Talking Heads - Remain in Light (1980)

Ik vind hem de meest kenmerkende hoes van de 80's. Prachtig.

Alleen inlijsten en op je slaapkamer hangen raad ik niet aan. (uit ervaring)

En ik moet het nogmaals zeggen: Wat is Born Under Punches live in Rome toch ENORM smullen... Het is zo oneerlijk dat alle bands die ik waardeer uiteen zijn of de leden inmiddels fysiek dermate zijn afgetakeld door de leeftijd dat optreden er niet meer bij is. Verdorie.

Remain in Light is een album zoals ik ze nog nooit heb gehoord. Aan de ene kant kan je niet stil blijven zitten en wil je helemaal uit je dak gaan op dit album en aan de andere kant is het echt geweldig om dit album op koptelefoon te luisteren, zo hoor je veel meer details en dat is ook de reden waarom dit album op nummer 1 staat in mijn top 10. De grooves zijn gewoon zo geweldig, als drummer zat ik hier heel de tijd op te luchtdrummen. Ook de Afrikaanse invloeden zijn heerlijk. 5 sterren natuurlijk!

Bij mij staat hij nu ook al een hele tijd in mijn top 10 maar dit is echt een absoluut meesterwerk. Percussie is onovertroffen, de vibes zijn nog beter dan Good Vibrations, Hoekig bas, lekker snelle gitaarloopjes en een manische Byrne. Fantastisch

Hoe kunnen zulke interessante albums als deze vaak afschuwelijke hoezen hebben? Hebben de groepsleden na de opnamesessies werkelijk al hun fantasie laten varen?

Maakt niet uit. Ik schaf muziek aan om m'n oren te prikkelen. En dat lukt bij dit album, al heeft het meer luisterbeurten nodig dan hun voorgaande werk. Talking Heads zet hier een ontzettend apart geluid neer dat vrijwel nergens mee te vergelijken valt. Althans, ten opzichte van de muziek die ik geluisterd heb.

Het album valt op door het slagwerk, intelligente teksten en weet gewoon 40 minuten lang daadwerkelijk te boeien. Eén van mijn favorieten uit de jaren '80.

Ik vind het een mooie hoes eigenlijk..

Smaken verschillen natuurlijk, misschien heeft jouw hoge waardering ermee te maken? Het valt mij op dat veel favorieten van mij ook een mooie hoes hebben, in mijn ogen dan.

Ik vind het eerlijk zijnde ook wel een bagger hoes.

De muziek is apart, daar past de hoes wel leuk bij. En David Byrne was vrij manisch dus zo'n hoes past wel bij hem..

etc..
Ik vind het (ook) een geweldige hoes!

Prachtige hoes, inderdaad niet in de laatste plaats omdat de muziek fantastisch is!

Ik vind het ook een geweldige hoes, sterker nog: ik heb naast de CD ook de LP gekocht vanwege de hoes.

Misschien dat ik de LP naast de CD ga kopen wegens de MUZIEK!

Afgelopen dagen heb ik Once in a Lifetime (de box) aandachtig geluisterd en het is mooi om de ontwikkeling van Heads te horen. Persoonlijk vind ik de band vanaf het begin uitstekend maar dit album ligt mij net iets beter dan Fear of Music. Listening Wind, Born Under Punches (The Heat Goes On), House in Motion...toppertjes.

Zeer zeker, zeer zeker. Een van de weinige platen op MuMe die polemiekloos haast iedereen aanspreekt. Misschien dat deze daarom zo weinig pagina's heeft voor een bijna-top-150-plaat.

De hoes lijkt op de hoes van Emotional rescue van The rolling stones, ook uit 1980.

Die heeft inderdaad gelijkenissen. Het is allemaal een variant op 'Let it Be'.

Dan kunnen we "Hot Space", "The Best of Blur" en "Demon Days" ook nog wel noemen...

Het lijkt best op het doosje van kwartet (een spel van Jumbo)

Ik begrijp het volkomen. Ik heb een extra exemplaar gekocht. Eentje om in te lijsten; eentje om af te spelen.

Toen ik met deze aan kwam zetten thuis, vroeg de vriendin:
" Deze had je toch al? "
" Ik ben hem kwijtgeraakt."
" Hij hangt aan de muur."
" Oh, verrek."

Ik ben een slechte leugenaar.

Net als 'Fear Of Music', een meesterwerk. Denk dat de productie van Eno hieraan zeker heeft bijgedragen (ookee, je moet ervan houden...). Kant één raast als een pseude-afrikaanse vruchtbaarheidsdans over je heen, kant twee volgt. Wat een klasse!

Inderdaad! Ik geloof dan ook niet dat bij hun concerten iemand was die niet losging op de krankzinnige ritmesecties.

Prachtig album. Het eerste album van Talking Heads waar echt alle nummers me raken. Een aparte sound heeft het ook: allerlei stijlen worden er in gecombineerd. Born Under Punches heeft bijvoorbeeld een heel mooi vleugje funk in zich. Maar er wordt ook duidelijk geëxperimenteerd met Afrikaanse muziek en elektronische muziek. Onder het laagje van gewoon goede Talking Heads muziek zit een apart, hypnotiserend sfeertje waarmee dit album zich onderscheidt van het voorgaande werk.

Hoogtepunten zijn voor mij Once In A Lifetime, Seen and not Seen en Listening Wind. Hoewel ik bij die laatste wel een minpuntje moet opmerken, wat betreft Brian Eno (ik neem aan dat die ook bij dit nummer garant stond voor de aparte bijgeluiden). Er zit een elektronisch geluidje in dat steeds in het refrein voorkomt dat ik heel lelijk vind. Ik vind het nogal vloeken met de bezwerende sfeer van Listening Wind, wat mij betreft het enige smetje op dit geweldige nummer en het album.

Vergezochte vergelijking

Deze week in het topic waar we 52 essentiële albums uit de pop/rock geschiedenis overlopen, zoals die in 1999 werden voorgesteld in de cultuurbijlage van De Morgen onder de titel: De Cultuurkenner.

Het betreffende begeleidende stukje uit die Cultuurkenner van 1999:

De Talking Heads beleefden twintig jaar geleden hun eerste creatieve piek. In 1979 verscheen Fear of Music, waarop het New Yorkse kwartet met funky en Afrikaanse ritmen in de weer was. David Byrne, Jerry Harrison, Tina Weymouth en Chris Frantz maakten weliswaar vanaf hun eerste plaat 77 (1977) al avontuurlijke muziek, maar die zwarte component was voor een groep uit de punky scéne verrassend. Nog meer studiewerk voor Remain in Light verichtte Byrne samen met Brian Eno op My Life in the Bush of Ghosts. Laatstgenoemde plaat verscheen weliswaar in '81, maar de opnamen begonnen al voor Talking Heads voor eerstgenoemde de studio indoken. Brian Eno, die voordien al met het viertal had gewerkt, producete Remain in Light en schreef mee aan de songs. Om zijn ideeën volledig te verklanken breidde David Byrne de band uit met onder anderen gitarist Adrian Belew en zangeres Nona Hendryx. De songs variëren van speels, up tempo en gedreven. ('The Great Curve', 'Born under Punches (The Heat Goes On)', de culthit 'Once in a Lifetime') tot wat meer ingetogen en bezwerend ('Listening Wind', 'The Overload'). Talking Heads bedachten op Remain in Light een prachtige cross-over tussen pop, funk en Afrikaanse muziek, lang voor de term wereldmuziek ingeburgerd raakte en anderen commercieel oogstten met wat Byrne en de zijnen hadden gezaaid. U mag zelf een eindzin bedenken met de woorden 'paard' en 'haver'...

Goede haver behoeft geen paard?

Muziek die ongeveer mijn gesteldheid weerspiegelt:

Georganiseerde chaos.

Elke keer weer heerlijk om deze neurotische band te horen. Een week geen Talking Heads maakt me onrustig, ironisch als het moge wezen.

Kreunt, jankt en funkt meer dan in de eerste drie nummers dan je hoort op menig volledig album. Vervolgens de beste single van de jaren '80, gevolgd door vier prachtige, duistere liedjes. Vooral Listening Wind is onaards mooi. Stilzitten is schier onmogelijk. Een standbeeld voor David Byrne alstublieft.

Een professor van de RU verklaarde eens dat hij, aan de hand van de eerste twee pagina’s, kon voorspellen of een essay wel of niet de nodige kwaliteit bood. Het heeft te maken met de stijl en het ritme waarmee een schrijver schrijft, zei hij. Als bij de eerste pagina’s het leesgenot niet geprikkeld wordt, zal de rest van het essay waarschijnlijk ook niet de moeite waard zijn. Volgens precies hetzelfde principe zijn de eerste twee nummers van een album ook zo ontzettend belangrijk. Dit album is haast wel het schoolvoorbeeld van die theorie; als ik hier die twee eerste nummers beluister, vormt er bij mij een grimas die pas na het laatste nummer van mijn gezicht verdwijnt.
-
De opener laat de luisteraar al gelijk kennismaken met de Afrikaans getinte post-punk die we op dit album vaker gaan tegenkomen. Ik zou zeggen dat dit album zwarte en witte muziek uitstekend laat samenwerken, ware het niet dat ik beide termen anno 2011 behoorlijk verouderd vind. Born Under Punches heeft een strakke Groove die een geweldig contrast vormt met de onvaste en neurotische stem van Byrne. Dit contrast voorziet de muziek van een haast oneindige voorraad dynamiek.
-
Het is echter het tweede nummer dat echt de punten binnenharkt. De Groove is hier uitgegroeid tot een oncontroleerbare dwangneurose; mijn voet moet meetikken. De lyrics van dit nummer zijn zeer sterk; een ware aaneenschakelijking van briljant songwriterschap.
-
Het album maakt veel gebruik van zogenaamde polyritmes, dit betekent dat de muzikanten, onafhankelijk van elkaar, verschillende ritmes spelen. Hoewel ik een leek ben op het gebied van muziektheorie, lijkt het me erg moeilijk om polyritmiek zo toegankelijk als het hier is te laten klinken. Het nummer waarop dit het meest duidelijk is, is The Great Curve. Met zijn bijna 6 en halve minuut is dit het langste nummer op deze plaat, maar door de geniale chemie tussen de zangers/zangeres en de drum en gitaarritmes, blijft dit nummer tot en met de laatste seconde interessant.
-
Dit album is geproduceerd door Brian Eno, hoewel hij een stuk meer deed dan zijn functie eiste. Zijn invloed is het grootst bij de eerste single van dit album: Once in a Lifetime. Het nummer is opgebouwd rond een tweetonige melodie, waaraan elke muzikanten iets toevoegt ,door ,zonder met elkaar te overleggen, de basistrack over te dubben. Uit al deze Overdubs vormde Eno het nummer zoals we die van het album kennen.
-
Seen not seen heeft zo’n interessante tekst dat Byrne ze alleen maar hoeft uit te spreken, niet te zingen, om spanning te veroorzaken. In een interview liet hij eens allerlei woordwebben zien die hij had gemaakt. Hiermee, legde hij uit, probeer ik gebeurtenissen, zaken en ideeën met elkaar te verbinden. Het kan niet anders dat hij dat hij zo’n woordweb gemaakt heeft voor dit nummer.
-
De Overload verraste me bij de eerste ontmoeting: het leek een enorme stijlbreuk. De andere nummers waren erg energiek en dynamisch, terwijl dit nummer juist zo tragisch en (mee)slepend is. Na een grondige analyse van dit album kwam ik er echter achter dat dit album subliem naar dit laatste nummer opbouwt. Vakkundig wordt op de B-kant de treinvaart afgeremd.. De Overload is dan als het ware de kater na een hele avond alcoholmisbruik.
-
Hoe langer ik het album beluister, des te meer ga ik het waarderen. Elk nummer heeft een eigen identiteit, maar voegt ook zeker veel toe aan het totaalplaatje. Een slecht nummer is niet te vinden, sterker nog het album heeft een zeer constant hoog niveau, blijft verassen en is absoluut vernieuwend. Een van de vaste waardes in mijn top 10.

Mooie review en hiero is Crosseyed and Painless (en dan die koortjes) ook favoriet.

‘Remain in Light’ is een klassieker. Een monument. Probeer maar eens wat over zo’n plaat te zeggen, zonder dat we het rijtje af hoeven te lopen. Dat we Afrikaanse ritmes mogen verwachten als we naar deze elpee gaan luisteren, dat weten we inmiddels. Heb ik het toch nog gezegd, maar ja, men kan er blijkbaar niet om heen.

Wat mij belangrijker lijkt in deze zoveelste recensie, dan te stellen dat we naast Afrikaanse invloeden ook te maken hebben met een flinke portie funk (zet de naald maar in de groef, dan merk je dat heus zelf wel), ook te maken hebben met een verklanking van de grote stad, de onrustige binnenkant van Byrne’s hoofd (en met hem de hoofden van velen), die binnenkant als stad, de stad als binnenkant, of hoe je het ook wilt wenden of keren. Het is de samenleving die steeds drukker wordt, de postmoderne samenleving met een duidelijk gefragmenteerd karakter (wat dat betreft is het knap dat dit album toch nog zo consistent klinkt, zowel muzikaal als qua kwaliteit) en het is vooral ook de mens die zich in zo’n tijdsgeest staande probeert te houden. Dat er een citaat uit Byrne’s rap (want in een grote stad heb je evengoed ook hiphop als funk, Afrobeat en ambient) op ‘Crosseyed and Painless’ twee keer terugkomt in ‘Bright Lights, Big City’ is in dat licht niet meer dan logisch.

Het is pure onrust wat de klok slaat en ook al lijkt het manische van de eerste nummers, via het meditieve ‘Listening Wind’, een depressieve afsluiter te krijgen in de vorm van ‘The Overload’, of het hoofd dat overloopt. Het tempo gaat naar beneden, maar dan blijkt het dat de nervositeit op de vierkante millimeter omslaat in pure Unmheimlichkeit. Een nummer als ‘Born Under Punches (The Heat Goes On)’ moet dan ook gelijk in een ander licht bekeken worden: je mag er wel op dansen, maar dat is dan vooral stoom afblazen als het te krap onder de schedeldak wordt. Of dit nu een goede plaat is voor een neuroot als ik weet ik niet, want ik word heel, heel onrustig van deze muziek, maar het geeft me daarnaast ook een geruststellend gevoel dat het blijkbaar altijd erger kan.