Fleetwood Mac - Tusk (1979)

Ik kan me helemaal vinden in het bericht van Shakinup van 2 december 21:04.
Zo zie ik het ook allemaal alleen ik kan het niet goed verwoorden en omschrijven. (taalachterstand!!!)

Ik moest even wennen aan dit album, zeker na Rumours. Buckingham heeft hier natuurlijk de touwtjes in handen genomen, voor de rest van de uitleg, zie 2 posts terug. En hoewel ik een aantal songs meteen sterk vond voelde ik de nieuwe songs van Lindsey niet... Maar de aanhouder wint, blijkt nu, want ik begin hier op het moment zowaar een Tuskverslaving te ontwikkelen. Na het lezen van dat boek van Carol Ann Harris (Lindsey's ex) begon ik de songs te begrijpen. En hoewel je je natuurlijk kunt afvragen in hoeverre haar verhaal op feiten gestoeld is lijkt mij haar beschrijving van Lindsey's invloeden rond deze periode juist. Die ruwe sound, maar toch ook weer die gladde Buckingham productie, het werkt vreemd genoeg. Waar later de klinische productie de overhand nam is de balans hier nog wel aanwezig. Vanaf Mirage zou het een stuk saaier worden....

Fleetwood Mac, voor mij is het de band die vele net-niet hits heeft gemaakt. Hierdoor zijn hun albums erg sterk, maar de echte hits, op een paar na, ontbreken. Van die ijzersterke nummers die een album net dat beetje extra geven. Natuurlijk staan er hier geweldige nummers op als Tusk en Sara, maar voor de rest is het niet echt super. Het zijn altijd nummers die lekker wegluisteren, maar toch niet echt overtuigend en overweldigend zijn.

Daar waar Tango In The Night en Rumours en goede balans tussen de betere en de wat mindere nummers heeft, heeft dit album te weinig uitschieters. Van die nummers waar je naar uitkijkt als je dit album luistert. Het niveau is wel constant, maar dat niveau is om te beginnen nooit echt hoog.
Zeker een mooi album en luistert lekker weg, maar mist de finishing touch.

Ik wil nog wel een speciaal momentje voor Tusk. Wat een geweldig nummer is dat toch! Simpel, doch geniaal.
Met name de combinatie Tusk/Don't Stop bij The Dance is één van de beste liveuitvoeringen ooit. En dan beperk ik me niet alleen tot Fleetwood Mac.

Hartgrondig mee oneens. Tusk heeft juist voor de juiste diversie gezorgd in de tijdsspanne van die line-up t/m Tango. Ik denk dat vooral Nicks er nu heel anders over denkt.



Ja zeg, Slayer eat yer heart out!

Helemaal raak. Tusk is het album dat tot op de dag vandaag een enorme reeks alternative folkrock-pioniers inspireert en als creatief meesterwerk te boek staat. Niet zoals Rumours, dat als commercieel meesterwerk te boek staat (en in die zin natuurlijk ook velen geinspireerd heeft). Tango In The Night was natuurlijk een commercieel succes, maar mag als muzikaal veelkleurige inspirartiebron natuurlijk Tusk's voeten niet kussen.

De laatste twee tours heeft Stevie speciaal aparte ruimte ingericht voor twee meesterwerkjes van Tusk die nooit eerder live waren uitgevoerd: Beautiful Child en Storms. Dat doe je niet als je het een kutplaat vind, die je wil stilzwijgen.

Lindsey is nog steeds het meest trots op Tusk, hij noemt het nog steeds het belangrijkste project uit zijn muzikale loopbaan. En terecht.

Nou, Rumours staat creatief gezien ook zeker z'n mannetje, hoor.

Het feit dat Mirage en Tango hetzelfde zijn kwa opzet zegt meer over die platen dan Rumours. Rumours is als band-album misschien de meest coherente plaat van die line-up (ik ken de voorganger nog niet). Dit album is iets meer Lindsey's ding, maar hij flikt het op zo'n manier dat dit m'n favoriet is. Die man heeft het gewoon. Hij had z'n missie en die missie slaagde, zeker in artistiek opzicht!

Oh natuurlijk is Rumours ook artistiek geweldig! Maar dat was willens en wetens een popalbum, met groot succes. Tusk was willens en wetens een experimenteel folkrockalbum met uiteraard herkenbare popstructuren. Maar in tegenstelling tot Rumpours werden hier geen bewuste hits voor gecomponeerd/geproduceerd, speciaal voor FM radio, zoals op de voorganger van - en Rumours zelf. Ja , en Lindsey heeft het nog steeds, vooral omdat hij altijd op zoek blijft naar het experiment, iets dat hij hier, op Tusk, ontdekte en omarmde en nooit meer helemaal heeft losgelaten. Gelukkig.

Kijk, DIT is nog eens een interessant album, de easy-listening van Rumours en Fleetwood Mack ging de deur uit en in plaats daarvan kregen we dit ambitieuze album vol met muzikaal vernuft. Net als Something/Anything van Todd Rungren een groeiertje, eentje die ik zeker in mijn playlist houd! We beginnen ook hier maar eens met 4 sterren.

Apart dat veel mensen het zo weinig hebben over het nummer
"Sara" ,een nummer dat stevie nicks zeer weinig live speelden omdat het veel van haar emoties vroeg.het nummer gaat over een hele hoop dingen die destijds speelden in haar leven:abortus,mislukte relaties,frustraties,verdriet en leven als een rockster.lindsey was dan mischien wel de muzikant binnen de band maar stevie was wel de mystieke factor en solo ook de meest succesvolle van de band.stevie nicks had destijds een loop zuivere alt!!!! Een stem waar bijna alle zangeressen jaloers op mogen zijn.ff nog een persoonlijk puntje: wat was stevie nicks een ontzettend mooie vrouw in die tijd,jammer dat ze na deze tijd rond 1985 aan de botox ging.

Ze mag er anno 2010, bijna 2011, nog steeds zijn

Als ik nu naar stevie nicks kijk denk ik: och meisje toch wat heb jij geleefd.stevie nicks had vroeger nog iets mystieks.ik vind dat dat later weg is gegaan,maar ik ben nog steeds Gek op je hoor "stevie nicks" al ben ik een 20 jarige vrouw (hahaha).
Het nr "sara" duurde oorspronkelijk 16 minuten maar dat pasten destijds niet op de Lp jammer genoeg,vandaar dat er op de cd naast het nr "edit" staat vermeld.
Ik vind het jammer dat die lange verzie nooit uitgebracht is:(

De demo duurde inderdaad enorm lang, maar de reden waarom op de enkele CD "edit" staat, had niet te maken met dat het niet op de LP paste, daar staat namelijk de langere 6 minutenversie op. Het enige echte origineel. Toen ze Tusk op 1 enkele CD uitbrachten was er klaarblijkelijk te weinig ruimte voor op de CD en hebben ze de "single-versie" uit 1979 erop gezet. Die duurde rond de 4,5 minuten. Belachelijk, maar gelukkig is er nu al een jaar of zes de geremasterde dubbel CD, waarin Sara weer in haar originele LP-lengte terug te vinden is.

Overigens krijg je dan de legendarische, kale, bijna 9 minuten durende "cleaning lady-versie" van Sara op de bonus-CD er nog eens bij.

Blijft een wereldnummer.

Inderdaad en Mevr Nicks is altijd mijn favoriete zangeres geweest met een prachtige stem .
Eigenlijk vind ik Tusk van het zelfde niveau als Rumours en valt ook in het rijtje Fleetwood Mac klassiekers .Mooiste nummer vind ik Storms .

Ik heb Sisters of the Moon vandaag pas echt ontdekt.
Wow, wat een super lekkere intro..
Het hele nummer is top.

Daarnaast zijn inderdaad Sara maar zeker ook Tusk topnummers.
De rest van het album nog maar eens rustig verder beluisteren

ja sisters of the moon is een rete gaaf nr,heel mystiek en heeft een mooie opbouw.
de tekst is ook erg mooi!!!

Dacht toch altijd dat Sara korter duurde op de cd?
Mijn versie die ooit eens kapot is gegaan had een hele korte versie iniedergeval.

Aanvankelijk was het verhaal, dat door Sara iets in te korten (door te kiezen voor de single-versie) het hele album op één cd kon.
Maar de LP had natuurlijk wel de oorspronkelijke lengte.

En de geremasterde cd heeft uiteraard ook meer dan 6 minuten op de klok.

ja maar er kan 80 minuten op een cd en deze duurt met lang nummer net 74 minuten.
Heb er zelfs een van 79.58 geloof ik.

Ja, dat klopt, dat verbaasde mij ook altijd.

Toch was dat de argumentatie en bij het verschijnen van de eerste Tusk albums op cd slikte je dat ook, wist je veel.

Het is vreemd, maar ik lig er ook weer niet wakker van.

Aanvankelijk was de maximale speelduur van een cd 74 minuten. Toen halverwege de jaren 80 Tusk op CD uitkwam zou hij dus net over de maximale lengte heen zijn gegaan met een volledige Sara, daarom hebben ze de op eerste CD versie de -ook officieel op vinylsingle uitgebrachte- edited version gezet. Dat was ook de versie die op de radio gedraaid werd. Pas een aantal jaren later kon er 80 minuten op. Het technische verhaal gaat me boven mijn pet, maar de speellengte is dus in de eerste jaren van de CD gegroeid.

Als iemand het echt interessant zou vinden- wat ik me haast niet kan voorstellen, kun je op de wikipedia zat vinden.

Een kleine quote:

The program area is 86.05 cm² and the length of the recordable spiral is (86.05 cm2 / 1.6 µm) = 5.38 km. With a scanning speed of 1.2 m/s, the playing time is 74 minutes, or 650 MB of data on a CD-ROM. If the disc diameter were only 115 mm, the maximum playing time would have been 68 minutes, i.e., six minutes less. A disc with data packed slightly more densely is tolerated by most players (though some old ones fail). Using a linear velocity of 1.2 m/s and a track pitch of 1.5 µm yields a playing time of 80 minutes, or a data capacity of 700 MB. Even higher capacities on non-standard discs (up to 99 minutes) are available at least as recordables, but generally the tighter the tracks are squeezed, the worse the compatibility.

De uitleg is helder. Toch is dit zinvolle informatie, de achtergrond van de oude eerste generatie cd's.

Ik vond het destijds wel slim bedacht. Een dubbel cd kostte naar verhouding nog weer veel meer geld dan een enkele. Hoewel ik volgens mij desalniettemin rond de 50 gulden heb betaald, voor die eerste Tusk.

Nou ik me me dus wel druk om dat soort zaken.
Als ik een verzamelaar koop wil ik geen verknipte versies of live nummers tussen door.

Zetten ze die aan het eind of men maakt maar een live cd.
Inprincipe zal ik dat niet gauw kopen.
Zat nu ook weer een live nummer op een tom petty cd maar niet vermeld anders had ik het niet gekocht.
En een best of hoeven ook geen singles te zijn maar kunnen ook goede cd tracks zijn.
Kanasa is ook alleen bekend van dust in the wind en dat lijkt niet op hun genre.
Singles zijn commercieel maar meestal het slechtse maar goed in het gehoor liggende nummers, vind ik dan.
Wat hoor je van top 40 nummers nu nog naar een jaar terug op de radio?

Het is een beetje loos om top 40 materiaal van nu over een kam te scheren met de output van toen. Muziek van toen heeft overwegend veel meer inhoud en is daardoor blijvend, het materiaal wat nu de hitlijsten bevuilt zou vroeger totaal worden weggelachen.

Sara in de originele 6.27 minuten is uitgebracht op de volgende cd's: Greatest Hits, 25 Years The Chain, The Very Best Of Fleetwood Mac.

Denk je dat? Zou ik toch maar eens Top 40 lijsten uit die tijd gaan nakijken want daar toen net als nu net zo veel bagger tussen hoor.

Net zoveel bagger, maar daarnaast was er toen veel meer constante kwaliteitsmuziek dan wat we nu krijgen. Toen: Queen, Eagles, Pink Floyd, Led Zeppelin, Rolling Stones, Genesis, Joe Cocker, Rod Stewart, Paul Mc Cartney & Wings, Eric Clapton, Dire Straits, Bee Gees, Abba, Madonna, Prince, Toto etc, etc. Hardrock: ACDC, Kiss, van Halen.

Nu is o.a. John Mayer een van de weinige nieuwe artiesten die nog een beetje kwaliteit levert en zijn we overgeleverd aan Lady Gaga, Aguilera, Spears, Nick & Simon, Jantje Smit, Caro Emerald, etc.

De bagger was toen: Stars on 45, Boney M en een hele rits Nederlandstalige artiesten die nu allemaal als cult kunnen worden beschouwd.

En op dit album, dus.

Ja op de dubbel LP wel, maar niet op de cd verie, daar staat de veel kortere single edit op.

Op de digitaal geremasterde Tusk is Sara ook 'gewoon' 6:27.