel herkenbaar ook. Altijd op zoek naar het extreemste. Nog harder, sneller, technischer, bruter en dit alles liefst tegelijk. Daar moet ik wel bij bekennen dat ik in die dagen een watje bleef dat ook graag naar Europe, Scorpions, Reo Speedwagon en zelfs Stryper luisterde als mijn toenmalige maat dat opzette. Maar snel weer over naar bennerd voor ik hier een héél lang verhaal begin te vertellen over Mijn Eigen Ongelofelijk Fantastisch Avontuurlijke Muzikale Reis.