Ziezo, het interview van de week is ook in mijn geval meer het interview van de twee weken geworden, maar daarmee lijk ik in een traditie te passen. Ik dank alle reagerende meelezers voor hun aandacht, evenals alle niet-reagerende meelezers.

Wat ook al bijna traditie is, is om jassn de gelegenheid te geven zijn interview af te maken. Daarna zijn, voor zover ik kon nagaan de volgende gebruikers aan de beurt:
- deric raven
- Tha)Sven
- Johnny Marr
- VladTheImpaler
- thelion

Ik heb in ieder geval mijn 7 vragen en antwoorden klaar, zou zo kunnen starten.
Prachtige nummer 17 trouwens.

Bedankt Casartelli, het was interessant!

Thanks voor de heads up, ik zal ook alvast beetje aan mn antwoorden werken.

mooi om lezen, heel wat muziek die ik niet kende, maar je krijgt er wel goesting door om eens te luisteren... eens zien als ik wat moois zo kan ontdekken

Leuk Casartelli en wederom zie ik jouw top 20 en denk 'we vinden zoveel dezelfde dingen mooi maar tegelijkertijd doet de andere helft bijna niets'. Ik blijf dat mooi en verrassend vinden.

Zal ik gewoon starten?

ja!

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?

Mijn eerste kennismaking met MusicMeter kwam eigenlijk vanwege een stuk over de band Triffids welke ik op de site van OOR of in het blad zelf gelezen heb.
Dit zal zo rond begin juli 2006 geweest zijn.
In ieder geval; ik ging op zoek naar recensies van Born Sandy Devotional, en kwam toen bij het stuk van Zachary Glass terecht; The Triffids - Born Sandy Devotional (1986).
Dit was de eerste keer dat ik de site MusicMeter bezocht, maar was nog niet overtuigd om mij in te schrijven.
Steeds vaker werd ik door verwezen naar deze site, en op 9 oktober hoorde ik officieel bij het groepje muziekliefhebbers.
Een van mijn eerste geschreven stukjes zal wel bij dEUS - Worst Case Scenario (1994) zijn geweest; dit stamt in ieder geval van die datum.

Bij dit album McDermott's 2 Hours & Levellers - World Turned Upside Down (2000) volgde mijn eerste soort van recensie; op uitnodiging van Oldfart, maar het eerste serieuze stuk is waarschijnlijk dit geweest:
Bij Prince and the Revolution - Purple Rain (1984)

aERodynamIC was, en is nog steeds mijn grote voorbeeld op schrijfgebied hier, al heeft dazzler zich daar bij gevoegd.
De mooiste periode op MusicMeter was in de nachtelijke uurtjes; bij dit topic heb ik het meeste plezier beleeft; vooral in de nacht Muziek >> Muziekgames >> Gothic KO, hier tevens de romance tussen Lin en reptile71 kunnen volgen.
Mijn nachtvriendjes op MuMe waren daar allemaal aanwezig (Sheplays, freddze, Feeder, orbit, Lin, Reptile 71 en the viking).

Een wat uitgebreide kennismaking, misschien, maar het leek mij leuk om wat meer over de begin periode te schrijven.

Een interview waar ik uiteraard enorm in ben geïnteresseerd en niet alleen vanwege het mooie compliment

Waarschijnlijk weinig nieuwtjes voor jou; al misschien bij het stukje over concerten.
Blijft een leuk topic om te volgen; hoe dan ook.

2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?

Het eerste album dat ik kocht was Grease.
Samen met mijn ouders en mijn stoere, 6 jaar oudere buurjongen, die zelf ook deze elpee kocht.
In die tijd had je niet veel anders voor kinderen.
Het was de tijd van Het Smurfenlied en De Vogeltjesdans.
Nog van voor Kinderen Voor Kinderen, en een act als K3 bestond nog niet.
Grease was een groot succes, en elke week waren er clips daarvan te zien bij Toppop.
Natuurlijk vond ik de clip van Love Is All van Roger Glover wel een stuk mooier, maar in die tijd was er ook qua videoclips weinig te zien.
In de winkel waar ik Grease kocht, kwam jaren later de Free Record Shop, waardoor de knusse platenzaak hun eigen identiteit kwijt raakte.
Een paar jaar geleden Grease op een platenbeurs voor een paar euro op cd gekocht, en ondanks dat ik steeds minder met de muziek heb, viel het mij wel op dat ik vrijwel elk nummer nog kan mee zingen.
Het grappige is wel, dat ik vroeger duidelijk andere woorden gebruikte, dan wat er daadwerkelijk gezongen werd.
De Engelse taal beheerste ik nog totaal niet, en thuis werd er op televisie voornamelijk naar Nederland 1 en 2 gekeken, en de 3 Duitse zenders, meer aanbod was er rond 1977 nog niet.
Mijn eerste single was You’re The One That I Want; ook van Grease, maar volgens mijn moeder waren de eerste liedjes die ik echt leuk vond Sailing van Rod Steward en The Elephant Song van Kamahl.
Nog steeds prima songs.

Daar zijn de meningen over verdeeld

3. Graag je mening over: vinyl - cd - mp3 - single - album - verzamelaar.

•vinyl: Eigenlijk heb ik vrij lang elpees gedraaid, maar rond mijn 16e jaar kocht ik een cd speler, en werd het draaien van elpees steeds minder.
Ik stoorde mij toch wel aan de tikken en krassen, welke ik op cd niet hoorde.
Feit is wel dat ik vanwege allergische reacties een chronische verkoudheid heb, waardoor de holtes in mijn gezicht praktisch altijd verstopt zijn, waardoor ik lage tonen heel slecht kan horen.
Voor mijzelf is dit geen handicap, omdat ik nooit anders heb ervaren, ik hoor dan ook niet dat vinyl beter klinkt.
De album hoezen hebben een periode decoratief op zolder aan de muur gehangen, maar omdat ik al jaren geen platenspeler meer heb, zijn deze inclusief vinyl, een paar jaar geleden in de vuilnisbak verdwenen.

•Cd: Ja, ik ben echt een liefhebber, ruim 3500 in bezit.
Elke week ga ik er nog op uit om albums te kopen, gewoon in een platenzaak.
Heel af en toe koop ik nog wel iets via Marktplaats, maar liever neem ik een uur de tijd om naar iets moois op zoek te gaan.
Ook van cd beurzen ben ik een groot liefhebber.
Wel jammer dat verschillende albums uit de jaren 80 moeilijk te krijgen zijn, en ik vertik het om veel geld voor een album neer te leggen.

•MP3: Ook ik heb in de tijd van Kazaa verschillende nummers gedownload, er ging wel een wereld voor mij open.
Ook toen je via internet in een korte tijd veel albums kon binnen halen, vond ik dat ook even de moeite waard.
Toch was mijn aandacht op dit gebied al snel verzadigd.
Gebrande cd’s zag ik vooral als opvolger van de cassettebandjes.
Eigenlijk vond ik die achteraf gezien ook leuker.
Je kocht een elpee, leende die uit in de buurt, en als ruil kreeg je van het desbetreffende buurjongetje leende je dan ook een album, die je dan op tape zette.
Tegenwoordig maak ik wel gebruik van YouTube en Spotify, maar ik offer hier geen geld aan op.
Ik zie het meer als alternatief voor de radio, want sinds dat de diskjockeys zichzelf belangrijker vinden dan de muziek, is de kwaliteit van de programma’s hard achter uit gegaan.

•Single: Ik had vroeger van die rekjes waar 50 singles in pasten, volgens mij heb ik er een stuk of 4 gehad.
Vaak kocht ik singles als deze uit de Tipparade of Top 40 waren verdwenen.
Normaal betaalde je 6,50 gulden voor een single, en dan vaak 3 voor een tientje.
Ik heb jaren op een Vrije Markt gewerkt, en daar ook veel leuke singles gekocht; vaak voor het fooiengeld wat ik verdiende, al ging dat in de loop van tijd steeds meer op aan sigaretten.
Een collega van mijn vader was diskjockey, en van hem ooit door de week zeker 1000 singles mogen lenen.
Vanaf toen de droom gehad om zelf ooit als diskjockey in een discotheek aan de slag te gaan.
Dit nooit gedaan, maar wel een aantal jaren voor de lokale radio gedraaid.
Singles altijd gemakkelijk gevonden, gewoon een stapel pakken, en heerlijk een uurtje draaien.
cd-singles heb ik ook een periode gekocht, maar de laatste jaren niet meer.
Deze wel altijd gehouden.

•Verzamelaar: Met sinterklaas kreeg ik wel eens van die Now This Is Music albums, en die vond ik wel leuk.
Best actueel, al heb ik later nooit wat gehad met die illegale Braun albums e.d.
Al snel had ik een verzamelaar van The Cure en Depeche Mode gekocht, nooit moeite mee gehad.
Nog steeds koop ik verzamelaars; volgens mij heb ik zelfs 4 verschillende verzamelaars van The Smiths.
Natuurlijk is het geldklopperij, en kwamen die albums rond de feestdagen in de winkel te liggen.
Prima toch!
Live albums koop ik lang niet meer zoveel, vroeger wel.

4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.

* Frozenland Festival: 5 en 6 juni 1998; oftewel, het slechts georganiseerd festival ooit.
Niet echt een goed geweldig, georganiseerd festival, maar juist daardoor memorabel.
Ten eerste hadden ze gruwelijk pech met het weer.
Toen wij vanuit Limburg vertrokken, was het heerlijk weer; ongeveer 25 graden; lekker de zomerkleren ingepakt, en met tentje op stap.
Echter in Friesland regen en kou, de temperatuur kwam niet boven de 10 graden uit.
Verder werd er bij de kassa flink wat drugs naar binnen gesmokkeld, waar duidelijk zicht op was, mijn onschuldige toekomstige echtgenoot werd echter geheel gefouilleerd, terwijl er langs mij pakjes shag geheel gevuld met hash naar binnen werd gewerkt.
Eenmaal binnen bleek het hele programma omgegooid te zijn, en werden er om het uur andere programmablaadjes uit gedeeld.
Ondanks dat gebeuren nog aardig wat gezien
- Travoltas: in een vrijwel lege tent, maar wel erg goed.
- Heideroosjes: Waarbij in het begin van het concert een gepasseerde toiletwagen werd geplunderd, en de rollen toiletpapier als slingers werden rond gegooid.
- Osdorp Posse: Kregen het publiek helemaal los.
- Levellers: Waarbij de zanger nog eerder langs mij een snack aan het eten was, maar ik durfde niks tegen hem te zeggen.
- Run DMC: Erg inspiratieloos, en waarbij het publiek allemaal weg liep.
- Cradle Of Filth: Totaal niet mijn muziek, maar deze trokken wel het meeste publiek.
Na afloop was de weide een grote chaos, overal lagen omgegooide dixies, en vanwege de regen was het een grote stinkende modderzooi.
Eenmaal weer thuis een paar dagen flink grieperig geweest.

* Pinkpop 1992
Nog steeds voor mij het jaar met het meest boeiende programma.
Grunge was in opkomst, en ondanks ze niet Nirvana hadden, was blijkbaar onmogelijk, terwijl ze blijkbaar wel op Pukkelpop stonden, hadden ze wel Soundgarden en Pearl Jam.
Halverwege Soundgarden barstte het noodweer los, waardoor ik besloot om te verhuizen naar de dichtstbijzijnde toiletwagen, waar ik staande op een toiletpot het concert heb afgekeken.
Pearl Jam was inderdaad geweldig, maar daar is al zoveel over gesproken.
Eddie Vedder sprong een paar meter voor mij het publiek in, en de keuze om Keep On Rockin’ In The Free World van Neil Young te spelen, was de beste keuze die je maar kon maken.
Als Limburger had ik al een klein feestje gehad met Rowwen Heze, die een thuiswedstrijd speelde, en ook erg goed in vorm was.
Buffalo Tom had hun hitje met het prachtige Taillights Fade.
The Cult was de dreigende afsluiter, de spanning was in de weide voelbaar.
Lou Reed viel tegen, David Byrne was zomers.
PJ Harvey maakte toen helaas nog niet zoveel indruk, wat wel jammer was, later ben ik een groot liefhebber van haar werk geworden.
Ik had niet verwacht dat ze een blijvertje zou zijn.

* dEUS in Doornroosje 5 oktober 1994
Suds & Soda kwam al wel eens op MTV voorbij, en nog nooit had ik mee gemaakt dat een nummer mij zo gelijk pakte.
Helaas was het lastig om aan het album Worst Case Scenario te komen, omdat ze door het snelle succes net in die periode over gingen naar een groter platenlabel (Island).
Hierdoor had ik een week voor het concert pas het album in bezit, en heb toen veel cassettebandjes uitgedeeld aan vrienden, in de hoop dat er iemand mee zou gaan.
Het gevolg was dat we uiteindelijk met een groep van 15 man aanwezig waren.
Stef Kamil kwam al snel op het podium; pakte zijn basgitaar, en liet een indrukwekkend stukje jam werk horen, vervolgens kwamen de overige leden ook.
Na een kwartier verontschuldigde een lichtelijk gespannen en geïrriteerde Tom Barman zich, omdat de band geen tijd had voor de soundcheck, en dat ze deze zo juist maar hadden gedaan.
Nou, als dit pas de soundcheck was, wat voor iets geweldigs zou nog volgen?
En inderdaad, vervolgens volgde een geweldig optreden, en iedereen was na afloop ervan overtuigd dat we getuige waren van iets heel bijzonders.
Vorig jaar dEUS in het vernieuwde Doornroosje nogmaals gezien, en ondanks dat de band nog meer op elkaar ingespeeld was, na al die jaren, had dit maar een fractie van de impact van het eerste concert dat ik van ze gezien had.

Een gelijklopend verhaal:l ang geleden op Graspop (toen nog gewoon Graspop, nog niet de Graspop Metal Meeting) in België stond Manic Street Preachers als 2de op de affiche, zomers weertje, schitterend optreden. Bij 1 van de volgende optredens erna stond zanger James Dean Bradfield gewoon naast me, en ik durfde er toen ook geen woord tegen zeggen...

Tja, dEUS.... in maart 1994 gezien als voorprogramma van Magnapop. Ik heb er al vaker over geschreven op deze site. Een optreden om niet snel meer te vergeten..... wat een bezetting hadden ze toen!

Ja, meesterlijk!
Misschien spelen ze tegenwoordig wel strakker, maar ik hou ook nog vooral van de samenstelling van de beginperiode.

SirNoodle
Trouwens ook ooit Nick Cave uit een cafe zien lopen, en langs mij een Amerikaanse taxi (in Amsterdam) zien pakken.
Was trouwens niet toevallig, hij trad een paar uur later op in Paradiso; ook niks durven te zeggen.
En om nou tijdens het concert te roepen.
He Nick; Nice Taxi! vond ik ook een beetje vreemd.

5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?

In het begin deed ik bij veel van die KO’s mee, maar daar ben ik grotendeels mee gestopt.
Zelf ook verschillende van die spelletjes gestart.
De cryptogrammen, foto puzzels en geluidsfragmenten vind ik ook nog steeds leuk, maar gaat wel veel tijd in zitten.
Ook regionaal heb ik regelmatig aan muziekquizzen mee gedaan, daarin heeft DjFrankie een grote rol gespeeld bij het introduceren.
Bij de MuMe ladder stap ik ook pas op het einde bij in.
Bijna elke editie van de Alternatieve Top 152 ben ik aanwezig, en sinds ik door Cured ben gevraagd om mee te doen bij de Song Top 10 per jaar, ben ik daar ook ingestapt, maar daarbij bevalt het hoge chat gehalte mij ook goed. Zelf binnen het hele gebeuren de Flop Top 10 geïntroduceerd; eigenlijk meer als grap, maar wel een leuke aanvulling.
Drop Een Lijstje volg ik af en toe, en voorheen was ik regelmatig te vinden in het MM Memorabele Quotes topic, maar dan doordat iemand anders daar iets platste wat ik geschreven had.
Mijn voorkeur ligt nog steeds bij het schrijven van Meningen/Recensies, waarbij er periodes zijn dat ik hier erg actief in ben.

6. Vertel over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.

Coil - Horse Rotorvator (1986)

Deze tipte Lukas mij ooit via het Super Tip-Topper spel.
Echt een geweldig album, maar helaas niet zelf in bezit.
De cd versie is moeilijk aan te komen.
Ik ben al helemaal blij dat ik via Marktplaats Musick to Play in the Dark Volume Two voor 5 Euro heb kunnen kopen.
The Ape of Naples heb ik wel rond de releasedatum in de winkel zien liggen, maar toen was ik nog niet bekend met Coil.

Songs: Ohia - The Lioness (2000)

Het Super Tip-Topper leverde nog een parel af, welke gelukkig wel nog in de winkel te vinden was.
Jason Molina zou zelfs in mijn dorp (Roepaen in Ottersum) optreden, maar zegde op het laatste moment af.
Achteraf gezien speelde hierbij zijn alcoholverslaving een grote rol.
Maar laat ik eerlijk zijn, ik was toen nog niet bekend met de artiest, en had hoe dan ook geen kaartjes.
Allmusic tipte mij dus dit album, en ik was gelijk verkocht.
Rond deze tijd won ik met een muziekquiz in Venray een platenbon van Sounds in Venlo; de organisator DjFrankie wist mij al gelijk te vertellen waar deze aan besteed zou worden; en hij had gelijk.
Volgens mij de volgende dag het album daar gekocht.
Wel grappig eigenlijk dat ze deze daar hadden; het duurde nog een hele tijd voordat ik het album weer ergens zag liggen.

The xx - xx (2009)

Eigenlijk al gelijk nieuwsgierig geworden na het eerste bericht wat herman hierbij schreef:
Erg goed album dit. Ik kan het nog niet helemaal plaatsen, maar het is een jongen-meisje combo dat vrij rustige liedjes maakt. De stem van de jongen doet me wat aan de zanger van Fujiya & Miyagi denken. Het heeft ook wel wat van sommige alternatieve jaren '90 muziek (rustige dEUS) en er staat een nummer op dat qua sfeer wel wat aan Chris Isaac's Wicked Game doet denken. Af en toe wordt er ook wel gehint naar wat post-punk-bands, maar dit is zeker niet te vergelijken met de White Lies en Editors van deze wereld; dit heeft een compleet andere sfeer en is veel ingetogener.

Al met al een erg verrassend en bijzondere plaatje. Niet te geloven dat dit een debuut is.

Verder kan ik mij niet echt in zijn verhaal vinden, maar de laatste zin is wel treffend.
De kans is wel groot dat ik dit album anders ook wel ontdekt zou hebben, maar de eerste kennismaking was toch echt hier op MusicMeter.

Ha Leon. En gisteren geland in de VS voor 3 weken maar lees met plezier je intervieuw hier

Daar komt mijn zwager net vanaf, heeft een rondtoer door de VS gedaan, vond het erg indrukwekkend.

Het is een grof schandaal.

Net begonnen gaan ook nog ff naar canada.

7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

1. dEUS - Worst Case Scenario (1994)
2. Nick Cave & The Bad Seeds - Let Love In (1994)
3. The Cure - Disintegration (1989)
4. The Stone Roses - The Stone Roses (1989)
5. Joy Division - Closer (1980)
6. Pixies - Doolittle (1989)
7. Depeche Mode - Music for the Masses (1987)
8. The Afghan Whigs - Gentlemen (1993)
9. Portishead - Dummy (1994)
10. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

11. The Veils - Nux Vomica (2006)

Een wat duister album, en voor mij een grote stap vooruit na hun debuut. Ze 2x in Doornroosje gezien. De eerste keer was magisch, maar de tweede keer dramatisch. De volgende twee albums waren een stuk minder spannend, maar deze is echt een aanrader.

12. Levellers - Levelling the Land (1991)

Levellers is voor mij nog steeds de meest energieke en constante live band. Nog nooit een slecht concert van ze mee gemaakt; en volgens mij heb ik ze dus al 6 of 7 keer gezien. Eigenlijk viel ik in eerste instantie voor This Garden van Levellers – Levellers, maar na het zien van het nummer Liberty Song, tijdens een Pinkpop uitzending op televisie ben ik op zoek gegaan naar dit album. One Way en Fifteen Years zijn van bijna hetzelfde niveau.

13. The Cult - Love (1985)

Deze draaide ik regelmatig vroeger tijdens het bezorgen van kranten. Echt een typisch wave album uit de jaren 80. Vervolgens ging de band zich steeds meer op de Amerikaanse markt richten, en kwamen er ook veel meer rockinvloeden in hun muziek. Ook de arrogantie van Ian Astbury werkte niet in zijn voordeel. Toch duurde het een hele tijd voordat dit album mij pakte. She Sells Sanctuary heb ik heel lang niet zo geweldig gevonden, meer liefhebber van Rain en Revolution.

14. Thousand Yard Stare - Hands On (1992)

Na het debuut van The Stone Roses hoop je eigenlijk dat er een band zal zijn die een vergelijkbaar album uit brengt. De single Comeuppance gaf mij hetzelfde lekkere dansbare gevoel als Fools Gold, maar ook The Only One I Know van The Charlatans. Voor mij is het nog steeds niet te begrijpen dat dit album niet massaal is opgepakt; ook in hun thuisland deed het weinig, terwijl er geen zwak nummer op staat.

15. White Lies - To Lose My Life... (2009)

Het eerste album van White Lies is voor mij verlangen. Verlangen naar de jaren 80 van Alphaville, Ultravox, Tears For Fears en Echo & the Bunnymen. Eigenlijk komen deze bands voor mij allemaal hier in terug. Death was ook nog een zeer sterke single, en ook To Lose My Life en Farewell to the Fairground klinken overtuigend. Verlangen naar dit soort muziek, verlangen naar die strak zittende puntschoenen, en verlangen naar een praktisch onhandige lange zwarte regenjas.

16. The Mission - Children (1988)

Mijn eerste kennismaking met The Mission was via MTV, daar draaiden ze Wasteland van Gods Own Medicine, nog steeds hun beste nummer, en via deze band ook Sisters Of Mercy leren kennen. Children vormde voor mij meer een geheel. Het was een droomwereld waar je binnen stapten; inclusief feeën, moerasgeesten en mistige bergtoppen. Rond deze tijd was ik ook een groot liefhebber van de stripboeken van Aria, welke perfect in dit sfeertje pasten.

17. U2 - War (1983)

New Year’s Day kende ik ook vanwege de geweldige clip in de sneeuw. Bij ons in het dorp waren regelmatig in de vakantie activiteiten te doen van Kinder Vakantie Werk, welke geleid werden door jongeren van rond de 15/16 jaar. Daar werd de hele dag zo’n TDK cassettebandje gedraaid, met op de ene kant War, en op de andere kant Declaration van The Alarm. U2 zou voor mij jaren lang de beste band blijven. Sunday Bloody Sunday was natuurlijk ook meesterlijk, en in de Top 100 Aller Tijden waren ze rond deze tijd ook veel terug te vinden. Vanaf The Joshua Tree ben ik hun albums rond de releasedatum gaan kopen, maar War blijft voor mij hun beste album.

18. Massive Attack - Mezzanine (1998)

Hun eerste twee albums vond ik wel aardig, maar niet echt bijzonder. Pas toen de single Risingson uit kwam begon ik de band te volgen. Toch duurde het nog driekwart jaar voordat Mezzanine verscheen. Mezzanine was Tripgoth, duister met raakvlakken met The Cure. Het broeierig sfeertje laat horen dat dit een moeilijke bevalling was, en sluit dan ook prima aan bij de clip van Teardrop. Ik heb niet het idee dat de relaties binnen de band op dit moment zo geweldig waren, maar misschien is het daarom wel zo’n goed album geworden. Het nummer dat alles perfect samenvat is voor mij Angel.

19. Marillion - Misplaced Childhood (1985)

Twee buurjongens waren groot liefhebber van Marillion en Fish, natuurlijk vond ik Kayleigh altijd wel een mooi liedje, maar het heeft vrij lang geduurd voordat ik heel Misplaced Childhood goed vond. Vaak draaide ik Kayleigh en Lavender, en zette vervolgens weer iets anders op. Totdat ik deze op een druilerige zondagmiddag aan zette, en hem de kans gaf om helemaal te luisteren. Pas toen kwam ik tot de ontdekking hoe mooi alles in elkaar over loopt, en dat dit juist een album is die je in het geheel moet horen. Nooit meer opgezet voor de twee bekendste nummers, maar wel regelmatig voor het geweldige totaalplaatje.

20. 16 Horsepower - Sackcloth 'N' Ashes (1996)

Ooit de cdsingle van Coal Black Horses gekocht, waar een geweldige liveversie van For Heaven’s Sake op stond, welke ik stukken beter vond. 16 Horsepower zat voor mij een beetje tussen Nick Cave en The Waterboys in, maar dan meer Americana gericht. Live waren ze geweldig, bijna een duivelsuitdrijving van hogepriester David Eugene Edwards, welke dan ook in trance lijkt te zijn. Een geweldige ervaring. Wovenhand heeft dat ook wel, maar is voor mij een stuk minder overtuigend dan 16 Horsepower.

deric raven had als schrijver natuurlijk wel een beetje een reputatie hoog te houden...

En het mag gezegd: je hebt ons zeker niet teleurgesteld de afgelopen week.

Ja, dat was leuk lezen met wat herkenbare dingen.

Heel fraai interview inderdaad.

Hulde!