Bon Iver - For Emma, Forever Ago (2007)

'k Ga toch naar 4,5*, ik blijf dit wondermooie schijfje maar steeds weer opnieuw in de CD-lader stoppen. De fenomenale apotheose Re: Stacks is misschien wel één van de allermooiste liedjes ooit gemaakt, alsof ze Bon Ivers magie bijna toevallig hebben weten te vangen. Bloed- en bloedmooi.

Ik volg je hierin. Re: Stacks is prachtig.

ik kan maar niet stoppen met luisteren naar deze prachtige muziek!
Meer van dit!!!

heerlijk cd'tje, ideaal om eens lekker bij te onthaasten!!
gratis tip mijnerzijds: de blogotheques van deze band die op youtube staan: de unplugged uitgevoerde songs, waarin echt liefde voor de muziek uit af te lezen is, zijn van die kleine dingetjes waardoor je bon iver nog meer gaat waarderen..

Ik heb deze cd thuis liggen, maar de albumhoes is afwijkend van de versie die hier bovenaan op deze pagina staat.. ach, het zijn beide mooie hoezen

* gaat vanavond na een dagje hard werken weer lekker van deze cd genieten.... *

Tip mijnerzijds: ga gewoon naar de echte website van blogotheque, geniale site. Ik luister daar tegenwoordig al mijn muziek bijna op en ontdek nog van alles.

Goh, ik heb zolang met een dubbel gevoel bij dit album gezeten. Vond het nooit echt boeiend het hele album lang, maar daar is nu toch wel echt verandering in gekomen. Ongelooflijk mooie eindnummers, en dan vooral re:stacks, één van de mooiste(ik zeg niet beste) nummers van de afgelopen jaren.

4.5* voor deze cd, minder kan ik echt niet geven, zo mooi

Eigenlijk de hele CD geweldig. En wat ik ook heel bijzonder vindt: er zijn vele alternatieve versies, waaronder een hemelse acapella versie van for Emma. De muzikaliteit...

Mijn favoriete CD van alle tijden! Wie deze muziek nooit in zijn leven gehoord heeft heeft ècht iets gemist!

En alweer bijna een jaar na de kennismaking met Bon Iver ben ik nog steeds zo blij met dit album. Heerlijke, intieme folkmuziek van de allerbovenste plank. Flume is al meteen zo prachtig. De teksten, die hoge, onzekere stem zetten meteen de toon. Het begin van dit prachtige avontuur wat ik zo vaak al heb gehoord. Het enige wat mij nog steeds weerhoudt van 5* is Team. Niet omdat het slecht is, maar omdat ik het niet vind passen op dit album. Ineens bas en actief drumwerk. Had best achterwege mogen blijven. Dan was het op zeker een perfecte score geweest. Maar misschien ben ik gewoon te streng en moet ik die 2 minuten maar vergeven. Want voor de rest is dit zo betoverend mooi allemaal. Met als hoogtepunt het refrein van Stacks. Wat een ongekende schoonheid. Hart en ziel en zaligheid ook nog in dit nummer. Wat had ik graag naast hem gezeten in het bos van Wisconsin toen hij dit schreef. Wegdromen onder de volle maan terwijl Justin op zijn gitaar pingelt en Stacks speelt. Hmm, heerlijk.

Spijtig eigenlijk dat For Emma, voor mij althans, een minder liedje is. Juist het lied dat genoemd is naar zijn grote liefde..

Ah ik vind dat juist 1 van de beste nummers, ook door de plek van het nummer. Altijd een beetje wegdromen bij team en creature fear en zodra for emma begint veer ik helemaal op.

Would you really rush out... for me now?

Blindsided is in korte tijd toch wel uitgegroeid tot één van mijn favoriete nummers aller tijden...

Behalve Team zijn alle nummers op momenten wel favorieten geweest van me. Momenteel ben ik heel erg in mn hum met Lump Sum

Alles is gewoon super prachtig kippenvel behalve die idiote team eh damn toch.

Wat is ie goed!
Ik weet hier eigenlijk niet zoveel over te vertellen, behalve dat die heerlijke breekbare stem in combinatie met de rustige acoustische begeleiding me een heel fijn gevoel bezorgt telkens als dit mijn oren binnenkomt. Shivers all over! Eigenlijk duurt dit gewoon veel te kort.

Favorieten kiezen is ook geen makkelijke opdracht. In ieder geval Re: Stacks. De tweede favoriet laat ik maar open, teveel mogelijkheden..

Ik ben na heel veel puzzelen op Blindsided gekomen als tweede favoriet (naast Stacks uiteraard ) maar het ontloopt elkaar bar weinig.

Had ik niet over deze plaat ook ooit iets lelijks gezegd?
Mensen die daar aanstoot aan nemen, verwijs ik naar Boxer van the National.

Ah, kijk



Enfin, dat Wisconsin is trouwens een prachtig nummer.
Jammer dat de rest... etc. etc.

Wisconsin vind ik nou net een typisch voorbeeld van matig b-kantje. Past ook qua sound helemaal niet bij de andere nummers.

Zit je Dn!S en mij nou gewoon te stalken naar dit album?

Nu we toch bezig zijn dj maus, kun je niet toevallig je beoordeling van deze plaat geven aan de hand van je persoonlijke, objectieve criteria?

Je hebt geen beoordeling geplaatst, vind je hem zo slecht dan?

Nee, hoor, ben niemand aan het stalken. Maar Bon Iver is ook zo'n plaat waarover ik een nogal stellige dissidente mening heb, dus moest daar onwillekeurig aan denken.

Net als The National vind ik Bon Iver vlak en ongeïnspireerd klinken (hoewel er voor de rest weinig overeenkomsten zijn). De klaagzangen op deze plaat komen op mij niet echt geloofwaardig over.

Ik zet liever Mount Eerie op, die ook regelmatig eenzaam in een hutje in de bergen inspiratie op gaat doen.

Bij The National kon ik me eigenlijk niet echt meer herinneren hoe de plaat was, behalve dan dat ie tegenviel, dus ik vond het wel geinig om daar nog eens naar te luisteren en er dan commentaar bij te leveren. Daar heb ik bij deze plaat eigenlijk helemaal geen trek in.

Nogmaals: For Emma vind ik wel leuk, vanwege het introotje dat aan The Sun Ain't Gonna Shine Anymore doet denken. En Wisconsin, omdat daar een aanstekelijk melodietje mooi meerstemmig wordt gezongen.

Zowel Boxer als deze For Emma duurden For Ever om door te dringen bij mij. Misschien moet je het nog een kans geven is mijn clichématig advies.

Bon Iver staat nog wel op mijn pc, dus die krijgt nog wel een keer een beurt. Naast die honderden andere platen die nog aandacht verdienen.

Weet iemand wanneer er eindelijk meer komt van deze prachtige muziek???? O O O hij komt naar pukkelpop :O

Prachtige plaat met een heerlijke sfeer. Alleen het eerste nummer vind ik erg vlak en ook bijna tergend om te luisteren, erg jammer, want stel dat 'Flume' van het niveau 'Re: Stacks' was, dan was deze plaat nog zo veel beter.

Toch door een paar uitschieters, haalt deze plaat net de 4,5 voor mij. De eenzaamheid die de plaat overbrengt, een bepaalde sfeer en vorm van melancholie (vooral Re: Stacks) weten me toch zo te raken dat ik dit uiteindelijk een heerlijk album vind.

4,5 ster dus

iedereen vindt re:stacks zoo fantastisch ik vind die even fantastisch als al die andere met skinny love als ultieme uitschieter. Re:Stacks staat bij mij zelfs niet aangeduid als favoriet, eerder skinny love en the wolves.
@Syd elk nummer groeit uit tot een prachtig iets en dus ook flume

Ik vind dit een hele lastige CD om een score aan toe te kennen.

Ben met deze CD in aanraking gekomen door het nummer Flume. Ik hoorde dit en was eigenlijk meteen onder de indruk door die mineur akkoorden (om mysterieuze redenen vind ik in het bijzonder de combinatie Am - Em, of getransponeerde versies daarvan, altijd mooi...) en de melodie, zeker wanneer deze met de zangeres samen wordt gezongen. Ook Re: Stacks vind ik indrukwekkend vanwege de desolate sfeer die dit nummer oproept en het inderdaad al aangehaalde prachtige refrein.

Maar de weg tussen deze nummers (Wisconsin staat niet op mijn CD) is voor mij toch best zwaar om af te leggen, heb ik gemerkt. Lump Sum en Skinny Love vind ik zeker geen slechte nummers, maar hebben bij mij niet de impact die de eerder genoemde nummers wel hebben, en hier aangekomen word ik al wat ongedurig. Bij The Wolves begin ik me eigenlijk een beetje te storen aan de zang en bovendien vind ik de inzet van het drumstel in dat nummer wat minder geslaagd. Regelmatig skip ik hier dan ook al door naar Re: Stacks. En dat terwijl Blindsided en Creature Fear eigenlijk ook de moeite waard zijn.

Op basis van de individuele nummers vind ik dit wel een voldoende. Alleen de verzadiging treedt bij mij al heel snel op. Het is voor mij geen album om actief luisterend van voren tot achteren af te spelen, ondanks dat hij slechts 37 minuten duurt.
Dat kan natuurlijk, maar... misschien luister ik gewoon steeds op het verkeerde moment.

Een uitstekende recensie, vooral omdat je eigenlijk precies verwoord hebt wat mijn problemen met deze plaat zijn.

Flume is prachtig. Mijn kennismaker met Bon Iver (waardoor de rest van de cd tegenvalt voor mij)

Het middenstuk echter kwam ik moeilijk doorheen. Ik betrapte mezelf erop dat ik bij The Wolves naar de tijd keek op zowel mijn horloge als op de duur van de plaat; met een gevoel van: nou,nou doe eens wat leuks!

Re:Stacks, maakt ook wel iets los!

De rest nog niet.
En ik zeg bewust 'nog', omdat dit soort albums bij mij gaan groeien over het algemeen

ItBites quote:

Dit sluit toch wel naadje aan met mijn eerste gevoel over dit album!

Hierbij een steun in de rug voor het geplaagde The Wolves:

Een huil in diepe van Justin Vernon. Een waarschuwing aan iemand die hem gepijnigd heeft is het begin van Act I

"Someday my pain, someday my pain will mark you."

Vervolgens het refrein. Zo mooi. Die zang is dan ook het voornaamste punt van aantrekking voor mij. Als hij de hoogte in gaat bij "In the morning I'll call you" ga ik lekker mee.

Tweede couplet, let weer op de mooie woorden, misschien niet goed te verstaan. Maar een tekstboekje is zeker geen overbodige luxe bij dit album.

"Solace my game, solace my game, it stars you."

Nog eenmaal het wonderschone refrein. Bij "...when you eyes are all painted Sinatra Blue" moet ik altijd een beetje dom grijnzen.

Dan Act II: een repetitieve mantra die dit stille nummer zowaar nog richting een climax duwt. Nogmaals de boodschap van de song: "Don't bother me."

Ja, dit nummer weet toch wel de juiste snaren te raken.