Sterkte stukken weer Ben , ben erg benieuwd waar je reis zal eindigen (zowel binnen dit topic als erbuiten). Ik weet dat onze focus wb hiphop nogal verschilt (een artiest als Curren$y ligt me bijvoorbeeld totaal niet) maar hou je activiteiten op mume wel in de gaten - zo ken ik het fantastische album van Richie Hawtin via jouw top tien.

Bedankt voor alle commentaren! En Panjoe, heel erg treffend dat je Richie Hawtin vernoemd (het graag gedaan, overigens).

Stap 10: De toekomst?

Deze tekst wordt 'in een rappeke', want ik vertrek over een kwartier naar Valencia.

Zoals ik dus al zei, zijn zo goed als alle deuren voor mij geopend, dankzij die ene vloekende rebel met zijn dosis eigenzinnigheid. Er valt eigenlijk nog vrij weinig te vertellen over mijn afgelopen stappen in mijn reis, dus ik wil graag een blik werpen op de toekomst. Wat zal mijn volgende Essentiële Album zijn?

Ik ben langzaam maar zeker alle andere genres aan het verkennen. Enkel aan klassieke muziek heb ik mij nog niet gewaagd. Dat komt later wel nog. Wat wordt het volgende genre dat bij mij echt zal doorbreken? Is het Frank Ocean - nostalgia, ULTRA. dat de poorten naar R&B opent? Is het Pixies - Wave of Mutilation (The Best Of) of The Velvet Underground - White Light/White Heat dat mij in de krochten der eigenzinnige rockmuziek gooit? Of zal Abbey Road van The Beatles mij richting de brave, maar des te mooie, pop/rock-muziek duwen?

Neen, volgens mij is het een andere plaat die voor mij oude wegen weer bewandelbaar maakte. In het rondklikken op deze site kwam ik namelijk opnieuw op een electronica-album terecht. Het is, wink wink Panjoe, Richie Hawtin - Decks, EFX & 909.

De sfeer die Hawtin op die plaat neerzet, deed mij eindelijk weer genieten van electronica-muziek. Artiesten als Gui Boratto, Robert Hood en Dominik Eulberg weten mijn aandacht ook met gemak vast te houden. Het is ideale muziek waar je zowel naar kan luisteren als gewoon als achtergrondmuziek kan opleggen. Het past zo goed als altijd en overal. Ik snap nog steeds niets van minimal techno, maar ik geniet er verdomde hard van. Zo hard, dat ik opnieuw wil duiken in alle genres die electronica te bieden heeft.

Sorry voor deze verdomd snelle afloop, maar de tijd dringt. Ik hoop dat jullie ten zeerste hebben kunnen genieten van mijn herinneringen, die ik uit in ellenlang gelul. Ik draag nu met plezier de fakkel over aan Misterfool, terwijl ik een week zal genieten van de zon in de Spaanse stad. Bedankt voor jullie aandacht

Hehe, dat album heeft voor mij denk ik ook nieuwe deuren geopend. Ik had het een tijd geleden via jouw top tien dus gevonden maar heb het na één keer draaien opzij gelegd. Nadat ik op koninginnenacht de hele nacht had geraved op o.a. techno (er was ook jungle, dub en dnb maar dat kon ik al veel eerder waarderen) ben ik het met hernieuwde belangstelling gaan luisteren, en: wat een vette shit. Ik zie dat je ondertussen een andere van Richie Hawtin in je top 10 hebt staan, die zal ik ook eens gaan beluisteren. Geniet van je vakantie!

Intussen kijk ik uit naar de reis van Misterfool, daar zullen we wel weer een compleet ander gedeelte van het muzikale spectrum bij tegenkomen.

Inderdaad. Bennerd zijn muzieksmaak is op momenten, met name de grote invloed punk en hiphop, echt het omgekeerde van die van mij. Toch altijd erg leuk om te lezen . Vanavond zal ik mijn eerste stap posten.



Geen zorgen Herman, Ik hou er rekening mee.

Het album van Hawtin ken ik verder niet, helaas. Curren$y alleen van deze site een paar nummers. Nas is tof. Die puber met die gipsarm vind ik zelf vooralsnog wat minder interessant. Wel mooi hoe je omschrijft dat je compleet wordt ingepakt door hiphop, ik had indertijd hetzelfde.

Goed werk Bennerd, geniet van een welverdiende vakantie in de Spaanse zon!

En succes aan Luke, weer een heel ander muzikaal perspectief. Ik ben benieuwd!

Stap 1:
Jamai - Jamai (2003)



En dan wordt een klein jochie muziekliefhebber. Voor veel jonge MuMe-users komt het moment van muzikale openbaring erg snel. Vaak lijken mensen een hele muzikale opvoeding gehad te hebben. Ik moest dat missen. Niet dat mijn ouders nooit muziek draaien, sterker nog mijn vader was ooit ook een groot muziekliefhebber. Ten tijde van mijn prille jeugd beluisterde ik echter nauwelijks muziek.
-
Muziek dat was gewoonweg nog niet belangrijk. Het was iets dat bij feestjes hoorde of bij een spannende film. Nee, muziek dat trok mij niet, ik was er nauwelijks mee bezig. Lezen vond ik veel leuker. Mijn broertje daarentegen leek wel interesse te hebben in muziek. Gevolg? Hij op muziekles en ik niet.
-
Op de basisschool werd er wel vaak door mijn klasgenoten muziek gedraaid. Met name de dames namen nog wel eens een cd mee. Zo zijn er toch een aantal nummers die ik onbewust opgevangen heb. Zo werd er bijv. erg vaak "I'm like a bird" van Nelly Furtado opgezet. Nog steeds een van die nummers waar ik een beetje nostalgisch van word.
-
Ook kwam er elke week een muziekdocente langs. Achteraf gezien heeft zij mij aan veel prachtige muziek voorgesteld, zoals: Radiohead(Lucky draaide ze wel eens), Pink floyd(Another brick in the wall), Beatles(Yellow submarine), Mamas & the pappas(California dreaming) en de rolling stones(paint it black). Helaas kon ik toentertijd niet zo goed met haar overweg. Jammer, een gemiste kans zou ik nu zeggen.
-
De grote openbaring kwam echter in 2002. Er kwam een programma op T.V dat in korte tijd voor een enorme hype zou zorgen . Een groot deel van de huishoudens(rond de 2.5 miljoen) wachtte toentertijd in spanning af op wat er de volgende zaterdagavond zou gebeuren. Ik heb het dan natuurlijk over Idols.
-
Ook ik was in 2002 aan de buis gekluisterd; muziek bleek iets te zijn waarin men zich kan verdiepen. Toen Idols 1 onverwacht door mijn favoriete kandidaat werd gewonnen, werd ik natuurlijk nog enthousiaster om met muziek bezig te gaan. Ik kocht het debuutalbum van Jamai en ben daar zeker een goede twee jaar heel content mee geweest, tot ik het album te kinderlijk vond en het weggooide. Achteraf gezien jammer; jeugdzondes moet je koesteren, hoe slecht ze ook zijn.
-
Natuurlijk moet ik een krappe 10 jaar later niet zo veel meer verwachten van dit album. Luchtige fabriekspop met weinig diepgang. En toch is"Step right Up" ergens wel een beetje een guilty pleasure. Jamai-jamai was mijn favoriete album toen ik op de basisschool zat. Het symboliseert mijn muziekliefhebberij in zijn kruipfase. Een album verder zou ik leren lopen, daarna mocht ik proberen te rennen.

Je was toen dus 9? Dat is toch best vroeg op zich?

Verder hou ik niet van Jamai

Tsja, maar als je het vergelijkt met mensen als kobe bryant fan.
ik heb even het bijvoegelijk woord `jonge´ erbij gezet.

Ik heb het K-Otic album; enigszins vergelijkbaar, en die vind ik niet eens superslecht.
Jamai doet nu wat hem het beste ligt, zoals het merendeel van die talentenjachtfiguren, in musicals spelen.
En als hij ooit geen maat meer kan houden, dan kan hij nog altijd mee doen met het Eurovisie songfestival.

Mja, maar als ze zó slecht zijn...




Mooi verhaal verder.

Jamai.

Amai...

Ik herriner me nog een geinige discussie met een van de kerels( groot micheal jackson fan) in groep 8 over wie nou de beste zanger was(MJ of jamai). U raad het al dat ik toentertijd het idool met passie heb verdedigd, terwijl ik achteraf mijn tegenstander groot gelijk moet geven.

Prince. Duidelijk Prince.

Iedereen bedankt voor de reacties !

Afgelopen vrijdag de crematie gehad. Een week van regelen en moeilijke dingen....en nog wat zaken die geregeld moeten worden. Maar goed, een normaal passend afscheid heeft mijn broer gehad. Hij heeft geleefd zoals hij het wilde en zat er zelf naast, hij heeft toch nog de 40 gehaald, dat had hij zelf nooit verwacht. Later kan ik hier en om andere dingen (ook waar ik deze week pas achter ben gekomen) lachen...

Ik pak de draad in ieder geval weer op, moet ook wel en is ook beter voor jezelf en omgeving.

Ik laat wel weten waar ik er tussen duik in dit topic.

Bennerd zijn verhalen heb ik al tot mij genomen en nog steeds is dit een topic dat verdraaid leuk en interessant is.

Eerste Idols was trouwens in 2003, niet 2002.

Goed om te horen Bakema Zet jezelf er maar weer tussen zodra je dat wilt, inderdaad.

Idols 1 begon in november 2002.

Die paar jaar verschil hebben anders wel één heel groot verschil: internet. Als wij destijds een album van internet hadden willen plukken, deed je dat met 20 kb/s seconde en derhalve kon het hele huis een paar uur niet bellen. Bovendien was de teloorgang van de cd toen al bezig en zou jij al je zuur'verdiende' spaarcentjes uitgeven aan een cd? Wat dat betreft zijn wij denk ik net tussen twee tijdperken in geboren waardoor muziek pas op een latere leeftijd een (echte) rol gaat spelen.

P.S. Met veel plezier gelezen, bennerd en nu ook nog in Valencia.

Hoewel jij en ik anders denken over de "teloorgang van de CD", was downloaden/ muziek opzoeken via het internet in mijn jeugd door inbel inderdaad vrij lastig.

En bij de bibliotheek kostte (en kost vast nog steeds, ik kom er nooit meer) dat geld. Geld dat er destijds eigenlijk niet echt was. Die paar guldens (en later euro's) die je per week/maand kreeg, spaarde ik op voor een Gameboy o.i.d. (tot op de dag van vandaag nog altijd zeker in mijn top 3 beste aankopen ooit, samen met mijn iPod, maar dat even terzijde ).

Kazaa

Albums waren haast onmogelijk, internet liep 3 kb/s. In de nacht liep die echter nog vaak 5 kb/s, genieten was dat! Leukste was nog dat de helft van de nummers fake waren, had je weer de zoveelste nummer van Elvis of MJ

Het duurde wel een uur, maar dan kom ik ook naar 'Blood' van Editors luisteren. Mooier is het nooit meer geworden.

Dat had ik altijd met Limewire. Bovenaan stond altijd steevast <aantal seksueel getinte woorden die ik geloof ik niet mag noemen> + het nummer waar je op zocht.

Stap 2:
Keane - Hopes and Fears (2004)



In 2004 werd op T.V een bandje Gehyped zonder gitaren. Ik was na mijn interesse in Idols mij gaan verdiepen in de muziek die gedraaid werd op T.M.F. De rock muziek op die zender kon ik toentertijd goed waarden. Zo leerde ik in die tijd ook Maroon 5,Coldplay en U2 kennen. De muziek van Keane sprong er echter in positieve zin bovenuit.
-
De klanken die de band maakte, waren tragisch en melancholisch. Heel anders dan de pretpop die ik in mijn idolsperiode draaide. De muziek sloot goed aan op de situatie waar ik me toentertijd in bevonden. Na in de 3de tot de 5de groep van de basisschool gepest te zijn geweest, waren de laatste 3 jaar op een andere basisschool een stuk leuker. Op de middelbare school viel die vrede vervolgens weer in duigen. In de eerste en tweede viel ik buiten de boot.
-
Het eerste half jaar van de eerste zat ik op een middelbare school in Aalten, om na een half jaar naar een school in Doetinchem te gaan. Daar kreeg ik het echter aan de stok met een nogal agressieve jongen, die godzijdank na 2 jaar van school werd getrapt.
-
Keane was in die minder leuke brugklas een geweldige steun in de rug. Hopes and Fears was de tweede CD die ik ooit kocht. Hoe kleiner de muziekcollectie is, hoe vaker een album gedraaid wordt. Dat mis ik tegenwoordig wel. Een album krijgt nu minder vaak de kans. Soms draai ik een album gewoonweg te weinig. Hopes & Fears stond minstens een half jaar op Repeat.
-
Veel meer dan Jamai heeft Keane een verhaal te vertellen. Zo ging het over de moeite om aan te passen(Everybody's changing) of het verlangen naar het verleden(Somewhere only we know). In Keane vond ik herkenning: een uitlaatklep. Bedshaped kan ik nu nog steeds niet beluisteren zonder een brok in mijn keel te krijgen. Geweldig hoe die kille elektronica in schril contrast staat met de emotionele stem van Chaplin. Toentertijd was het mijn lievelingsnummer; er ging geen dag voorbij zonder dat ik het nummer beluisterde.
-
Tegenwoordig vind ik het nog steeds een erg sterk album. In tegenstelling tot veel muziek uit die tijd, blijf ik de muziek van keane erg mooi vinden. De laatste tijd stijgt mijn waardering zelfs weer. Bedshaped was belangrijk voor mijn muzikale ontwikkeling omdat het mijn muzikale focus van hitparadepop naar pop/rock verschoof. Ook was dit album wellicht al een voorbode van mijn latere liefde voor synthpop. Bovendien ging ik door dit album meer letten op songteksten.

Keane was zo'n band waar ook ik niet omheen kon vanaf mijn post MGMT tijd (zie mijn eigen reis ). Vond het toen ook geweldig, ik heb deze CD zelfs in de kast staan al draai ik hem nooit meer. Het blijft best aardige muziek, al zal ik het zelf dus niet snel meer opzetten. Bedshaped is wel duidelijk het beste nummer, ja.

Ik heb ook veel jeugdsentiment aan deze plaat, het was misschien een van de eerste platen waar ik echt iets mee had.

Bedshaped is inderdaad een schitterend liedje dat recht naar het hart gaat. Een van mijn favoriete singles destijds. Kan me er wel iets bij voorstellen dat dat diepe indruk maakt als je 12/13/14 bent.

Mooie stap vanaf Jamai en ook openhartig beschreven, wat ik niet vanzelfsprekend vind, maar de verhalen wel mooier maakt.

Inderdaad, ook Misterfool zorgt er weer voor dat het hier niet inzakt. Erg leuk geschreven! (Ik ben al blij dat ik hier niet in het wachtlijstje sta, de faalangst zou fataal geweest zijn...)
Van de voorgestelde muziek ken ik weeral niks. Keane lijkt me anders wel de moeite eens op te zoeken.
Uit de reis van bennerd onthoud ik NAS nog als een Must to Try.

Ik heb het topic-overzicht tot en met bennerd hier nog even geactualiseerd.