Talking Heads - Remain in Light (1980)

Nee niet echt..maar dat zenuwachtige gedoe is mij ook opgevallen. Ben er nog steeds niet kapot van

Reggae zou ik dat niet noemen, maar dat funky ritme lijkt wel Afrikaans. Het had me niet verbaasd als Fela Kuti het had bedacht.

Dan sta ik dus alleen blijkbaar, maar ik blijf het lekker reggae noemen.

Het is een Afrikaans ritme, met reggae heeft het niets te maken.

Het zou me ook niets verbazen als dit uit de hoek van Fela Kuti komt, I Zimbra van Talking Heads is ook al gebaseerd op een Fela Kuti-track.

Als je David Byrne zijn loopbaan volgt dan blijkt dat hij muziekstijlen uit vele windstreken heeft onderzocht en in zijn eigen composities en die van TH heeft verwerkt. Op reggaeritmes, waarmee overigens niks mis is, heb ik hem nooit kunnen betrappen. Sinds jaren heeft hij een eigen site mét zijn eigen radio online waarop hij zijn voorkeuren laat horen. Zeer de moeite waard om te beluisteren. Ook daarop heb ik nooit reggae voorbij horen komen. Wel Fela Kuti en ander Afrikaans schoons, Bootsy Collins en vergelijkbaar funkwerk, veel Latin en Braziliaans en verder een scala aan tracks van jong talent en muzikale geestverwanten.

Een van de bonusnummer heet zelfs 'Fela's Riff'. Duidelijker kan niet.

Dan heb ik dus een andere perceptie van het genre reggae,
waar ik overigens totaal niet bekend mee ben.
Bedoel dus Afrikaans ritme, waar ik dacht dat je dat reggae noemt.

Reggae bestaat uit Afrikaanse ritmes (alhoewel, vaak is het hetzelfde ritme tot in den treure herhaald...), maar Afrikaanse ritmes zijn niet per se reggae.

De bakermat van reggae ligt in Jamaica, een land in het Caribisch gebied. Ze zullen heus wel ergens reggae maken in Afrika, maar reggae is net zo Afrikaans als techno of de polka.

Het is en blijft natuurlijk een geweldig album van de Talking Heads.

Ik vind het tempo, dat ze de eerste drie nummer zo hoog weten te houden, ook zo sterk. Het blaast je volledig weg. Dan volgt nog Once in a lifetime en zakt de snelheid steeds verder terug.

The Overload is dan een trage, dreigende afsluiter dat op zich ook wel z'n charme heeft.
Maar had het album de vaart (en de kwaliteit) van de eerste drie nummers aangehouden, had ik wel naar 5***** gegaan, met misschien zelfs de conclusie dat dit het mooiste album van de Heads zou zijn.

Dit is een plaat waar je zin in moet hebben om m op te zetten. Niet geschikt voor elk moment bedoel ik dan. Hier moet je voor gaan zitten en volume op hard! Niet met visite af te spelen (die gaan dat toch maar rare muziek vinden)

Verleden week gekocht op vinyl en het bevalt me erg goed, maar wel een beetje onder het mom van "een beetje vreemd, maar wel heel erg lekker"

Houses in Motion heeft een heerlijke groove!!

ja... ik ga meer Talking heads kopen!



Grappige is dus dat ik kant 2 juist heel erg lekker vind, en kant 2 wat minder. Misschien omdat kant 2 wat minder rommelig klinkt (al vind ik dat zeker niet slecht) maar hier komt "ons menings verschil" bij Roxy Music dus ook weer naar boven: waar ik meer van de laid back sound houd, hou jij meer van het snellere werk...

Deze nog eens geprobeerd. Ik heb deze na 5 nummers uitgezet. Ik vind er echt geen bal aan"not mine cup of tea"zullen we maar zeggen.

Born Under Punches vind ik niet zo boeiend, maar dan komt daar Crosseyed and Painless, een soort voorbode voor The Great Curve; één van de meest opzwepende nummers die ik ken. Once In a Lifetime is een leuke meezinger. Van Houses In Motion en Seen and Not Seen weet ik nog niet zo wat ik moet denken. Opeens worden de opzwepende ritmes verlaten en volgt het hemeltergend mooie Listening Wind, zo subtiel. Om met The Overload het tempo nog wat omlaag te gooien en er een haast Joy Division-achtig slot van te maken.

Opvallend is de diversiteit van de plaat, van de Afrikaanse beats tot de donkere wave op het slot. Ik had zelfs wat progassociaties (U.K.? Yes?); wat meteen ook zou verklaren waarom Misterfool dit zo'n goed album vind.

Dit album heb ik de afgelopen 30 jaar vaker op LP geleend uit de plaatselijke bibliotheek, maar kon mij eigenlijk nooit echt bekoren. Maar afgelopen week heb ik diep in de nacht voor het slapen gaan eens het volledige album op youtube nog eens terug gehoord heb is het kwartje na ruim 30 jaar toch gevallen en zal deze Cd binnenkort mijn Cd speler van binnen mogen aanschouwen.
Die nerveuse stem en gitaarpartijen op de eerste 4 nummers doet mij denken aan King Crimson ''Discipline'' en ''Beat''. De afsluiter ''The Overload'' klinkt lekker meeslepend en mag nog wel in de herhaling.
Heb vandaag dan via eBay de eerste target CD persing ontvangen die op het Yellow face labelzijde en zonder barcode made in W Germany. Deze CD uitvoeringen zijn zo rond 1983 verschenen. Het matrixnummer op de CD runout eindigt dan ook op #01.
Zal die andere albums van Talking Heads uit deze periode een opnieuw in de herkansing doen, wie weet waar het eindigt. Deze mag zijn weg in mijn CD speler vervolgen voor 4 sterren.

Misschien hoor je Adrian Belew? Die speelde ook op Beat en Discipline.

Talking Heads - Full Concert - 11/04/80 - Capitol Theatre
Sta-link

Band op zijn top!

King Crimson!

Je bedoelt ... ...proghallucinaties

Berichten verwijderd. PM is een betere manier om elkaar vliegen af te vangen als het gaat om discussies die nog maar voor maximaal 2 procent over dit album gaan.

Edit: ook thee- en bierkransjes kunnen elders worden voortgezet.

Wat een plaat ! Nu voor de 2e keer aan het luisteren. Indrukwekkend !

En ik maar denken dat bikkel de verplichte top aller tijden al lang op z'n duimpje kent

Ben nog wel ff zoet zoppo. Ook wel leuk overigens.

De Talking Heads heb ik eigenlijk leren kennen via Stop Making Sense !!.
Misschien wel het beste wat een live peformance te bieden heeft. Energiek, groovy en overdonderend.
Ik heb lang gedacht na dit opgesnoven te hebben, dat de studioalbums alleen maar tegen konden vallen.
Kop in de wind, maar een vergissing dus.

Remain In Light .Onthaalt als een meesterwerk.
Samenwerking met Brian Eno, dus dan weet je dat het bijzonder kan uitpakken.
David Byrne en Eno hadden in ieder geval een klik- de rest van de band voelde zich wat ongemakkelijk en ervaarden de samenwerking als minder plezierig.
Maar het album is inderdaad voorteffelijk. Ritmisch vooral een lust voor het oor en wat een aansprekende songs.
Muziek voor zenuwlijers is een veel gehoorde uitspraak over Remain. Een drukke plaat, zeker , maar het klopt allemaal wel.
De basis is vooral uitgaande van het ritme- en deze is exotisch, heeft een world music getinte feel en vormt daarmee de fundering.
We horen verder een immer gedreven Byrne, veel coirtjes en Andrew Belew als gitarist die ruimte krijgt voor wat expressieve solo's cq riffs.
Remain In Light ademt daarmee een sfeer uit die nog nooit is eerder vernomen.
Dit is andere koek. Nu hadden The Heads een razendsnelle ontwikkeling in de groei, maar hier komt het wel erg sterk samen.

Een boeiende luistertrip versus Wave- Worldmusic. Zeer inventieve plaat die je moet horen als je van avontuurlijke muziek houdt.

Een full score voor een plaat die ik onterecht lang terzijde heb gelegd.
Mijn zoveelste zonde.

En nu de twee andere platen in het drieluik gaan beluisteren: My Life in the Bush of Ghosts en Discipline.

En vervolgens, om af te kicken, Brian Eno & David Byrne - Everything That Happens Will Happen Today (2008) - zulks vergt wel veel discipline

Bush Of Ghost staat in de planning en ga ook in de weer met de latere Byrne/ Eno.

Discipline is mij bekend. Heb ' m al een poosje in de collectie.

Verwendag vandaag. Reuze bedankt voor de tips.

Maar het leuke is dus dat genoemde albums als drieluik te beluisteren zijn.

En daarop aansluitend, kan Holger Czukay's; Movies ook wel een leuke tip zijn. . Niet helemaal hetzelfde als de "trilogie", maar ook daar wat wereldse, polyritmische funkritmes en sampling.

Effe checken of ik het goed begrijp ;

Remain is een samenwerking tussen The Heads en Eno met Andrew Belew op gitaar.

Bush of ghost is Byrne en Eno samen. ( ook met Belew?? Die kan wel behoorlijke olifantensounds uit zijn gitaar halen.
Qua stijl in de geest van de voorloper, maar nog meer gebaseert op ritme ( ?)

Hetzelfde jaar verschijnd Discipline van King Crimson met Belew als gitarist/ zanger.
Vind dit overigens een plaat die her en der aan de Talking Heads doet denken. Wat complexer, maar da's te verklaren.

Zoiets ?