Whitesnake - 1987 (1987)

Ze begonnen me Ian Paice, daarna Cozy Powell, op deze plaat Aynsley en vanaf dan Tommy Aldridge en daarna Denny Carmassi. Huidige drummer is Brian Tichy.

Ik blijf toch bij Aynsley. Bij Journey was ie ook te gek. Aldrigde en Powell zijn meer metal, vind ik.
Paice heb ik niet zoveel mee, wan ik ken Deep Purple en de eerste WS platen niet zo goed.

Peart heeft geen hol met Whitesnake te maken.

Ik weet nog goed dat ik behoorlijk verbaasd was toen ik las dat Dunbar op 1987 speelde. Ik kende zijn werk slechts vaag maar herkende het totaal niet. Ligt voor het overgrootte deel aan de produktie met al die galm op de snare enz. Ik ben Dunbar in ieder geval wel meer gaan waarderen als drummer sinds ik weet dat hij op dit album (1987) drumt.

Dat Dunbar hier de ritmeregisseur is, wist ik wel. Zijn stijl is hier wel heel anders dan op bijvoorbeeld zijn Journeywerk. Het had ook maar zo Tommy Aldridge kunnen zijn, denk ik. Overigens ben ik behoorlijk gek op dat geweldige 80's stadiongeluid. De drumslagen knallen erin als kanonschoten.

Uit deze periode zijn ook bijvoorbeeld de comeback van Black Sabbath (met Cozy Powell), de beste platen van Savatage (Doc Wacholz), het debuut van Blue Murder (met Carmine Appice)...

Allemaal platen met drums als mokerslagen.

Inderdaad wijkt Dunbar's spel af van zijn werk met Journey en Zappa, maar als je goed luistert naar bijvoorbeeld Next van Journey, hoor je wel dat hij er pap van lust...

Paice is veruit mijn favoriete drummer uit dat rijtje. De eerste Whitresnake drummer was overigens Dave Dowle, niet Ian Paice.

Voor het eerst in mijn jonge leven heb ik nu iets van whitesnake origineel gekocht.

Denk laat ik gaan voor het album met het hoogste gemiddelde in combinatie met de meeste stemmen.

Heb hem nu 1 keer volledig beluisterd, maar klinkt beslist niet verkeerd, vooral de lekker volle productie valt direct op, en natuurlijk het vette gitaarspel. De 2 bekende balad hits kende ik al van de radio, maar vind de steviger nummers nog lekkerder wegluisteren dan die 2 bekende hits. Over het algemeen vind ik de meeste nummers vooral gevoelsmatig iets te lang duren. Dan heb ik op den duur zoiets van nu weet ik het wel.

Denk dat dit een betere keuze is dan een verzamelaar, vooral omdat de authentieke sfeer van de nummers dan bewaard blijft, is beter dan allemaal nummers van verschillende albums op 1 plaat.

Al is dit voor mijn gevoel wel een band waar ik aan 1 album genoeg heb, en dat was vandaag even lastig kiezen, deze plaat of een verzamelaar.

Leuke plaat maar niet superoverdonderend voor mij.

@Ricardo: het is m.i. ook niet zo'n superoverdonderende plaat. Behoorlijk commerciële Amerikaanse hardrock, zeker niet slecht hoor. Als je meer van bluesy muziek houdt had je wellicht beter Live in the heart of the city gekocht. Dat is echt een geweldige live cd van de "oude" Whitesnake, toen ze nog heerlijke bluesy hardrock speelden. Ik heb dat ook altijd veel beter gevonden dan de richting die ze later insloegen. Gezien jouw top 10 met Allman brothers en Zeppelin, pas de oude waarschijnlijk ook veel beter bij je

Wilde ik net voorstellen Jailhouserocker: Whitesnake - Live... in the Heart of the City (1980)

Vind dit ook wel chill. Over het algemeen gewoon fijne 80's pop wat mij betreft en Coverdale is een erg lekkere zanger.

Klopt allemaal wat je zegt, maar het is niet te vergelijken met hun vroegere werk.

Daar ben ik persoonlijk ook niet direct in geïnteresseerd. Er is al zoveel om te luisteren en heb sowieso altijd al een zwak gehad voor de 80's vibe.

In dat opzicht is dit een uitstekende plaat.

En Here I Go Again is wat mij betreft wel een hoogtepuntje. Heerlijk knallend refrein en voortreffelijk gezongen

Ik vind de oude Whitesnake ook prima maar 1987 (het album) vind ik echt fenomenaal!!

Die oude live plaat uit 1980 had ik ook al naar gekeken, dat zal beslist anders zijn dan dit.

Is die live plaat uit 1980 een beetje vergelijkbaar met b.v rainbow?

Niet echt, erg bluesy hardrock met lekker slide gitaar werk.....

Ben hem nu ook nog even aan het beluisteren, maar die drums ook, wat een mokerslagen. En de stem van coverdale bevalt mij ook erg goed.

De stevige nummers hebben wel erg veel energie en dan dat mooie gierende gitaargeluid erdoorheen.

Ik vind de mix van dit album ook echt geweldig, je hoort zowel de drums, als de gitaar als de zangstem super helder en goed.

De live plaat bedoel je nu Ricardo?

Nope dit album, die live plaat ken ik niet.

Misschien nog wel een idee om die erbij te nemen voor het oudere werk.

Zou ik doen. De Whitesnake van voor 1987 is een totaal andere band. Slide It In zit er wat tussenin (letterlijk ook) en vormt qua stijl de brug tussen oude en nieuwe Whitesnake. Een beetje het begin van het einde, eigenlijk...

Of eigenlijk niet...Slide it in was wat mij betreft de opmaat naar het ultieme Whitesnake album; 1987.

Oude blues rock en dan live platen daar houd ik wel van, mag graag de fouten erin horen, want dat geeft een bepaalde rauwheid weer soms.

Dit album is eigenlijk wat te perfect en te gelikt, maar lekker klinkt het beslist.

Dit album is beslist perfect en af, maar daarom hoef je niet perse te houden van te perfect gemaakte muziek.

Met b.v dreamtheater hetzelfde, niets op aan te merken en perfect, maar dat vind ik juist ook het nadeel eraan.

Mijn eerste kennismaking met Whitesnake was ook via dit album. Vond het destijds prachtig en op zijn tijd kan ik er nog steeds prima van genieten. Want het zit gewoon erg goed inmekaar. Zwakke nummers hier niet op, alles klopt.

Maar.. de ouwe bluesy Whitesnake ontdekte ik pas later. En das uiteindelijk toch de Whitesnake die ik prefereer, ook al stonden daar soms wat mindere nummers tussen.

Ik prefereer deze Whitesnake net zoals Thunder & Lightning van Thin Lizzy. Zal wel iets met die wereld gitarist te maken hebben

Van thin lizzy ken ik alleen maar live en dangerous, daar zaten toen gary moore en Brian Robertson er nog bij. Zal Thunder & Lightning ook eens gaan checken dan, want het gitaarwerk op deze plaat is echt moddervet en geweldig.

Als je een cd wilt waarop het gitaarwerk (bijna) een blauwdruk is van dit dan moet je de eerste van Blue Murder eens luisteren.

Ik weet niet of ik een blauwdruk van deze zoek, want ik heb immers deze al.

Van thin lizzy heb ik nog geen regulier album,en aangezien ik hun live plaat al heb waar veel variatie opstaat lijkt mij die laatste plaat met john sykes wel wat.

Voor ik dit album gister had gekocht had ik nog nooit eerder van john sykes gehoord, maar hij doet mij veel denken aan het virtuoze gitaarspel van Marty Friedman op rust in pièce van megadeth.

Alleen de zang vind ik (veel) minder. Dat is niet het sterkste punt van deze wereld gitarist (ooit voor het eerst gehoord in...Tygers of Pan Tang)

Ik ben niet zo kapot van de productie/geluid. Alles zit volkomen dicht getimmerd. Daar moet je van houden. Ik draai deze daardoor eigenlijk maar zelden. Bij Thin Lizzy (met Sykes) gebeurde in wezen hetzelvde.




Je bedoelt Scott Gorham en Brain Robertson. Gary Moore was alweer verdwenen op Live and Dangerous.

Vielip refereert dan ook aan het gitaarwerk. Niet aan de rest. Die Blue Murderplaat heeft dezelfde sound als 1987, de Sykesstempel zeg maar. Verder een album met een geheel eigen karakter.

Thunder & Lightning is zeker de moeite waard maar bovenal een Thin Lizzy album.

John Sykes doet overigens ook al mee op Slide It In, maar daar valt hij in mindere mate op en is hij onderdeel van het totaalgeluid.

In principe is het Micky Moody die alle gitaarpartijen voor zijn rekening neemt op Slide It In. Er zijn twee versies, een UK en een US versie. Voor de Amerikaanse markt heeft Sykes wat partijen in gespeeld over de solo's van Micky.