Whitesnake - Slide It In (1984)

Ja dat is wel een dingetje inderdaad. Dat begon al bij 1987. Die had per drager (cd, lp, cassette) een afwijkende tracklist.

Klopt ook inderdaad, daarom draai ik ook nooit meer de cd, maar als ik 'm al aanzet altijd de elpee of mp3 (de laatste uiteraard in elpee volgorde). En heb ik zin in "Looking For Love", dan pleur ik die er achter aan...

De ultieme versie op spotify bevat een live concert in Glasgow uit maart 1984 met Galley/ Sykes als twingitaar maatjes. Zoveel leuker dan Sykes in zijn uppie na de release van dit album. Verder nog Lord, Powell en Murray waarvan de eerste 2 ook waren opgekrast vlak daarna ( Lord naar Deep Purple en Powell uiteindelijk naar ELP)

In retrospect vind ik dit de beste whitesnake plaat. Heerlijke, vuige blues hardrock met de nodige knallers en vooral schitterend gitaarwerk van sykes, waarop voor het eerst echt alles klopt qua productie en songmateriaal om de stem van DC in stelling te brengen. Klasse plaat, zo moet hardrock klinken! 5 sterren

Net gekocht, was whitesnake een beetje uit het oog verloren maar na Blue Murder's Nothing but trouble te hebben geluisterd toch maar weer eens Whitesnake met Sykes luisteren dacht ik. Maar geen Sykes op mijn versie van het album maar dat kan me geen malle moer schelen. Toegegeven het handgeklap in Slow an easy had van mij niet gehoeven en er staan fillers op net als op op de meeste andere WS albums. Gambler Standing in the shadows en natuurlijk Love ain't no stranger zijn absolute toppers en All or nothing (Tygers of Pan Tang??!!) en Guilty of love maken dit een heerlijk album.

Mijn eerste kennismaking met Slide it In was met de videoclip van Love Ain't No Stranger. IJzersterk liedje, tot op de dag van vandaag één van de allerbeste nummers in hun oeuvre door de opbouw en omdat zanger David Coverdale zó mooi zingt...
Het oorspronkelijke album lag toen al een jaar in de winkels, maar ik kende het niet, omdat de dorpsbieb 'm niet had. Bovendien was de middelbare schooltijd voorbij, waardoor ik mijn maatje, groot fan van de groep, minder frequent zag. De single haalde in februari '85 #44 in de British Charts.
Als Nederlandse puber had ik voordien maar liefst vier Britse singles gemist, soms met videoclip: Guilty of Love (augustus ’83 #31 in de British charts), Give Me More Time (januari ’84 #29), Standing in the Shadow (april '84 #62) en Slow an' Easy, dat de hitlijst miste. Had ik de clips gezien, dan had ik opgemerkt dat de bezetting veranderde.

Zoals vielip in 2010 schreef is dit album "de perfecte overgangsplaat tussen oude en nieuwe Whitesnake", al wisten we dat in januari '84 natuurlijk nog niet, zoals uit deze recensie in Oor blijkt (even scrollen).
Drie nieuwe bandleden telde de groep en allen speelden ze op het album Octopuss van drummer Cozy Powell van het jaar ervoor. Allereerst Powell zelf: deze powerbeuker verving de iets subtieler meppende Ian Paice. Met hem mee kwamen gitarist Mel Galley en bassist Colin Hodgkinson. Gebleven waren toetsenist Jon Lord en gitarist Micky Moody, ontslagen waren gitarist Bernie Marsden en bassist Neil Murray. Coverdale wilde uit de financiële impasse komen en zocht zijn heil in een nieuwe bezetting, gecharmeerd door Powells uitstraling, reputatie en spel.

Het album lag nog maar net in de winkels, toen er verwarrende berichten opdoken: Geffen had de groep voor Noord-Amerika getekend en eiste daarom dat de (prima!) productie van Martin Birch een mix van Keith Olsen zou krijgen.
En dat niet alleen: ik las dat John Sykes, die ik zo had bewonderd om zijn flitsend-snelle solo's bij Tygers of Pan Tang en Thin Lizzy, voor die nieuwe albumversie was toegetreden ten koste van Micky Moody, terwijl bassist Neil Murray weer terug was op het nest.

En toen kwam in april '84 het bericht dat Deep Purple weer bij elkaar kwam! Oftewel, ook Jon Lord verliet Whitesnake. Dat met een opvallende mededeling, waar ik om moest grinniken: "Het was al moeilijk om me staande te houden tussen twee gitaristen, maar met de stijl van John Sykes was er geen gaatje meer over om te kunnen vullen," zegt hij in een interview, waarvan deze zin terugkeerde in Oor's Muziekencyclopedie. Inmiddels blijkt ook Galley te zijn ontslagen, nadat hij al enige tijd geblesseerd was: Coverdale maakte zijn Whitesnake klaar voor een compleet nieuw hoofdstuk.
Hierna zou Whitesnake als kwartet touren door de Verenigde Staten, waarbij de populariteit snel groeide. Dit met toetsenist Richard Bailey (ex-Magnum) in de coulissen.

Pas begin '85 belandde de elpee op mijn draaitafel. De Britse versie welteverstaan. Bij twee nummers luisterde ik verbaasd: de riff van Give Me More Time leek geleend van AC/DC's Rock 'n' Roll Damnation en het was alsof Guilty of Love met zijn dubbele gitaarlijnen op Thin Lizzy was geënt. Tegelijkertijd: in het land van de gitaarriffs heb je natuurlijk al snel dat het wat op elkaar gaat lijken. Toch had ik dit soort associaties nooit eerder met Whitesnake gehad, de groep die voorheen vooral op zichzelf leek.
De sound was weer iets voller dan op voorganger Saints & Sinners, waarop al het nodige was veranderd: meer gitaar in de mix en andere toetsengeluiden. In mijn oren was op Slide it In bovendien de invloed van blues(rock) minder en klonk in plaats daarvan vooral robuuste hardrock. Nuanceverschillen, maar toch.
Favoriete nummers: Gambler is midtempo, waarbij Powell vierkanter speelt dan Paice voorheen deed, maar het nummer gedijt bij een heerlijke melodie. Verder het pompende Standing in the Shadow; dankzij oudgediende gitarist Moody blues in Slow an' Easy, met in de coupletten een staccato riff als een voorloper van Still of the Night van 1987; en tenslotte het al genoemde Guilty of Love.

Dankzij streaming ken ik de US-versie. Die biedt een prominentere gitaar, iets hardere bas en wat meer echo voor zang en drums. Hiermee werd het geluid iets zwaarder, niet beter of slechter. Wat ik niet wist, was dat de single van Love Ain't No Stranger de Amerikaanse mix betrof.
En wat ik helemaal nooit heb beseft was dat de dame op de hoes doodsbang is geweest bij de foto-opnamen met een python om haar nek, een verhaal dat in 2009 verscheen. Kan ik me iets bij voorstellen...

De laatste show die Whitesnake met Jon Lord speelde was op 16 april 1984 in Zweden en laat die nu deels op YouTube staan en nog in goede beeld- en audiokwaliteit ook! Bovendien gaat Sykes hier lós, veel meer dan op de US-mix van Slide it In. Het publiek aan tafeltjes zag een band in topvorm. Aanrader!

Een PS: Neil Murray werd begin '85 geïnterviewd bij Sky Channel - Monsters of Rock. Met daarin leuke details voor de liefhebber, gevolgd door een interview met Phil Lynott en tenslotte de twee samen in gesprek over elkaars spel.

(edit) Plus meneer Coverdale zelf over Slide It In en meer.

Ik luister de 2019 remixes, klinkt echt supergoed hoor !

Ik heb ook de 2019 remaster in huis, en dan de US versie, zit ook weer verschil in. Enige wat met de originele tracklist hierop overheen komt is het start en het eind nummer, de rest is door elkaar gehusseld. Erg jammer, maar klinkt idd super goed.

Doe mij de originele UK mix maar. Bronstiger dan dat wordt het niet.

Dat is de enige versie die ik ook bezit, maar ik ben altijd wel nieuwsgierig geweest naar die Amerikaanse versie. Verschilt die 2019-versie nou ook nog drastisch van de ‘originele’ Amerikaanse versie?

De originele geniet ook mijn voorkeur hoor, alleen door de jaren heen ging die plaat wat kuren vertonen. Dus toen de nieuwe besteld en dat was per ongeluk de 2019 US versie , omdat ik het zo snel niet doorhad . Of de Amerikaanse versies nu zo verschillen geen idee, weet alleen dat daar ook weer verschil in zit in de tracklist. Is ook wel en onduidelijke boel aan het worden zo hè

Grootste verschil is het drumgeluid, in de US-mix een stuk luider dan in de oorspronkelijke Britse productie. Op streaming snel te vergelijken in Guilty of Love, waar ze er meteen inknallen. Wat je voorkeur heeft, is echt een kwestie van smaak en eventueel de albumversie waarmee je vertrouwd bent.

Ik vind het gitaargeluid ook wel degelijk verschillen hoor. De US mix gaat al meer richting de 1987 sound. Terwijl de UK mix weer meer richting de albums ervoor gaat.

Er zijn gitaarpartijen toegevoegd door John Sykes. Ook zijn er baspartijen opnieuw opgenomen. De rest is opnieuw gemixt om er een wat pompeus tintje aan te geven. All Or Nothing is een duidelijk voorbeeld waarbij de originele versie ouderwets bluesy klinkt met dienstbare gitaarpartijen terwijl de Amerikaanse versie van die quasi slordige gitaarpartijen bevat. Het afgemetene is er vanaf en Lords toetsenwerk is helemaal verzopen.

Eerlijkgezegd vind ik het nogal gezocht allemaal. Typisch Amerikaans ook. Accept en Duran Duran gingen Whitesnake voor in deze gekte.

Zoveel is er niet mis met de oorspronkelijke uitgave.

Het geluid is ruimtelijker/meer open bij het origineel, helder. Het is ook maar wat je aanspreekt... ben er wel achter dat ik er niet zo van houd als alles dichtgesmeerd wordt. Dat is tegenwoordig ook best wel in, alles druk en vol.

Ja maar zo druk en vol is die US mix van dit album helemaal niet vind ik. Sowieso niet te vergelijken met hoe albums de laatste 15 jaar dichtgesmeerd worden. Ik zou het eerder vetter willen noemen. De UK mix klinkt wat kaler, meer basic. Ik vind ze beide prima en ben blij dat ik de 2 lp versie in huis heb met daarin beide versies.

'Druk' is ook niet het goede woord. De mix is in beide gevallen heel gebalanceerd. Ik begrijp alleen nooit zo goed waarom een album ineens half verbouwd moet worden omdat er toevallig een nieuw gitaristje en bassistje in town is. Maak er dan een leuke liverelease van. Rock In Rio is daar een prima voorbeeld van.

Rembrandt ging toch ook niet opnieuw aan de Nachtwacht kliederen omdat een paar buut'nlanders het anders niet wilden zien?

Tja dat is typisch Coverdale. Bij elke nieuwe lineup is hij daar helemaal lyrisch over en is het vlgs hem beter dan ooit. Aangezien een bandlid vervangen bij hem net zoiets is als het aantrekken van een schone onderbroek is dat op een gegeven moment natuurlijk niet meer serieus te nemen. Tegenwoordig gaat elke reissue gepaard met nieuw ingespeelde stukken. Soort geschiedvervalsing. En het stomme is, bij die ene release waar het wel echt zoden aan de dijk zou hebben gezet - Slip of the Tongue met Vandenberg - trekt Coverdale zijn keutel weer in.

Wat betreft deze plaat, ik vind die opnieuw ingespeelde stukken van Sykes niet zo interessant aangezien hij niet meeschreef aan de songs. Mel Galley was de vaste songwritingpartner op Slide It In, dan wil ik zijn gitaarpartijen ook horen. En niet Sykes die daar wat overheen scheurt.

Dank voor alle aanvullingen! Volgens mij kwam de nieuwe mix er niet zozeer vanwege de nieuwe bandleden, al kan dat als aanvullend argument hebben gespeeld. Het ging vooral om een geluid dat (de platenbazen) geschikter leek voor de VS.

Misschien is er iemand die deze berichten leest én Adriaan van den Berg persoonlijk kent en het hem eens kan vragen???

Dit klopt. Dat ging louter om een remix door Keith Olsen. Dat is al iets waar je als artiest best wat harder tegen op mag treden. Maar goed die shit gebeurt als je iets verkocht wilt krijgen. Dan is er een Coverdale die daar nog eens een schep bovenop doet met nieuw bas- en gitaarwerk. Dat was meer mijn punt.

Destijds had Ad nog niets met Whitesnake te maken dus waarom zou je dat aan hem willen vragen?

Hij zal de verhalen wel gehoord hebben, gok ik zo, vandaar!

Whitesnake had in 1984 twee platencontracten, EMI voor Europa en Geffen voor de Verenigde Staten. Voor Slide it In had Whitesnake nooit een voet tussen de deur gekregen in Amerika, buiten een korte tour om met Jethro Tull in 1980.

In 1984 leek een wereldwijde doorbraak haalbaar, Whitesnake stond op Super Rock '84 en in januari 1985 op Rock in Rio met oa Queen. De remix kwam uit in december 1984, bijna een jaar na de originele mix. Na Rio volgde een tour door Amerika met Quiet Riot. Geffen wilde het album alleen met een mix uitbrengen die geschikt was voor de Amerikaanse markt.

David Coverdale Discusses the US vs. UK Versions of Slide It In

https://www.youtube.com/watch?v=nrGVoUo8qOQ&ab_channel=Whitesnake-Topic

Klinkt als een oudere soundbyte. Hier praat Coverdale nog als zichzelf, en niet als iemand uit Blackadder.

De UK versie heeft mijn voorkeur trouwens. Mogelijk omdat ik de US versie pas later hoorde. Maar de drumsound vind ik wat verprutst op de Amerikaanse. En Gambler kán alleen maar het eerste nummer zijn.

Zoals Guilty Of Love alleen maar het laatste nummer kan zijn.

Overigens zag ik dat de volgorde van beide mixen op de Ultimate Edition weer gelijk is en conform de oorspronkelijke volgorde. Dus daar heeft Coverdale ons gevonden.

Dat is een mooie en terechte conclusie!

Ja Gambler is echt zo'n heerlijke opener. Nou niet bepaald een typisch Whitesnake nummer. Ok qua tekst is het wel weer heel vertrouwd. Maar muzikaal is het best avontuurlijk, net als de zanglijnen trouwens. Een tikje mysterieus met daaronder die heerlijk pompende beat van Cozy Powell. Dit moet je echt snoeihard draaien en dan met gebalde vuisten door de woonkamer heen walsen

De beste album die ze hebben uitgebracht al bestaat er een UK mix en een US mix. Ik kocht destijds de cd versie met de US versie en werd gelijk weggeblazen door het werkelijk fantastische gitaarspel van John Sykes al vult hij het geluid wel heul erg op. Maar goed, dat deed hij ook al bij Thin Lizzy en later op 1987. Toen ik de 2019 versie hoorde met de oorspronkelijke UK mix moest ik concluderen dat ik die beter vind. Iets kaler en subtieler maar uiteindelijk mooier en niet zo slick als de US versie. Best bijzonder dat er van een album meerdere mixen zijn uitgebracht al weet ik inmiddels dat het gedaan is om een US doorbraak te forceren. En als platenbobo John Kalodner iets wilde dan gebeurde dat. Afijn, na dit avontuur ging Coverdale c.s. met 1987 pas echt het sterrendom in.

Ja de UK mix is ook mijn favoriet. Cozy Powell was ook helemaal niet blij met de US mix heb ik wel eens gelezen. Hij smeet zijn exemplaar kapot tegen een muur, zo slecht vond hij de drumsound.

Die US mix sloeg ook helemaal nergens op. Breng dan gewoon een livealbum uit met John Sykes.