Fleetwood Mac - Tusk (1979)

Mag hier iedereen z'n eigen mening hebben? Wie niet verder komt dan "het oude" aanhangen is ook niet serieus te nemen. Wat geeft het, dat Lindsey z'n solosongs voor een Fleetwood mac cd heeft afgestaan?Juist een hele verademing.
Ik heb trouwens nog geen argumenten vóór Tusk gehoord.

Ik leef helemaal niet in de euforie van het concert. Wat is er dan onsamenhangend en dubieus, ik trek toch duidelijke conclusies tussen het gitaarspel van Lindsey Buckingham en Tusk?

Dan luister je niet naar zijn gitaarspel op Over and Over, Sara (bijna van glas), Sisters Of The Moon (schitterend!) I know I'm Not Wrong, het duizelingwekkende spel op That's Enough For Me, de fantastische gitaristische kakafonie op Not That Funny, de drive van Angel, de bloedmooie lagen van Brown Eyes, ach kom op, als je alleen op solo's zit te wachten moet je gewoon niet bij Lindsey Buckingham zijn. Nogmaals, als hij lang gaat soleren vervalt hij altijd in dezelfde patronen en hij zegt zelf nog steeds eigenlijk geen sologitarist te zijn. Al vind hij live spelen wel cruciaal anders dan in de studio opnemen en ik ken ook geen andere artiest waar beide benaderingen zo extreem verschillen.

Het is geen enkel probleem dat hij zijn solosongs afstond aan FM voor Say You Will. Maar dat is daardoor veel minder een Fleetwood Mac-band album geworden dan eerder werk, en herken je meer zijn directe gitaarexperimenten waar hij vanaf 93 bezig was (picking a la Big Love-live). Daarmee zeg ik niets over de kwaliteit. Want ik vind dat ook een topalbum. Al zijn Stevie's songs echt veel zwakker dan haar songs op Tusk, in deze oortjes althans.

Als jij zegt dat ik enkel het oude aanhang volg je me niet. Ik ben naar de USA gevlogen om Lindsey live te zien spelen, niet om Go Your Own Way te horen, maar Shut Us Down, Great Day, Gift Of Screws, i Know i'm Not Wrong (pas sinds 2004 een livetrack), Time Precious Time enz. En ieder mag zijn mening hebben, het is enkel zo dat jij het altijd als waarheid formuleert in plaats van als mening. Iets waarmee je gewoon irritatie bij mij wekt, jammer, want ik waardeer je muzieksmaak enorm.

Ik ben ben van nature geen volgzaam type, maar ik deze ben ik het volledig eens met shackinup. Er zijn maar weinig albums die ik zeer regelmatig herbeluister, maar Tusk is er daar één van. En wat het gitaarspel van Lindsey. Ik heb het idee dat Lindsey zich nog steeds aan het "doorontwikkelen" is. Volgens mij is hij een zeer kritisch persoon, zeker op zichzelf, die gelooft dat hij het '" ultieme" nog moet bereiken. Na Under The Skin en Gift Of Screws (beiden schitterende albums) verwacht ik weer iets nog iets unieker matriaal van deze gigant. Iets waarbij hij minder consessies hoeft te doen aan de groep Fleetwood Mac. Je moet omwille van inkomsten wel eens een beetje inbinden wat betreft je principes. En Lindsey maakt wat hij zelf mooi vindt en niet het grote publiek. Maar ja, daar heeft hij ook Mac voor nodig. Dat is mijn bescheiden mening.

@shackinup
Ik heb het aantal sterren voor Tusk teruggebracht naar 4 en heb daarbij alleen een stemverklaring gegeven.

Ik blijf er bij dat ik het, duidelijk meer experimentele album, in ieder geval minder vind dan de albums Fleetwood mac, Rumours en Say you will.

Ik vind Lindsey's gitaarspel op deze cd's (over de hele duur bekeken) gewoon beter en aantrekkelijker. Ik vind ook de rock (en het daarbij gepresenteerde gitaarspel) van Stevie Nicks op Say you will een verademing, bij al die ballads van Tusk vergeleken.

Hoewel zij met Angel en Sisters of the moon nog redelijk voor de dag komt. Sisters of the moon is het beste nummer van de cd m.i., ja, de enige ook met een aardige eindsolo.

Lindsey Buckingham heeft zich, zoals Ad hierboven denk ik terecht constateert, behoorlijk doorontwikkeld als gitarist. Echt behoorlijk, vind ik. Dat maakt, dat ik al zijn werk vanaf 1992 niet alleen enorm waardeer, maar het ook in zijn totaliteit als zijnde beter beschouw dan veel van zijn eerdere werk.

Dat geldt dan voor alle albums die er solo en met Fleetwood mac sinds Out of the cradle zijn verschenen. Mijn waardering voor Lindsey Buckingham is daarmee enorm toegenomen en dat laat ik ook blijken in mijn sterren op musicmeter.

Natuurlijk is alles wat ik schrijf mijn mening, ik heb ook nooit geclaimd de wijsheid in pacht te hebben. Dat maak jij er van. Als volger van Fleetwood mac sinds 1975 geef ik openhartig mijn keuze in smaak voor deze band weer.

En al reis je vijf keer met de band naar de maan heen en weer en heb je een werkkamer ingericht op het hoofdkantoor van Warner brothers , daar zul je toch weinig verandering in kunnen brengen.

Door te schrijven dat ik niet serieus ben te nemen door Say you will te verkiezen boven Tusk raak je wel aan de kern van het bestaan van het goede musicmeter. En daar zul je toch voor moeten waken.

Tusk is een ongeregeld zooitje, bij elkaar geplukte nummers die alle kanten op gaan, en juist deze onsamenhangendheid maakt de CD een éénheid. Er staan een aantal fillers en niemanddalletjes op die zelfs behoorlijk lichtvoetig en zelfs pretentieloos zijn, maar nummers als Sara, Beautiful child, Tusk en walk a thin line en nog een aantal van dat soort meesterwerkjes tillen deze plaat naar een hoger plan. Samen met Rumours en FM hun beste plaat in de periode Nicks/Buchingham. Hierna ging de groep zichzelf steeds serieuzer nemen waardoor de humor eruit verdween. Linsey zal nooit een meestergitarist worden, zijn gitaarspel was altijd ondergeschikt aan de nummers, en was zeker smaakvol. Maar een Ray Cooder of een Eric Clapton zal hij nooit worden, daar is zijn spel niet herkenbaar genoeg voor. De enige echte stergitarist die ooit in FM heeft gespeeld is Peter Green. Zijn spel is herkenbaar uit duizenden. Niet alleen in nummers als Albatros maar ook tijdens zijn gastoptredens waaronder in Sky blue, van Peter Gabriel. Meteen hoor je: dat is Peter Green. En dat kan je van LB niet zeggen, niet op die unieke wijze.

Humor op Rumours en Tusk?


Daar heeft hij zich wél naar toe ontwikkeld. Hij is, zeker momenteel, gewoon beter dan Cooder en Clapton, waarbij vooral de laatste het moet hebben van zijn beroemde verleden.


Peter Green heeft de eerste 3 jaar deel uitgemaakt van Fleetwood mac en heeft daarna nooit meer iets boeiends gepresenteerd. Het gitaarspel van Lindsey Buckingham herken ik wel uit duizenden, hij heeft m.i. een zeer herkenbare wijze van gitaarpicking.

De waardering van Lindsey Buckingham, vakmatig en in de pers, is de laatste jaren ook enorm toegenomen. Het is jammer, dat veel critici hun mening nog steeds baseren op c.q. niet verder komen dan, zijn eerste paar jaar bij Fleetwood mac.

Tuurlijk moet Clapton het vooral van zijn verleden hebben, dat is logisch als je midden 60 bent, maar je kan niet veronderstellen dat een band als FM het niet van het verleden zal moeten hebben, de gemiddelde muziekfan weet niet eens dat deze band nog actief is. De reden van volle zalen ligt ook bij FM in het verleden, en niet in het heden, goud van oud dus.

Bovendien zeg ik niet dat LB een slechte gitarist is, maar ik vind hem beter als dienstbaar gitarist. Het is geen Green, Clapton, Page of Gilmour, zijn stijl is misschien technisch perfect maar de sound op zich niet uit duizenden te herkennen. Met uitzondering van de die-hard fans natuurlijk. Het meest herkenbare LB instrument is zijn stemgeluid. Ik wordt doodmoe van zijn indringende solo's overigens. Maar dat laatste is persoonlijk.

Je hebt helemaal gelijk, inzake de gemiddelde muziekfan. Ik betreur het oprecht dat veel mensen die 32 jaar geleden Rumours zo fantastisch vonden, anno nu zo weinig belangstelling meer tonen of kennis kunnen/willen nemen voor wat de band in 2009 allemaal kan.

Ik vind zijn 'indringende solo's' gewéééééééldig, maar dat had je waarschijnlijk wel begrepen.

Ik vind zijn indringende solo ook geweldig. hij heeft er echter maar 1. de laatste minuten van GYOW is zelfs hetzelfde van opbouw als die op I'm so afraid, Come-live , Tango in the night, This Is The Time en Murrow. ( tijdens de opname van LB-Soundstage speelde hij elke song twee keer, omdat hij dan de beste versie kon kiezen. Na de eerste Murrow zei hij tot het publiek "hmm, I guess i'm stealing from myself here'.)

Flauwe opmerking over dat naar de maan vliegen musician, mijn punt was dat je niet van mij kan zeggen dat ik in het verleden blijf hangen, en ik gaf er alleen mee aan dat de muzikant mij raakt om wat hij VANDAAG doet en niet alleen vanwege zijn verleden.

Jij rept heel vaak over de kwaliteit van composities, maar het spijt me, dat interesseert me geen drol, de kwaliteit van een compositie. Yes heeft platen volgespeeld met topcomposities kwalitatief zeer hoogwaardig, en voor mij is het allemaal kabbelend kontwater. Ik houd van de directheid en het experiment, de melancholie en de feel van een song, en Buckingham heeft mij daar nog nooit echt in teleurgesteld. dat maakt me niet kritiekloos, maar ik waardeer elke periode van zijn carriere bijna gelijkwaardig. er zijn slechts enkele songs van hem die ik niet trek en dat zijn Family Man ondanks fantastisch gitaarouttro, Caroline, You and I pt 2, Make Me A Mask en Oh Diane. Verder vind ik denk ik elke track goed tot geweldig.

Tusk behoort voor mij tot zijn meest briljante werk, en dan bedoel ik niet alleen de negen prachtige diverse experimenten van zijn eigen hand, maar juist ook zijn bijdrage aan de songs van de meiden en de overall sound van dit album.

Tevens is de totale weigering om een plaat af te leveren die op de "oren van de wereld " was toegesneden, het verwachtingspatroon na Rumours , prachtig neergezet in de bizarre keuze voor de titelsong als eerste single, ook van invloed op mijn mening over deze plaat. Het draagt bij aan de legende van dit album, dat eenvoudigweg te typeren is als een van de meest gewaagde kunstwerken, artistiek en commercieel gezien, uit de pophistorie.

En hoe briljant en fraai ook, dat geldt allemaal niet voor Say You Will en Gift of Screws, al was Lindsey's originele versie van die laatste akelig dicht in de buurt gekomen.

@shackinup:
Je doet Lindsey Buckingham schromelijk tekort, door te zeggen dat hij maar 1 'indringende solo' kent. Ik heb nog nooit zo'n minachtende mening over hem gehoord.

Je mededeling over Yes en kontwater geeft wel een goede inzage over hoe je muziek benadert en beoordeeld.

Natuurlijk zijn composities, hoe zijn nummers opgebouwd, hoe liggen ze in het gehoor, van groot belang. Maar schrijf je verder bij Tusk:

"Tevens is de totale weigering om een plaat af te leveren die op de "oren van de wereld " was toegesneden, het verwachtingspatroon na Rumours , prachtig neergezet in de bizarre keuze voor de titelsong als eerste single, ook van invloed op mijn mening over deze plaat. Het draagt bij aan de legende van dit album, dat eenvoudigweg te typeren is als een van de meest gewaagde kunstwerken, artistiek en commercieel gezien, uit de pophistorie".

En dus is deze stap voor jou van groter belang dan de inhoud van de plaat. Dat niet werd gekozen voor Rumours 2, vind ik in beginsel ook prima, maar kom dan met iets artistieks beters, zou ik zeggen.

Overigens, velen zijn het ook niet met je eens. Niet alleen de platenkopers van Fleetwood mac (in Amerika werd de plaat volledig gedumpt, al helemaal in vergelijking met Rumours) ook intern waren de dames helemáál niet blij met zijn bijdrage aan hun nummers.

Het heeft tot de nodige spanningen geleid en uiteindelijk ook tot verwijdering.

Zijn eerste solo-periode, die je ook zo ophemelt, was bij aanvang ook helemaal niet zo sterk als je wilt doen geloven. Ook hier bestaat een ruime reserve bij pers en publiek, als ik het zo voorzichtig mag uitdrukken.

Uiteraard mag je je eigen mening hebben, ik zal die ook zeker respecteren. Maar respecteer dat ook van anderen. Het gehele oeuvre van Yes met één pennestreek afdoen als kontwater getuigt alvast niet van veel respect voor muziek en de makers daarvan.

Je leest slecht. Ik vind de muziek van Yes kabbelend kontwater. Maar ik heb het niet in 1 pennestreek daarmee afgedaan. Ik zei dat Yes platen vol heeft gespeeld met topcomposities, zeer hoogwaardig van kwaliteit.

De inhoud van Tusk staat boven alles. Ik heb enkel gezegd dat de "artsitieke úitspraak" die ze ermee deden MEDE van invloed is op mijn mening over het album. Niet over de kwaliteit van de songs. De plaat is niet gedumpt in de VS. Er zijn 4 miljoen exemplaren van verkocht. Vandaag de dag noemt men het nog steeds The Only Multiplatinum Commercial Flop in the history of popmusic.
(kortom: alles zou een commerciele flop zijn geweest tov rumours)

De dames hebben bij mijn weten NOOIT iets negatiefs gezegd over Lindsey's bijdragen aan hun songs op Tusk. Wel over zijn perse anticommerciele houding. Grappig in dit verband is, dat Stevie in 2008 in verschillende interviews aan heeft gegeven dat ze niet blij was met zijn productie en arrangeerwerk voor haar songs op Say You Will, dat jij verbazingwekkend genoeg hoger acht dan dit meesterwerk.

Vergelijk al zijn lange solo's en je snapt wat ik bedoel. Ik minacht de man helemaal niet. Het is mijn held.

Je gaat trouwens niet in op mijn steekhoudende argumenten, die onderstrepen dat lindsey (soms zelfs zelfverklaard) in herhaling vervalt bij lange solo's.

Nogmaals; vergelijk I'm so afraid-live, Come-live , Tango in the night, This Is The Time en Murrow.

En natuurlijk heeft hij veel meer korte puntige percussieve solo's waar ik van watertand. ik heb het hier over zijn lange, indringende screamsolo's die hij nog al eens live speelt. En eigenlijk hebben we het dan alleen maar over I'm so Afraid, GYOW en Come. Allemaal hetzelfde van opbouw, langzaam van boven naar beneden op het fretboard op het einde in een beweging terug naar boven, allemaal eindigend in dezelfde orgastische kakafonie die hij klauwend van boven op de snaren rammend produceert.

Prachtig en geweldig van vondst, maar vergelijk het niet met bluesgitaristen die gewend zijn 60 procent van de tijd dat ze op het podium staan te soleren, want Buckingham is gewoon een essentieel ander type gitarist: namelijk eentje die het - zeker op plaat - niet van langerekte solo's moet hebben.

Helemaal juist en te verifiëren op de de dvd Destiny Rules. Vaak zijn de valkuilen van Lindsey, zijn (te) gedrevenheid, soms zijn drammerigheid en zijn perfectionisme. Op persoonlijk vlak kunnen ze gewoon goed met elkaar overweg, na de kwakkelperiode op dat gebied ten tijde van Rumours. Maar hoe je het went of keert Tusk mag dan commercieel niet het gehoopte vervolg op Rumours zijn geweest. Een "dumplaat" is het nooit geweest. Commercieel een tegenvaller voor de platenmaatschappij. Maar voor Lindsey en de groep een broodnodige verandering, om door te ontwikkelen op artistiek gebied. Teruggaan naar een soort Rumours 2 zou desastreus geweest zijn. Nu 30 jaar later bestaan ze nog, dus de geschiedenis leert ons, dat de loop der dingen zo hebben moeten zijn.

Een mooi verhaal maar ook kolder, wat heeft Fleetwood Mac ná Tusk dan artistiek gedaan? Mirage en Tango in the Night waren leuke platen maar meer ook niet. De rest is gewoon slecht tot matig.

Nee, dat snap ik toch niet. Ik hoor feilloos welk bovenstaand nummer er wordt gespeeld, geen enkel probleem mee. Misschien jij wel, dat kan. Trouwens, Lindsey zelf dacht ik ook niet. Afgelopen donderdag heeft hij weer heel wat afgesoleerd. Tot groot genoegen van het publiek in Ahoy overigens en ik heb hem geen één keer horen zeggen dat hij zelf vond dat hij in herhalingen viel.

Dat brengt mij terug tot het volgende: waar wordt eigenlijk nog precies over gediscussieerd? Ik heb uitgelegd, dat ik Say you will beter vind dan Tusk omdat ik Say you will in alle opzichten prettiger, steviger en frisser vind klinken. Opzienbarend voor zo'n "oude" band, natuurlijk.

Ik hoop dat dat mag, van de Tusk-politie?

Maar Lindsey & Stevie zijn sowieso geweldig op dreef, de afgelopen jaren. Dat begint bij Out of the cradle van Lindsey, heeft z'n vervolg via Trouble in Shangri-la van Stevie in 2001 en dan verder.

Dat Stevie Nicks klaagt over de bemoeienissen van Lindsey Buckingham met haar nummers op Say you will, ik hoor werkelijk niets nieuws onder de zon.

Het eindresultaat telt, dat geldt voor alle solo en Fleetwood mac cd's. Dat laat ik wegen op musicmeter. De rest is bijzaak.

Natuurlijk weet ik, dat je ook een geweldige fan bent van Lindsey, Shackinup. Zoals al eerder geconstateerd, houden wij van verschillende kanten van zijn werk.

Dat zal ook de reden zijn waarom jij eerder kiest voor Tusk en ik meer de kant opga van Say you will. Naast uiteraard gemeenschappelijke overeenkomsten (Rumours, Gift of screws). Zijn gitaarprestaties op zich staan in ieder geval niet ter discussie. Je kunt verschillen van mening over op welke cd hij beter op dreef is.

Kom op zeg. Je begint nu te discussieren om het discussieren. Ik vroeg niet of je op de verschillen wilde letten, maar op de overeenkomsten. ik ben verdomme niet achterlijk. En het argument dat Lindsey niet klaagt over zijn eigen solo slaat al helemaal nergens op.

Je moet me niet verkeerd begrijpen: ik heb tijdens I'm so Afraid altijd de tranen in mijn ogen. Dat doet echter NIETSaf aan het feit dat hij verbluffend weinig gevarieerd soleert. Maar WAT hij doet gaat altijd door merg en been.

Mag ik nu ineens niet meer kritisch zijn van de gitaarpolitie?

Even resumerend, waar deze discussie om begon:
Jij haalt ineens een punt af van je Tusk score, op basis van twee liedjes die dertig jaar later in Ahoy worden gezongen en jou dan wat tegenvallen. Ik begrijp dat niet. De artistieke waarde van dit album wordt dus eerst door jou gezien, en dankzij het concert anders ingeschat. Als je Tusk niet artistiek genoeg vindt slaan 4 sterren ook nergens op.

Wij zijn het gewoon niet eens. Jij zegt dat al zijn solo's op elkaar lijken, ik vind van niet.

Ik constateer dat hij gitaar speelt op z'n Lindsey Buckinghams, zoals ook andere gitaristen van andere bands een herkenbaar geluid laten horen.

Net zo goed, als dat ik vind dat zijn gitaarspel vanaf Out of the cradle en ook op Say you will, Under the skin en Gift of screws sterk is verbeterd. Minder schroom ook.

Ik geef Tusk niet één ster minder vanwege het laatste concert, het was wel de laatste druppel.

Fleetwood mac klinkt op Tusk niet (voldoende) hoe ik vind dat ze moeten klinken of hoe ze hadden kunnen klinken. Ik heb bij mezelf de mythe doorgeprikt dat het vijf sterren waard is.

Jij zei zelf hoe belangrijk je het vond, dat je in ieder geval mee liet wegen, dat Lindsey na Rumours radicaal het roer omgooide om te rebelleren hiertegen en te experimenteren op Tusk.

Daarin zijn we het niet alleen eens, het is een algemeen bekend feit. En ik vind wat uiteindelijk op Tusk wordt geleverd niet goed genoeg.

Daarin is jouw ervaringswereld een andere dan de mijne. Waarin we allebei gelijk en ongelijk hebben, zo werkt dat. Dat probeerde ik in de laatste mail op een vriendelijke manier te brengen.

Jij zegt dat ik denk dat ik de waarheid in pacht heb. Heb ik echt nog nooit beweerd, ik zou niet durven. Iedereen die op musicmeter schrijft verkondigt zijn of haar mening, daar is het voor opgericht en daar hou ik mij aan.

Beste Musician, kom van die kast af en laat je niet opnaaien! Zonde van je kostbare energie en slecht voor je hart bovendien.

Mijn jongere broer is ook een groot Fleetwood Mac fan. Van hem heb ik "Tusk (1979)" wel eens geleend. Het is geen album waar ik zwaar van onder de indruk ben geraakt. Te onsamenhangend, te rommelig. Ik heb dus nooit de behoefte gehad om "Tusk (1979)" op cd te kopen. Als ik "Tusk (1979)" zou moeten waarderen zou ik niet verder komen dan hooguit 3***. Ik hoor dan toch liever een Fleetwood Mac album als "Rumours", "Tango in the Night" of natuurlijk "The Dance". Maar ja, wie ben ik Geen echte Fleetwood Mac "die-hard" in ieder geval

Ad, je hoeft ook weer niet door het stof te kruipen omdat de discussie een beetje fel werd. Dat is juist het leuke aan MM, al die verschillende muziekliefhebbers die elkaar regelmatig flink in de haren vliegen!! Als dat niet het geval zal zijn en een ieder is het met elkaar eens is het op M.M maar een saaie bedoeling.

Zelf vind ik Tusk juist goed door de diversiteit aan stijlen, en de rommeligheid ervan. Minder gepolijst dan Rumours, en soms een filler, maar de sfeer van de plaat vind ik op geen enkele FM plaat zo lekker als juist op Tusk. Sfeer zegt mij veel meer dan perfectie, wat bij mij altijd op de laatste plaats komt. Sfeer en gevoel staan voor in de rij, en daarvan heeft Tusk veel in huis.

Aantal berichten verwijderd

Vind zelf Tusk ook een fijne plaat, maar de waardering valt iets lager uit dan bij Rumours door het ontbreken van de echte knallers, topsongs als Go Your Own Way en The Chain.

Tusk. Wat een titel dacht ik destijds. Echter past de titel perfect bij al deze nummers. Het is een vreemd album met ups en downs. Hun missie was geslaagd want het mocht totaal niet op Rumours lijken.
Echter moet je wel fan zijn om dit album te kunnen waarderen want Not that funny is natuurlijk regelrechte herrie.
Niet iedereen is geintereseerd in de achtergrond van elk nummer want dat word bijna wel verwacht op dit album. Stuk voor stuk zijn het verwijzingen naar hun trauma's van afgelopen tijd.
Sara kent ook iedereen en lang werd er gesproken over, "wie is Sara". Ja...nu weten we het en ja, het nummer krijgt hierdoor nog meer diepgang. Maar nogmaals, niet iedereen heeft daar oor naar.

Ik vraag mij nog steeds af, wáárom een nieuw album niet op Rumours mocht lijken. Het werd een doel op zich en muzikaal is het er bepaalt ook niet op vooruit gegaan.

Als je, zoals ik, Rumours zo'n beetje het allerbeste album vind dat er ooit is uitgebracht, moet je dan ook automatisch blij zijn met een anti-Rumours als opvolger?

Vroeger werd het als kunstzinnig bestempeld, verplichte kost, om Tusk automatisch als een soort van Walhalla te zien. Daar zie ik het nut niet meer van in. Nu zeg ik: van mij had het wel íets meer van Rumours mogen hebben, aangezien er vooral niets mis was, met deze beste cd aller tijden.

Wat `n onzin , ik ben helemaal geen diehard fan van Fleetwood Mac maar ik kan ze zeer goed waarderen en Tusk is `n klasse plaat .
En ik bezit zat FM cd`s , daar hoef je helemaal geen fan voor te zijn , wanneer komt trouwens hun nieuwe cd uit ?
En dat is nu `n vraag wel voor de echte fan.

Er wordt elke dag even op nieuws gecontroleerd. Maar in december touren ze nog in Australië en daarna moet nog aan de opnames worden begonnen.

En zoals bekend wordt er zelden over één nacht ijs gegaan, dienaangaande.

Bovendien zal er eerst vakantie worden genomen. Hou nog even vol Rudiger. Op z'n vroegst najaar 2010.

Daar is geen zinnig woord over te zeggen. Er waren of zijn geruchten, maar die zijn door Stevie Nicks al weer tegengesproken. Ze touren nu nog tot 19 december in Down Under. En daarna...? . Wel zou er een 4-delige CD/DVD box van Rumours uitkomen. Maar die is ook al weer uitgesteld (en zou ook akelig duur gaan worden) Als ik zou moeten gokken, denk ik dat er eerst iets van Lindsey Buckingham uit gaat komen. En ik denk ook pas medio eind 2010. Maar dat is puur giswerk mijnerzijds.

Daar gaan we weer.

Een nieuw album mocht niet op Rumours lijken omdat Rumours al een vervolmaking was van wat ingezet was op de titelloze voorganger. Iedereen besefte dat er geen plaat opgeleverd kon worden dat artistiek en commercieel van eenzelfde waarde kon zijn. Daarbij was er zoveel van verkocht dat de band vond dat ze daarmee wel het recht hadden gecreeerd om eens uitgebreid hun muzikale pallet te laten zien. Tenslotte was het een van de weinige bands waarin maar liefst 3 singer-songwriters te vinden waren. Dat betekent 3, hooguit 4 tracks per persoon per plaat. Als je daar toch aan begint, waarom dan niet consequent doorgezet en alle aspecten van je muzikale mogelijkheden tonen?

Dat was de reden dat het niet op Rumours mocht lijken. Het KON niet op Rumours lijken, enkel minder worden/.

Desrtijds werd Tusk helemaal niet op artistieke handen gedragen, integendeel. Dat is echt een historisch onjuiste voorstelling van zaken. Er wearen zeker positieve geluiden, maar de meerderheid van de pers kon helemaal niets met deze plaat. Pas in de late jaren 90, nadat de eerste nieuwe lichting jonge vernieuwers bekend geworden waren en naar hun inspiratiebronnen werd gevraagd kwam er in artistiek zin meer waardering voor Tusk. En die is eerder groeiende dan tanende.

Behalve dan bij musician, want die gaat terug van 5 naar 4 sterren. Let wel, voor hem was het in september nog een 5 Sterren wereldplaat en nu een soort tegenvallend gedrocht van 4 sterren. Tja.

Eerlijk gezegd? Dat hoop ik Ad. Lindsey heeft op dit moment solo veel meer te bieden. Maar het blijft een interessante gedachte dat ze olv een producer met zijn 4-en nog een keer de studio in zouden duiken. Maar goed, als ze daaraan zouden beginnen vanaf februari/ maart 2010, dan verschijnt zoiets bij deze band nooit binnen een jaar. Op zijn vroegst mei 2011 zeg ik dan. Lindsey solo kan sneller. Vooral ook omdat zowel Brett Tuggle als Neal Heywood mij persoonlijk hebben gezegd dat voor de laatste Gift Of Screws-plaat nog veel interessant materiaal is opgenomen, (ook met drummer Walfredo Reyes) dat nog niet is uitgebracht. Dus solowerk is zeker geen gekke inschatting.

Shackinup's idee van de waarheid schijnt de enige mogelijke optie te kunnen zijn Tusk nog te kunnen verdedigen.

Maar hij gaat nu zo ver, dat er geschiedenis wordt herschreven. Vooral dit:


Uiteraard wil geen enkele band dezelfde cd nogmaals maken. Maar behalve Lindsey Buckingham was niemand binnen de band op Tusk uitgekomen. Dit was niet hun 'muzikale pallet' die Shackinup ons wil doen geloven.

Stevie Nicks (ze doet er nog steeds enigszins minachtend over) en Christine McVie waren het verre van eens met de uitkomst van Tusk. Erger nog: Tusk veroorzaakte een tweespalt onder de leden van de band die niet meer goed is gekomen. Althans, voor lange tijd.

Het heeft geleid tot wantrouwen, solo-projecten en elke nog volgende cd in de oude opstelling, Mirage en Tango in the night, werden contractueel vastgelegde concepten. Waarvan je kunt denken wat je wilt, maar de opzet van die cd's was altijd gelijk aan de oude Rumours.

Het schisma heeft uiteindelijk geleid tot het vertrek van Lindsey Buckingham na Tango in the night, ongeacht de discussie of er wel of niet moest worden getourd ná het uitbrengen van Tango in the night.

Pas nadat Lindsey zelf vrede had gesloten met Rumours, met zichzelf in het reine kwam, trouwde en zijn 'little demons' had overwonnen, kon er aan een wederopbouw van Fleetwood mac worden begonnen.

Zijn solo-cd Out of the cradle was naar mijn smaak een eerste aanzet daartoe. Vervolgens was het een lange weg (althans in tijd) tot aan Say you will, Live in Boston, nieuwe (prachtige) solo cd's en de Unleashed tour.

Onderweg is Christine McVie natuurlijk opgestapt.

Alle muziek die Fleetwood mac en z'n losse groepsleden heeft gemaakt ná Tusk, staat mijlenver verwijderd van dit album.

Say you will is uiteindelijk een prachtige evolutie van Rumours geworden. Modern, van een band in prima vorm. Ook dat had gekund na Rumours, Tusk was echt niet de enige oplossing. Tusk is een veel te ver doorgeschoten anti-Rumours cd geworden.

Dus, als Shackinup het niet erg vind, kwalificeer ik Tusk met een lager cijfer dan Rumours, de witte Fleetwood mac cd en Say you will. Wel 4 sterren, het blijft natuurlijk de band in z'n beste opstelling.

Maar Tusk is geen ongeëvenaard meesterwerk in mijn opinie.