Het Metal Album van de Week: Vicious Rumors - Digital Dictator (1988)

Hier gaan we dan: op 29 maart 2009 doet Sir Spamalot zijn Doos van Pandora open en laat … Vicious Rumors – Digital Dictator uit 1988 op de MuMe-metalgemeenschap los. Zoals sommige onder jullie al vermoedden en – als het meezit – hoopten, een album uit de glorieuze jaren tachtig, waar tal van prachtige albums de mensheid hebben verblijd. Ik had beter mijn bek gehouden over de jaren tachtig, want vele van mijn mogelijke keuzes zijn ofwel maar al te bekend bij het metalvolk, zowel de oude rockers als ik als het jong grut dat nog veel moeten leren , ofwel balanceren ze zo op de grens tussen Hardrock en Metal dat de keuze twijfelachtig is. Vandaar ook mijn eerdere bedenking, bestaat er al een topic “Het Hardrock Album van de Week”? Indien iemand zich geroepen voelt, ik doe zeker mee: keuze zat.

Ik ben lyrisch, waarschijnlijk ook door die halve fles wijn die ik binnen heb bij een lekkere portie mosselen deze middag maar ook omdat dit album een typisch voorbeeld is van de evolutie van metal naar het einde toe van de jaren tachtig. Het gaat harder, sneller, gemener soms, maar Vicious Rumors heeft één zaak altijd in het oog gehouden: furieuze muziek, ja, harde muziek, ja, spetterende over-the-top gitaarlijnen en –solo’s, ja, maar nooit de melodie en de song vergeten. Welkom, zanger Carl Albert en moge je rusten in vrede want overleden op 22 april 1995 in een auto-ongeluk, dacht ik….

Dit is voor mij de definitie van heavy metal: twee gitaren, een drummer, een bassist en een deftige zanger. Keyboards horen er bij in optie en bij Vicious Rumors gebruiken ze die haast niet, want dit is intense muziek: ieder mogelijk gaatje werd zorgvuldig dichtgemept en dichtgespeeld en soms beneemt het je de adem, maar luister eens goed: twee geschoolde gitaristen die perfect op elkaar zijn ingespeeld en die achteloos strooien met waanzinnig snelle én melodieuze solo’s.

Het is ook één van de weinige Shrapnel (eigenaar Mike Varney) producties die ik kan verdragen en één van de weinige platen met aanwezigheid van axeshredders (supersnelle gitaristen) die nog aan de song denken. Al te vaak zijn er excessen geweest maar op dit album is er een (noodzakelijk) evenwicht tussen kijk-eens-mama-wat-ik-kan en het-moet-toch-nog-altijd-een-song-zijn.

Ik zou zeggen, een kleine opluchting na het bruut geweld van de afgelopen weken, waar ik ook van geleerd heb want dat is tenslotte de bedoeling van de prachtige topic: elkaar laten kennismaken met de triljarden stromingen in onze geliefde en gekoesterde Metal. Geniet ervan, erger je eraan, verslind het of schuif het naar een kant van je bord, maar proef er tenminste van.

Jeej! Ik kijk er naar uit dit te gaan beluisteren.

Mooi lapje tekst , ik ben benieuwd hoe dit me zal smaken(hopelijk niet als mosselen want daar walg ik van ).

Ben aan het pindakezen en benieuwd naar wat het gaat worden

Mooi geschreven , Sir; ik zal het eens even 'opvissen'.

Inderdaad lekker geschreven en zoals ik vreesde een album dat ik ook al ken van uit die glorieuze tijd.

Niet zo lang geleden heb ik 'm nog wel eens beluisterd, maar daar waar ik het vroeger een geweldig album vond viel het me nu nogal tegen.

Dus toch leuk, een album dat ik al ken maar dat naar mijn herinnering en wat ik nu van de Sir lees toch mijn extra aandacht nog eens verdient.

Mooi lapje tekst inderdaad, maar wow ik trek dit album echt heel slecht. Ik heb em overigens wel helemaal afgeluisterd. Het is te horen dat alle muzikanten getalenteerd zijn, maar vooral die krijsende, clean vocals trek ik voor geen meter. Muzikaal gaat t nog wel enigszins, maar ook daar word ik niet warm of koud van. Laten we t maar op houden dat dit niet mijn soort metal is.

Wat jammer nou, ik heb een weekje vrij, De Digital Dictator plaat kan ik wel dromen, het zal alleen vast niet mijn favo plaat worden.

Eén luisterbeurt laat vooral de verpakking zien. Daar kan je al meteen op afknappen natuurlijk, maar dan mis je toch wel enkele inhoudelijk knappe memorabele nummers, zoals bijvoorbeeld de titeltrack en de afsluiter Out of the Shadows. Die blijven na een tweede beluistering al aanstekelijk hangen en doen misschien hongeren naar meer. Minute to Kill is ook erg sterk.

Hoewel ik er ook niet meer zo warm voor loop als 20 jaar geleden is het wel een onvervalste undergroundklassieker die bijdroeg aan een bepaalde stroming binnen de metalmuziek in die jaren.

De zanger is even wennen en de productie is niet van deze tijd, maar het is een uitstekend voorbeeld van de snelle metalmuziek die tegen thrash aanleunt maar meer nadruk legt op sterke melodielijnen.

In hetzelfde jaar verschenen ook Transcendence van Crimson Glory en No Place for Disgrace van Flotsam and Jetsam, voor beide bands ook hun tweede album. In dat rijtje paste deze van Vicious Rumors helemaal thuis. Ook al hebben die andere albums de tand des tijds beter doorstaan, deze verdient zeker enige zorgvuldige aandacht voor de liefhebber van het genre.

Ik hoor 'm nu voor de derde keer en de uiterlijke minpunten storen me al niet meer zo.

Deze kende ik nog niet, wel het debuutalbum, Soldiers of the Night ('85), en daar heb ik het toendertijd bij gelaten. Ondertussen heb ik deze Digital Dictator wel (pindakaas ), En net als bij het debuut is het muzikaal technisch allemaal wel erg professioneel, maar emotioneel raakt het me niet veel. Ik ben helemaal geen techneut, en als de productie van een album goed is, en de muzikanten perfect hun instrumenten beheersen, mooi meegenomen, maar is dat een vereiste voor een sterk album? Voor mij niet.Het gaat hier trouwens toch om metal, een stevigere vorm van hard-rock, waarvan de roots in de blues en rock'n'roll liggen. Voor mij moet het naar het hart en/of naar de benen(of beter, nekspieren) gaan. Een voorbeeld dat het ook zonder veel techniek kan? Neem het debuut van Venom: rammelt aan alle kanten, die gasten konden geen bal spelen, maar gebracht met een passie en een punk-mentaliteit van jewelste (dat na het Black Metal album helemaal verdwenen was, succes en ego naar het hoofd gestegen...), dat album grijpt je bij je nekvel, schud je door elkaar en laat je voor de rest van je leven gemarkeerd achter.
Net zo met zangers, moet je voor metal een zangtechnisch begaafd iemand zijn? Bruce Dickinson kan goed kwelen, maar geef mij toch maar de rauwere en met meer blues-feeling doorspekte zang van Paul Di'Anno op de twee eerste Maiden albums. Ook hier bij Vicious Rumors hou ik meer van de minder beschaafde (begaafde?) vocalen van Gary St. Pierre (ex Hawaii) op het debuut dan wat Carl Albert hier op Digital Dictator doet.
Allemaal erg persoonlijke overtuigingen natuurlijk, maar ik wou het toch even bij jullie kwijt... een stok in het hoenderhok...

Ik vind persoonlijk niet dat een zanger(es) technisch begaafd moet zijn, het stemgeluid moet mij gewoon liggen.

(En damn, dat is een waarheid als een koe.)

Om te lezen best interessant, maar is het voor dit album ook relevant?

Het is toch niet zo dat de zanger hier een geschoold en gladgepolijst geluid laat horen. En ook de gitaristen gaan nergens meer nadruk leggen op hun virtuositeit dan op het eigenlijke nummer.

Kortom, de kunde staat hier wel degelijk in dienst van de inhoud vind ik. En daarin zit zeker een hoop passie en gedrevenheid. Aan de luisteraar om het te ontdekken.

dit soort zang is nou een van de grootste redenen dat ik niks met heavy metal heb. dat geknepen gegil,om gek van te worden. vind bovendien de solo's behoorlijk voorspelbaar.En ook de rest van de muziek weet me op een paar momenten na niet te verrassen. helaas. sorry Sir

Tot wanneer mogen we hier een recensie neerpennen ?

Zondag a.s.

Kun je beter bij het album zelf doen, is ook leuker voor mensen die later op dat album stuiten.

Groot gelijk. Ik zal mijn 'recensie' ook bij het album zetten en er geen slechte gewoonte van maken mezelf her en der te herhalen.

Voor mij persoonlijk is het voor een deel ook relevant voor dit album. Voor een ander deel niet, omdat ik het hier ook over "Soldiers of the Night" heb, daarom dat ik het stukje ook in dit forum heb gepost, en niet bij het album. Op "Soldiers of the Night" staat bv een gitaarsolo* (SOLO), op een live album kan ik daar nog inkomen, maar op een studio album vind ik dat toch te veel "de nadruk leggen op hun virtuositeit". Ook in de solo's op dit album vind ik veel noten, maar weinig feeling.

Verder vind ik het relevant in dit forum vanwege de eerdere gekozen albums en de daaropvolgende "recensies".

Dit was ook geen recensie, recensies laat ik over aan professionelen, of anderen die zich daartoe geroepen voelen. Ik beoordeel muziek teveel met het hart, en dus te persoonlijk. (Zoals eerder vermeld ben ik ook geen techneut op muzikaal gebied.)

Ik vind recensies natuurlijk wel nuttig als een soort gids tot nieuwe ontdekkingen. En dit gaat makkelijker met recensies van een recensist waarvan je al een idee hebt van zijn persoonlijke smaak. Want draai of keer het zoals je wil, zoals ook hierboven al is vermeld, smaken verschillen (maar goed ook). Daarom vond ik mijn stukje voor een deel ook relevant voor dit album, want als een zo neutraal mogelijke recensist, moet je dit een goed album vinden in het gerne, want dat is het ook. Maar daarna toets je de recensie aan je persoonlijke beleving van de muziek, en mij doet het niet veel. Het is als een cake bakken, alle goede ingredienten zijn er, het recept is in orde, maar de ene keer komt hij perfect gerezen en mooi glanzend goudbruin, niet te vochtig niet te droog, een andere keer minder mooi gerezen, te donker en/of te grof aan het oppervlak, te korrelig of te wak...

...voor mijn smaak.

*track 8: Invader

Misschien omdat ik Digital Dictator vroeger al heel vaak beluisterd heb, hoor ik nu in de eerste plaats een erg gevarieerd album met sterke nummers. Pas als ik beter ga luisteren valt me op dat er bijvoorbeeld ook nog eens heel veel noten in de gitaarsolo's zitten en dat ervaar ik dan in dit geval als een leuk extraatje.

Ben het nu aan het beluisteren. Misschien ligt het aan mijn stemming, maar het bevalt me nu meer dan uitstekend het gaat echter nog een aantal luisterbeurten meer krijgen voordat ik het beoordeel.

Me toch maar eens gewaagd aan een soort recensie bij dit album ( Digital Dictator ). Ik zal het toch nog een keer, en liefst beter, moeten doen zodra ik mijn album voorstel. Maar dat voor later, nu is het in spanning afwachten wat Kronos voor ons in petto heeft! En uit welke periode!? Waagt hij zich zo diep in de geschiedenis als Sir Spamalot?? Of nog dieper? Zondag weten we het!



Als we dan nog eens een week verder zijn, met de plaat van ThirdEyedCitizen, kunnen we wat leven in dit forum brengen met onze persoonlijke top tiens van de voorgestelde albums te posten...

Hier nog eens een update van de lijst:

week 01 (08/02/2009): Devoo : Elvenking - Heathenreel (2001)
week 02 (15/02/2009): Aghora : Aghora - Formless (2006)
week 03 (22/02/2009): MDV : Dir En Grey - The Marrow of a Bone (2007)
week 04 (01/03/2009): Silver : Godflesh - Pure (1992)
week 05 (08/03/2009): lambf : Dead Raven Choir – My Firstborn Will Surely Be Blind (2007)
week 06 (15/03/2009): mastodonner : Withered - Folie Circulaire (2008)
week 07 (22/03/2009): bennerd : Emmure - Goodbye to the Gallows (2007)
week 08 (29/03/2009): Sir Spamalot : Vicious Rumors - Digital Dictator (1988)
week 09 (05/04/2009): Kronos :
week 10 (12/04/2009): ThirdEyedCitizen :
week 11 (19/04/2009): Fza :
week 12 (26/04/2009): HammerHead :
week 13 (03/05/2009): Dime :
week 14 (10/05/2009): phantasia :
week 15 (17/05/2009): Dexter :
week 16 (24/05/2009): paulisdik :
week 17 (31/05/2009): Cabeza Borradora :
week 18 (07/06/2009): Gallow :
week 19 (14/06/2009): Norbert :
week 20 (21/06/2009): aslan :
week 21 (28/06/2009): trebemmit :
week 22 (05/07/2009): Joy4ever :
week 23 (12/07/2009): Lambooza :
week 24 (19/07/2009): andnino :
week 25 (26/07/2009): progressive :
week 26 (03/08/2009): Bobiej :

Ik zou met die top tien wachten tot ik aan de beurt ben geweest.

Hopelijk weet ik het zondag ook.

LOL - Afwachten maar...

Het Metal Album van deze Week!




I ~ Between Two Worlds


I is eigenlijk een band met leden uit verschillende bands (Immortal, Enslaved, Gorgoroth en Sagh) en ze laten hier wat je zou kunnen noemen blackened heavy metal horen. Vooral het openingsnummer doet aan Motörhead denken, maar verderop overheerst meer de invloed van Bathory. Aan de op 38 jarige leeftijd overleden Quorthon wordt trouwens ook een nummer opgedragen.

Het geluid is zwaar en zwart, ruig en rauw. Hoewel de productie erg clean is klinkt het eindresultaat toch lekker dirty. Dat zit hem in de zangstem en de nummers zelf.

Epische muziek van een volk dat onherbergzame bergen trotseert, snijdend koude winden doorklieft, om eenmaal aangekomen op de top een oerkreet uit te schreeuwen en dan weer thuisloos verder af te dwalen naar het dal, onderweg opnieuw strijdend met alles wat in de weg staat.

Tussen die twee werelden in is dit vakwerk opgebouwd uit een onbuigzame metaalklank van door Ice Dale kundig aan elkaar gesmeden stalen gitaarrifs, de raspende rochelstem van zanger Abbath er perfect gedoseerd overheen gegoten en de beukende baspartijen van TC King verstevigd door rake hamerslagen van Armagedda om het voortstuwende geheel strakjes bij elkaar te houden.



Maar het is niet alleen maar hel en verdoemenis. Hoe guur het landschap ook is, doorheen het donkere donderwolkendek schittert voortdurend pure poëzie, in de vorm van prachtige en spaarzaam aangebrachte gitaarsolo's en teksten die beklijven. De toon wordt meteen gezet in het openingsnummer, The Storm I Ride.

I ride a wind of no return
My soul is cold my mind burns
I ride my fate with all my hate
This is my search this is my state

I ride a storm of no reverse
My spirit's dark this is my curse
I journey fast this time won't last
My fate is sealed there's no reveal

Je raadt het al, het Metal Album van deze Week is niet voor de liefhebbers van Omhels Mij Teder van Connie en De Rekels.

Aan de onverschrokken luisteraar om het volume luider dan luid te zetten en deze zwart glanzende edelmetalen parel van I te ontdekken.

De bonustracks staan enkel op de uitvoering in gelimiteerde digipack en een uitvoering in metalen box alleen verkrijgbaar als mailbestelling. Die nummers liggen helemaal in dezelfde sfeer als de rest van het album en zijn van even hoog niveau. Een must als aanvulling voor wie er niet genoeg van kan krijgen, maar voor een eerste beluistering kunnen ze het album wel wat lang maken.

Enjoy!

Zeker geen black metal fan, wie weet wat voor veranderingen deze plaat daarin kan brengen.

Ik heb wel iets met black metal, en ik denk dat ik dit erg leuk ga vinden Snel pindakazen met die hap!

Nou die beschrijving maakt wel érg neugierig.

Wat een verrassing, onze oude rot Kronos komt met een vrij recent album op de proppen. Ik ben benieuwd, blijkbaar is alles weer aanwezig voor een stevig potje. Eens luisteren hoe het me smaakt

Dit album combineert het beste van twee werelden. De grandeur van klassieke heavy metal en de finesse van een hedendaagse productie.

Een beetje zoals een goede Kronos, met rijpheid van verstand maar nog altijd jong van geest.