Als ik verwijdert wordt uit de lijst loop je een eenmalige kans mis. Namelijk een meesterlijke tip van mij, tsjong. Die user die overal bekend staat om zijn goede tips. Als je mij verwijdert nielsie zal het je bezuren. Niet alleen loop je die geweldige tip mis, maar dan zul je me ook niet meer in dit topic terug zien. Nu denk je, wat zal die tip worden. Misschien wordt dit pareltje het wel(knipoog naar chevy en musician), potverdomme het is toch echt wel een geweldige plaat. Neen, jij wilt dit niet missen. Ik, tsjong, ben de perfecte afsluiter voor dit topic.

Mooie plaat! En inderdaad heel veel beter dan Arcade Fire. Ik zou als referentie ook nog Radiohead willen noemen.

Ik heb jouw stemmen doorgekeken, Fathead, en ik achtte de kans al groot dat het deze zou worden Ben benieuwd, maar als de referenties kloppen zal hij waarschijnlijk op zijn minst goed vallen.


Ik wil gewoon niet onaardig zijn

tsjong is de laatste. Echt. Want wie nu nog achteraan wil voegen mag als ik eventueel een nieuwe ronde start als eerst. Echt En als iemand zich stoer achteraan sluit, dan quote ik gewoon dit Dus persoon: It's not you, it's me

Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008)
Met dit album kun je een leuk spelletje spelen: ik noem het band associatietje. Bij elk nummer komt er namelijk wel weer een andere band in mij op. You / Aurora / You / Seaside lijkt bijzonder veel op Beirut, People Magazine Front Cover en We Are Safe Inside While They Burn Down Our House hadden qua zang zo een Radiohead nummer kunnen zijn en I Sold My Hands for Food So Please Feed Me heeft behoorlijk wat weg van Interpol (luister eens naar Untitled en vergelijk), om maar even wat te noemen. Zo zijn er nog een boel nummers die op andere bands lijken of stukken muziek die wel verdacht gelijken met iets dat eerder gemaakt is, zo zijn the National, Arcade Fire en ook Pulp te horen. Daarnaast lijken zelfs de titelnummers door een ander geïnspireerd: Sufjan Stevens. Soms weet ik nét niet te plaatsen aan welke band een nummer me doet denken, wat dan weer voor de nodige frustraties zorgt

Is het erg dat zoveel dingen lijken op iets dat al gedaan is? Ook al is het op dit album wel heel erg duidelijk: Nee. De muziek is namelijk gewoon erg goed. Ondanks dat de bands waarmee de verschillende nummers geassocieerd kunnen worden behoorlijk verschillend zijn klinkt het absoluut als één sfeervol geheel. Dit komt doordat de muziek in een folkjasje is gestoken, de enige echte rode draad die door het album heen te horen is. Instrumentaal is het gewoon erg sterk, er komen prachtige melodieën langs. Ook de zanger, die een enorm veelzijdig stemgeluid heeft, doet het bijzonder goed. Zo kan hij van National-laag tot Radiohead-hoog en alles daartussenin. Dit alles zorgt ook voor de nodige afwisseling. Ook wil ik de leuke cover van het Underworld nummer Born Slippy (Nuxx) niet ongenoemd laten: ze weten er een erg leuke (folky) draai aan te geven.

Ondanks dat er een hoop goede dingen zijn, zijn er ook wat minpuntjes aan te wijzen. Zo is het haast Spice Girls-achtige refrein van If This Hat Is Missing I Have Gone Hunting ronduit verschrikkelijk, past ook totaal niet op dit album. Ook de Kraftwerk-achtige robotstem op Tick Tack! Goes My Automatic Heart had van mij niet gehoeven. Daarnaast duurt het album toch iets te lang.

Verder dus een erg leuk album. Of je nu het bij elkaar brengen van verschillende soorten muziek of vakkundig jatwerk noemt, het zit allemaal toch wel erg goed in elkaar. Had dit album iets korter geduurd en waren een paar mindere momenten eruit gelaten, dan kreeg dit album een hoger cijfer. Ik sluit overigens niet uit dat dit in de toekomst alsnog gebeurd.

3,5*

- dazzler: XTC - Black Sea (1980): beschrijving - bespreking
- chevy93: Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010): beschrijving - bespreking
- Ataloona: Vampire Rodents - Lullaby Land (1993): beschrijving - bespreking
- Rhythm & Poetry: Curtis Mayfield - Curtis (1970): beschrijving - bespreking
- Fathead: Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008): beschrjving - bespreking
- Snoeperd:
- sxesven:
- AOVV:
- MAS:
- Mb.:
- ArthurDZ:
- bennerd:
- Tangmaster:
- Masimo:
- korenbloem:
- Don Cappuccino:
- kobe bryant fan:
- GrafGantz:
- hoi123:
- Cygnus:
- Ceasar
- 2MY
- Teunnis
- jassn
- tsjong

Het is op dit moment niet meer mogelijk achteraan te sluiten.

Dan is het nu aan ons Snoepje

Toffe review Niels, hoewel ik het Spice Girls-moment één van de hoogtepunten vind!

Ja, dat hoorde ik van Lukas ook al. Is ook het nummer die het hoogst staat bij 'favoriete tracks' bij dat album. Ik vind het nogal irritant op dit moment. Minder stukje dus. Eerlijk gezegd vind ik het nogal apart dat de meeste mensen dat nummer juist het hoogtepunt goed vinden. Maarja, smaken hè

En dank je

Ik ben aan de beurt dus even een tipje van mij en motivatie.

Mijn tip heet Comus - First Utterance.

Ik heb de laaste tijd niet zoveel tijd gehad om veel albums te luisteren. Meestal beperkt zich dat tot 1 à 2 albums per dag en dan een rijtje uit het MuMe Top 2000 topic en de ladder. Maar ik had een paar weken geleden zin om eens wat nieuwe muziek op mijn ipod te gaan zetten. Dan ga ik altijd leuke dingen op RateYourMusic zoeken. Ik typte het genre folk in en mijn oog viel op deze plaat. Op de albumpagina heb ik de mooie review van Titmeister gelezen en gevolg was dat ik het album op ben gaan zoeken. Tijdens het kranten rondbrengen heb ik hem inmiddels vaak geluisterd en met name de nummers Drip Drip en Diana. Het zijn nummers die van absurd naar rustig gaan. Ook heeft het album een beklemmende sfeer. Niels is wel van de wat 'absurdere' muziek, in ieder geval veel meer dan mij. En daarom lijkt me dit ook wel een tip voor jou.

Veel plezier ermee.




Comus - First Utterance

Dit album van Comus is mij al meermaals onder ogen gekomen maar ik ben er nog nooit aan toegekomen het te beluisteren. Daar gaat nu dus verandering in komen Ik ben erg benieuwd, heb er eigenlijk best hoge verwachtingen van.

Je doet maar, die kent hij toch al.

Comus staat ook al een tijdje op mijn verlanglijst. Nog nooit aan toe gekomen.

Dit is dan een mooi moment om hem eens te proberen

Overigens heb ik deze week SE week (toetsweek), dus om die reden kan er wat vertraging zijn met het bespreken van het album van Comus.

Ik zit hier ook met 3 tentamens, dus heb even iets anders aan mijn hoofd

Comus - First Utterance (1971)
Allemachtig, wat moet ik hier dan weer over vertellen…... Dit is een moeilijk te beschrijven album. Dit album is namelijk erg bijzonder. Dusdanig bijzonder dat het woord ‘uniek’ hier wel van stal gehaald mag worden. Toch ga ik maar weer proberen te omschrijven wat dit album nu eigenlijk is:

De muziek die op dit album te horen is is wat mij betreft voornamelijk folk, die erg dicht bij de Keltische volksmuziek ligt, daar doet het mij tenminste sterk aan denken, wat het ook een soort Middeleeuws gevoel geeft. Daarnaast zijn er ook wat progressieve rockinvloeden te vinden, her en der doet het wel enigszins aan Jethro Tull denken, maar met name de sfeer is echt compleet anders. Over dit alles is een lading psychedelica gesmeerd, waardoor het album een bepaalde gekte over zich krijgt.

Maar hoe klinkt dat dan? Het is een album van contrasten. Het bevat de subtiele schoonheid van een rustige folkplaat, met prachtige violen, heerlijk gitaarspel en die onschuldige fluit, maar ook de sfeer en venijnigheid van een band als Mayhem, want ja, op bepaalde punten doet dit echt aan black metal denken. Dat maakt dit album zo apart, de enerzijds onschuldig aandoende, wondermooie instrumentatie in combinatie met de bijna manische zang en macabere teksten, die voornamelijk over geweld, verkrachting en meer van dat soort vrolijke dingen gaan. Als er dan ook nog eens zo’n groot verschil zit tussen de geflipte zang van de zanger en de engelenzang van de zangeres is de verwarring compleet. Dit zorgt voor een zeer apart sfeertje, waardoor zelfs de bijna dansbare vioolstukken een soort sarcasme over zich krijgen en juist de rustige stukken dreigend, bijna eng worden. Er zit echt een enorme spanning in deze muziek. Ik heb nog nooit een album gehoord die zo’n sfeer wist te creëren en dat ook nog met vrijwel alleen akoestische instrumenten! Ongelooflijk knap.

Echt een geweldig album die een unieke sfeer weet te creëren. Ik begin voorzichtig met 4*, maar dat zou best wel eens hoger kunnen gaan worden….

- dazzler: XTC - Black Sea (1980): beschrijving - bespreking
- chevy93: Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010): beschrijving - bespreking
- Ataloona: Vampire Rodents - Lullaby Land (1993): beschrijving - bespreking
- Rhythm & Poetry: Curtis Mayfield - Curtis (1970): beschrijving - bespreking
- Fathead: Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008): beschrjving - bespreking
- Snoeperd: Comus - First Utterance (1971): beschrijving - bespreking
- sxesven:
- AOVV:
- MAS:
- Mb.:
- ArthurDZ:
- bennerd:
- Tangmaster:
- Masimo:
- korenbloem:
- Don Cappuccino:
- kobe bryant fan:
- GrafGantz:
- hoi123:
- Cygnus:
- Ceasar:
- 2MY:
- Teunnis:
- jassn:
- tsjong:

Het is op dit moment niet meer mogelijk achteraan te sluiten.

Dan is het nu aan sxesven, naar wiens tip ik echt heel erg benieuwd ben.

En dan moet ik opeens één plaatje kiezen. Eén schamele plaat. Da's potverdomme wel zo moeilijk, want ik wil je er wel zo veel laten horen, om vaste waarden in je smaak te complementeren, verse interesses verder uit te diepen of völlig nieuwe wegen in te slaan. Ik heb/had een keur aan kandidaten uit een verscheidenheid aan hoeken. Oh voorspelbaarheid wordt het toch harsh noise. De tips die nog na mij volgen zullen gaan ongetwijfeld allemaal fantastisch zijn, en wellicht zitten er zelfs platen bij die bij mij ook kandidaat waren; de kans dat iemand echter een HN-plaat voordraagt schat ik toch dermate klein in dat ik me geroepen voel het zelf te doen.

Goed, harsh noise. Een genre dat in ieder geval je interesse heeft gewekt. Met plezier je berichten bij Yasukuni Jinja (wat eigenlijk weer PE is, trouwens, geen HN, maar goed) gelezen - leuk om de eerste ervaringen te lezen, de voortschrijdende inzichten, usw. Maar de waardering voor een enkel plaatje wil nog niet per se verkenning van een heel genre teweeg brengen, om welke (legitieme!) reden dan ook. Is het een ver-van-je-bed-show, dan is elke schrede al gelijk een reis om de wereld (en dus wel weer even genoeg); misschien is het de plaat die genoeg balans binnen je smaak brengt om elders weer verder te kunnen (ik merk zelf dat ik bepaalde genres in fases doorloop en dan om de zoveel tijd mijn platenkast weer met een x aantal platen in said genre uitbreid, om dan weer door te hoppen); misschien is de plaat (al dan niet naar eigen idee) representatief genoeg om je honger naar meer voorlopig te stillen. Hoe dan ook is dit topic de perfecte reden om er toch maar weer eens in te duiken.

Dus, harsh noise. Voor veel mensen synoniem aan onluisterbaar (niet geheel onterecht, daarbij) en sowieso een wat moeilijk te doorgronden scene. Er is immers zo, zo, zo gruwelijk veel van. En wat is nu goed en wat niet? Goed, er zijn de 'staples' van het genre, er slingert ergens zo'n canon rond (Incapacitants, Merzbow, Hijokaidan, etc.), maar zelfs als liefhebber van zulke namen vind ik het blijven hangen bij zgn. 'onbetwiste meesterwerken' c.q. klassiekers maar een saaie bedoening - net als bij elk genre. Bovendien gebeurt er nog steeds veel spannends in de harsh noise - ontwikkelingen die we over 20 jaar misschien wel als net zo 'klassiek' zien als we nu platen als As Loud As Possible en Hanatarash 3 vinden.

Wat ik zelf in ieder geval tof vind is dat er nog steeds platen gemaakt worden die net zo groundbreaking als geweldig zijn en die zich daarmee met gemak met de 'klassiekers' kunnen meten. Een schoolvoorbeeld van een plaat die even vernieuwend als fantastisch is, is mijn nominatie: Jardin du Sommeil van Tourette. Buiten kijf staat dat het simpelweg een meesterlijke plaat is - één die even hard als spannend is, die klinkt als een tiet en raast als nog een tiet. Zo er al consensus bestaat binnen de HN over wat nou goed is en wat niet (klassiekers daargelaten) is Jardin du Sommeil een plaat die eigenlijk alleen maar goede kritieken heeft gekregen (en terecht). Nog indrukwekkender is dat Jardin du Sommeil een type HN aanbiedt dat niet alleen maar hard en lelijk is - want dat is HN (bijna per definitie) nog altijd, want het is altijd basaal, beestachtig - ruw en tegendraad en zo lelijk als echt heel fokking lelijk. Merkbaar in alles: esthetiek, geluid, performances, etc. Jardin su Sommeil weet echter beeldschoon en melancholiek te zijn. De openingstrack pakt je direct bij je lurven. Spaarzame pianoklanken, en dan onstelpbare noise-erupties. Het voelt apocalyptisch, alsof Benjamin Clement (de man achter Tourette) met alle macht probeert Pandora's box te bedwingen, waar onvermijdelijk nu en dan puur kwaad uit weet te glippen. Noise die erin slaagt te ontroeren op een wijze waarop weinig andere noise dat kan, imo.

Jardin du Sommeil volledig gaan beschrijven doet af aan de pracht van de plaat. Doe ik dus niet. Niels, hopelijk veel luisterplezier!



Tourette - Jardin du Sommeil Chant d'Amour sur la Nuit Grandissante (2009)

Jij hebt er werk van gemaakt, zeg!

Wat betreft de tip zelf, dit album is serieus al eens op mijn beeldscherm langsgekomen Zowel de naam als de hoes herken ik. Ik gok (weet vrij zeker) dat jij de naam eens ergens hebt laten vallen en ik hem toen gewoon heb opgezocht op MuMe. Heb er verder niks mee gedaan toen. Ben hier werkelijk zeer benieuwd naar. Noise, waar ik inderdaad pas enkele zeer voorzichtige schreden in heb gezet (en waarvan ik nu al heb gemerkt dat het, al zou je het aan het begin niet zeggen, inderdaad toch wel waarachtig breed is). Eigenlijk gaat het voornamelijk niet zo snel omdat ik ook zoveel andere genres en albums moet (van mezelf dan ) beluisteren, waaronder het hele screamo/hardcore gedoe, waar ik nu vooral mee bezig ben, maar ook krautrock, klassiek en nog veel meer verschillende dingen. Noise blijft echter een genre waar ik in geïnteresseerd ben en ik ben blij dat je me dit tipt. Ben erg benieuwd, je zult de bespreking wel zien verschijnen. Wordt misschien ook nog een uitdaging om te bespreken ook, trouwens

Ik zag trouwens dat tsjong Comus ook behoorlijk kon waarderen

ja, ik laat de naam hier en daar weleens vallen zonder twijfel de HN-plaat die met het afgelopen jaar het meest overrompeld heeft

en idd, ik weet van je drukke exploraties in allerhande richtingen, dus kon ik je zo mooi verplicht verder in de HN op weg helpen

Comus is een geweldige ervaring. Ik had het al een tijdje op mijn verlanglijst en dit was het moment om het album eindelijk te beluisteren. Een heel uniek album. Tijdloze muziek. De hoes van First Uterance past perfect bij de muziek.

Top listener op Last.fm is sxesven, toevallig

Edit: Bij Tourrette

Leuk stukje vind ik dat, maarja, ik vind de Spice Girls ook leuk.

Heel veel mensen vinden dat stukje kennelijk erg leuk, wie weet vind ik dat op een dag ook wel. Op het moment helaas nog niet.

Black metal folk

Comus is een belangrijke invloedbron geweest voor sommige metal idd, niet voor niets heeft Opeth een album naar een line uit Drip Drip vernoemd

Overigens hoef ik zelf niet eens meer mee te doen zie ik, er zijn al 2 albums uit mn top 10 getipt

Erg interessant, ik ga deze ook maar eens een keer beluisteren. Ik heb al af en toe voorzichtig wat geprobeerd in de harsch noise en heb het altijd heel interessant gevonden, dankzij het lelijke en bijna onluisterbare dat HN is. Hopelijk wordt deze plaat dan de volgende stap in mijn avonturen in de HN.

Pff, dit was een erg moeilijk album om iets over te schrijven, hierbij vergeleken viel Vampire Rodents in het niet Maar uiteindelijk is het gelukt

Tourette - Jardin du Sommeil Chant d'Amour sur la Nuit Grandissante (2009)
Harsh Noise dus. Voor wie niet bekend is met het genre: er zijn weinig genreaanduidingen die de muziek zo nauwkeurig weten te beschrijven als de term ‘noise’, want dat is doorgaans precies wat het is, al hoeft dat wat mij betreft zeker niet vervelend te zijn. Ook voor dit album geldt dat voor het grootste gedeelte, al dient er wel enige nuancering te worden aangebracht. Wat we hier horen is voornamelijk een soort stuipentrekkende en neurotische noise die af en toe wel wat aan breakcore doet denken (al zal dat wel aan mij liggen) en die vaak verandert. Dan weer hoor je stukjes die aan een wall doen denken, dan is er alleen een zachte ruis te horen, dan weer is het slechts een hoog gepiep. De stuiptrekkende variant voert hier echter de boventoon en vult het grootste gedeelte van dit album. Tegenover al dit geluidsgeweld wordt juist rustige muziek en zelfs stilte geplaatst, als een soort contrast. Vaak worden de twee ook gecombineerd. Zo is er een piano te horen, evenals enkele verschillende soorten ambient-achtige stukken die voor rust zorgen, maar die voor enige vorm van structuur zorgen en melodie aanbrengen waardoor dit album een soort rustpunten kent, al giert de noise er soms gewoon dwars doorheen.

Er zit dus ook een aardige mate van afwisseling in de plaat, waardoor de lengte van 40 minuten, toch niet gering voor zo’n uitdagende plaat, goed vol te houden is. Het is erg interessant door de tegenstelling van subtiele, rustige muziek en vrijwel structuurloze herrie. Deze muziek is echt een ervaring, zoals altijd bij noise, je moet het gewoon over je heen laten komen en op ontdekkingstocht gaan om te ontdekken wat er allemaal gebeurt, al zijn er hier dus ook de meer als traditionele muziek herkenbare stukken om af en toe ‘uit te rusten’. Het is als het ware een soort trip. Je zet de muziek aan en laat je mee laten voeren door deze vrijwel continu aanhoudende stroom rukwinden van noise. Is dat dan fijn, al die herrie? Ik vind van wel. Waarom precies vind ik echter erg lastig om uit te leggen, maar ik heb in deze alinea een poging gedaan. Wel is het muziek waar ik niet altijd even veel zin in heb. De ene keer slaat de verveling toe en denk ik als ik op de helft zit: ik heb hier echt geen zin meer in, terwijl het me de keer daarop juist opvalt hoe snel de tijd eigenlijk gaat en ik het moeiteloos uitzit.

Zowel interessant als concept als als luistervoer. Een sterk HN album dus die me wéér een andere kant van noise heeft laten zien. Ik kan dit erg waarderen, bedankt voor de tip, Sven! Écht hoge punten zie ik aan dit soort muziek toch niet zo snel uitkeren (tot nu toe alleen aan Yasukuni Jinja van the Gerogerigegege, maar dat komt ook omdat die erg kort is). Derhalve krijgt dit album op dit moment 3,5*.

- dazzler: XTC - Black Sea (1980): beschrijving - bespreking
- chevy93: Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010): beschrijving - bespreking
- Ataloona: Vampire Rodents - Lullaby Land (1993): beschrijving - bespreking
- Rhythm & Poetry: Curtis Mayfield - Curtis (1970): beschrijving - bespreking
- Fathead: Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008): beschrjving - bespreking
- Snoeperd: Comus - First Utterance (1971): beschrijving - bespreking
- sxesven: Tourette - Jardin du Sommeil Chant d'Amour sur la Nuit Grandissante (2009): beschrijving - bespreking
- AOVV:
- MAS:
- Mb.:
- ArthurDZ:
- bennerd:
- Tangmaster:
- Masimo:
- korenbloem:
- Don Cappuccino:
- kobe bryant fan:
- GrafGantz:
- hoi123:
- Cygnus:
- Ceasar:
- 2MY:
- Teunnis:
- jassn:
- tsjong:

Het is op dit moment niet meer mogelijk om achteraan te sluiten.

Als je een HN album wil proberen kan ik je deze van harte aanraden in elk geval. Andere geïnteresseerden in dit genre ook. Is ook een goed album om te kiezen als je nog niet zo bekend bent met dit genre, vanwege de aanwezigheid van onder andere de piano. Verder móet je gewoon the Gerogerigegegeg checken, als je dat nog niet kent, al is dat weer wat anders dan HN maar wel noise.

Oké, Niels. Een tip van mijn hand. Ik zie dat hier al heel wat uiteenlopende genres zijn gepasseerd. Laat ik daar dan maar eens jazz aan toevoegen. Ik kies voor 'The Blues and the Abstract Truth' van Oliver Nelson, een plaat uit 1961. Dit was één van de eerste jazzplaten die ik echt interessant vond, omwille van het evenwicht tussen eenvoud en complexiteit dat ik er in vond.

Oliver Nelson is misschien niet de grootste naam in jazzland, enkele van de muzikanten die hun talent aan deze plaat van hem verleenden zijn zelfs bekender als Nelson zelf. Bill Evans, Eric Dolphy, Freddie Hubbard. Menig jazzkenner zal ongetwijfeld al van hen gehoord hebben, en hen ten zeerste waarderen, want het zijn muzikanten pur sang, en ze klinken als hebben ze een onvoorwaardelijke liefde voor muziek.

Met zijn korte speelduur (36 à 37 minuten) is het een standaard jazzplaat, daar veel van die platen tussen de 35 en 40 minuten hangen. Wat mij betreft ook de ideale speelduur; het gaat gewoonweg niet vervelen, en het blijft gewoon een erg leuke, mooie plaat, ook om meerdere keren per dag af te spelen, als je eenmaal in de mood bent.

Met jouw liefde voor hip-hop (dat mag ik toch zeggen?) en dus ook liefde voor ritme in muziek zal je dit waarschijnlijk wel kunnen genieten. Ik hoop er alvast op, want dat is toch wat men zoekt in muziek? Veel plezier ermee!

Erg leuk om deze tenorsaxspeler te tippen, goede plaat

Leuk, jazz is ook al zo'n genre waar ik nog véél meer van wil leren kennen, dus leuk dat jij een jazzplaat hebt getipt. Ben erg benieuwd

Oliver Nelson - The Blues and the Abstract Truth (1961)
Jazz is een genre waar ik pas een paar stappen binnen heb gezet, maar waar ik eigenlijk nog nauwelijks bekend mee ben. Ik ken slechts het werk van een handjevol grootheden als Miles Davis, Charles Mingus, John Coltrane en Art Blakey. Mijn favoriete genre zal het nooit worden (althans, voorlopig niet, zeg nooit 'nooit' natuurlijk...) en dit album is een schoolvoorbeeld als het erom gaat waarom niet.

Met 'niet mijn favoriete genre' bedoel ik overigens niet dat ik het vervelend vind of iets dergelijks, integendeel. Jazz, voor zover ik het ken, is fijne muziek die ik altijd wel kan hebben en dit album is daarop geen uitzondering. Wel moet ik constateren dat het ook een genre is die zelden meer doet dan 'fijne muziek zijn'. Zo heb ik het grote Kind of Blue 'slechts' op 3,5* staan, puur omdat ik het wel goed vind maar verder doet het niet veel met me. De enige uitzondering op die regel is tot nu toe The Black Saint and the Sinner Lady van Charles Mingus, omdat daar een spanning in zit die ik bij andere jazz mis.

Voor dit album geldt hetzelfde als voor de meeste jazz die ik ken: fijne muziek, maar daar blijft het ook bij. Het kabbelt wat te veel om echt interessant te zijn en werkt daardoor toch het beste als muziek die je aan hebt staan terwijl je iets aan het doen bent. Wel is het een vrij toegankelijk album met stukken met duidelijke structuur en fijne melodieën, dat zijn wat mij betreft toch wel de beste stukjes van de plaat. Overigens wordt er ook flink 'gepingeld', zoals dat bij jazz gebruikelijk is. Deze stukken vind ik ook prima beluisterbaar maar weten me toch minder te boeien dan de toegankelijkere stukken.

Ik kan dus concluderen dat het een fijn jazz album is, maar ook niet ééntje die mijn interesse in het genre heeft versterkt. De jazzliefhebber zal me wel verfoeien na deze opmerking, maar ik vind het vaak toch nogal op elkaar lijken. Leuke muziek, maar niet de meeste boeiende die ik ken. 3*

- dazzler: XTC - Black Sea (1980): beschrijving - bespreking
- chevy93: Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010): beschrijving - bespreking
- Ataloona: Vampire Rodents - Lullaby Land (1993): beschrijving - bespreking
- Rhythm & Poetry: Curtis Mayfield - Curtis (1970): beschrijving - bespreking
- Fathead: Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon (2008): beschrjving - bespreking
- Snoeperd: Comus - First Utterance (1971): beschrijving - bespreking
- sxesven: Tourette - Jardin du Sommeil Chant d'Amour sur la Nuit Grandissante (2009): beschrijving - bespreking
- AOVV: Oliver Nelson - The Blues and the Abstract Truth (1961): beschrijving - bespreking
- MAS:
- Mb.:
- ArthurDZ:
- bennerd:
- Tangmaster:
- Masimo:
- korenbloem:
- Don Cappuccino:
- kobe bryant fan:
- GrafGantz:
- hoi123:
- Cygnus:
- Ceasar:
- 2MY:
- Teunnis:
- jassn:
- tsjong:

Het is op dit moment niet meer mogelijk om achteraan te sluiten.

Ik vond het wel eens tijd dat er wat hiphop voorbij kwam in dit topic. Daarom heb ik gekozen voor een hiphop klassieker.

Showbiz & A.G. - Runaway Slave (1992)




Ik vind dit zelf een van de betere albums uit het D.I.T.C. kamp. (Waar onder andere Big L en Lord Finesse bij horen) Het album is geproduceerd door Showbiz en hij was in die tijd een genie op het gebied van samplen.