David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1972)

Een prachtige plaat van Bowie. Het is vanaf de opener tot en met de afsluiter genieten. Heerlijke plaat.

Dit meesterwerk is zo ontzettend mooi, dat het bijna onmogelijk is om de drie favoriete tracks eruit te kiezen. Het zit van het begin tot het einde geniaal in elkaar, een album waar Lou Reed met 'Transformer' nauwelijks aan kan tippen.

En wat mist om de laatste 0,5 erbij te geven?

Ik zal het uitleggen. Ik geef 4,5 ster voor meesterwerken en 5,0 ster voor mijn favoriete albums. Vandaar 4,5*

Dan zou ik er eentje van marillion uitgooien en deze erin. Wel cool dat jij Screamadelica in je top 10 hebt. Come Together is heerlijk om in het open veld op te sporten.

Ja, dat is jouw mening afgaande op je stemmen. Maar ik vind het werk van Marillion tot 1994 (uitgezonderd Holidays in Eden) beter dan bijna al het werk van David Bowie. Aan Marillion heb je ook niet zulke hoge stemmen als ik uitgedeeld (wel vrij hoge, maar geen favo-stemmen). Over 'Brave' gesproken, dat is echt een heel mooi album. Zelfs users die jonger zijn dan mij, luisteren naar die band.

Maar goed, ieder zijn eigen smaak. Al moet ik wel toegeven dat het jaren-70 werk van David Bowie gemiddeld beter klinkt dan zijn commerciëlere jaren-80 hits.

En oh wat vond ik het jammer dat ik niet de 2012 40th Anniversary edition op zwaar vinyl had. Echter vandaag op de platenmarkt op het Vredenburg toch nog 1 gevonden voor de normale prijs. Wat een fantastisch geluid zeg!

Velvet Goldmine is een wereldplaat. Hij had 'm van mij mogen ruilen met Hang on to Yourself.

Album blijft ongenaakbaar; song voor song kippenvel.

Uitblinkers voor mij Rock & Roll Suicide & Moonage Daydream.

Misschien is het al vaker geopperd, of misschien is het wel complete onzin, maar ik krijg steeds meet het idee dat Roger Waters zich door deze plaat heeft laten inspireren voor The Wall. Zowel vanwege de manier van (concept)plaataanpak alswel de muziek (luister eens naar de stuwende bas in Monnage Daydream)....

Ik hoor het niet terug eerlijk gezegd. The Wall is veel zwaarder in opzet en muzikaal ook nauwelijks met elkaar te vergelijken.
The Dark Side Of The Moon kan ook als conceptalbum worden beschouwd en die verscheen een jaar later dan Ziggy.
Dus als Waters enigzins door Bowie op het idee was gekomen om een conceptalbum te maken ,dan zou het al veel eerder dan The Wall geweest moeten zijn. Scheelt 7 jaar.

Klinkt aannemelijk.
Maar dan wijzig ik mijn gedachten . Waters zal dan al wel met het idee van een conceptalbum hebben rondgelopen, maar wellicht kreeg dit idee na het horen van Ziggy Stardust wat meer richting en uitwerking. Het idee van een centraal persoon gekoppeld aan een semi-autobiografisch verhaal. Daarnaast vind ik de muzikale gelijkenissen hier en daar treffend (ik noem naast Moonage Daydream ook Rock & Roll Suicide). Laatsegnoemde lied zou je met enige fantasie zelfs kunnen vergelijken met Outside the Wall...

Ik zal de albums eens achter elkaar beluisteren ( geen straf overigens
Maar ik denk niet dat ik veel vergelijkingen ga ontdekken.

Ha, goed idee, ik doe mee

Is Ziggy Stardust autobiografisch?
Of is Bowie gewoon de observator, die in de huid van de rockartiest kruipt.
Ik kan mij namelijk goed voorstellen dat Bowie in deze periode een groot bewonderaar kon zijn van Marc Bolan, en dat het verhaal eigenlijk over hem gaat.
Bowie is net als Madonna een kameleon, die zich geheel kan transformeren tot een ander persoon.
Hij moet ergens de inspiratie vandaan halen.
Ook zie ik raakvlakken met het latere The Wall van Pink Floyd.
De muur is hier de make-up, maar ook hier ervaar ik twijfel met het zich openbaar stellen.
Muzikaal gezien, geeft het mij ook hetzelfde gevoel, theatraal, en bijna Over The Top.
Het lijkt alsof Bowie zichzelf helemaal open stelt aan de buitenwereld, maar misschien verschuild hij juist hier zijn ware identiteit nog het meest.
De latere onverschilligheid wordt toch grotendeels veroorzaakt door zijn gebruik van coke, of zie ik dat verkeerd?
Voor mij blijft Ziggy Stardust voornamelijk het verslag van een identiteitscrisis.
Groots neergezet, dat wel.

Mooi stuk weer deric raven, interessante gedachtengang. Had er zo nooit over nagedacht. Je weet je gedachten in ieder geval altijd mooier te omschrijven dan ik, altijd leuk om je stukken te lezen.

Heb altijd het gevoel gehad dat Bowie hier een verhaal vertelde over de typische rockartiest en alle tragiek erbij. Op het podium heeft hij in die tijd de "huid van Ziggy" aangetrokken wat een hoop speculatie voedt. Net als het oeuvre van Bob Dylan: Je kunt er hele theorieën omheen bouwen wat hij bedoeld heeft, maar door alle drugsgebruik zit er volgens mij zoveel random uitingen bij die uiteindelijk groter zijn gegroeid dan ze ooit bedoeld waren.

Ik denk zelfs dat hij in de periode dat hij veel drugs gebruikte ook niet altijd wist of hij in de realiteit of in een fantasiewereld leefde.
Feit is wel dat hij ondanks dat alles, juist wel in deze periode kwaliteit bleef afleveren.

Zeker waar! Voor mij persoonlijk zijn de albums rondom Ziggy Stardust het meest waard, de jaren 80 Bowie kan ik goed waarderen maar pak ik veel minder vaak naar terug dan deze. Hunky Dory is voor my het Magnum Opus van Bowie en buiten het uitbundige uiterlijk vertoon dat hoort bij dit album ook nog wel een slagje creatiever.

Van Hunky Dory vind ik vooral Life on Mars? prachtig, die ben ik pas sinds een paar jaar gaan waarderen.
Hunky Dory is denk ik erg puur en kaal, maar daarvoor ken ik het album nog niet genoeg.
Binnenkort weer eens draaien.
Via de jaren 80 Bowie wel zijn andere werk gaan waarderen, ik ben trouwens ook een liefhebber van het eerste Tin Machine album.

Dan zal ik die eens gaan beluisteren, want daar ben ik eigenlijk niet bekend mee.

Ik vind dit duidelijk de Beste van Bowie van de eerste helft van de jaren 70, Heeft ook te maken met de gitaar die hier veel meer van zich laat horen dan op Hunky Dory, wat meer (art)pop/cabaret/piano georiënteerd is en dat is totaal niet mijn ding, maar op zich wel goed gedaan. Zo is Alladin Sane ook weer (wat) minder in mijn oren , vooral met dat 2e nummer met dat piano-gefröbel als tussenstuk, maar toch wel mijn favoriet na deze.

Dit is toch wel de Bowie zoals ik die het liefste hoor. Ronson is uitstekend in vorm en die samenwerking word ik altijd weer blij van.
Er is geen zwak moment op dit album, maar alles is van hoge kwaliteit.
Mijn favoriete Bowie nummers staan hier gek genoeg dan weer niet op.

Five Years behoort zeker tot mijn favo's.
Mooi geheel vooral.

Derde meesterwerk van Bowie en dit wordt dan ook gezien als de mijlpaal uit zijn zangcarriere.

Geen enkel nummer verveelt op deze plaat. Lekkere glamrock en Bowie in topvorm. Het eerste nummer is prachtig en kende ik trouwens nog niet (ben helaas niet de enige). De opbouw van dat nummer is zo magistraal en het is ook zo emotioneel gezongen. Dit is echt een van mijn favoriete Bowienummers in wording. Dus alweer een prachtige opener. Soul Love borduurt daar trouwens mooi op verder met ongeveer dezelfde melodielijn met een jazzy toontje. Moonage Daydream en Starman staan ook op de verzamelalbums dus die kende ik al. Alweer niets dan lof over dit duo, vooral Starman zet ik heel vaak op. Moonage is een heerlijk rocknummer met dan toch dat jeugdig karaktertje door de blazers (of is zijn het keyboards?). It Ain`t Easy mag zich zeker ook bij de vorige vier aansluiten, misschien niet zo top maar ook een leuke meezinger.

Dan neemt het album even afscheid van de Glamrock met een ballade en Bowie met een zeer mooie stem. Star vind ik dan persoonlijk het minste nummer op het album maar is nog steeds steengoed. Hang On To Yourself is dan weer gegoten in een punksausje, zeker niet slecht!
En dan eindigen we met drie topnummers. Het overbekende Ziggy Stardust met heerlijke riff, Suffragette City, een nummer waar je niet stil kan bij zitten (ongetwijfeld het beste rocknummertje van drie minuten op de plaat) en dan dat laatste nummer .... Veels te kort, veels te kort. Wat een magistraal eindnummer met een prachtige tekst.

Bij Hunky Dory had ik meer kippenvel, maar dit album is verslavender om naar te luisteren. Daarom verdient deze ook een dikke 5. Nu naar Aladdin Sane

5*

Ik heb een voorkeur voor Hunky Dory, maar dat is wel een ander album. Kwalitatief ontlopen ze elkaar niet veel.
IHet fenomeen Bowie kreeg hier echt gestalte.
De uitdossingen, extravagantie en de toenemende drang om te veranderen.
Het is imo niet zijn sterkste werk, maar het hele concept en het juiste moment van verschijnen, heeft zeker meegeholpen aan de klassieke status.
De plaat rockt vooral prima en natuurlijk staan er enkele van zijn allerbeste songs op.
Five Years is al een opener van jewelste.

En we kregen nog meer moois voorgeschotelt.

Inderdaad echt moeilijk om te zeggen welke plaat mijn favoriet is. Het neigt bij mij ook iets meer naar Hunky Dory denk ik, maar ik moet die twee platen nog eens back to back luisteren. Nu staat momenteel Aladdin Sane op. Een plaat die niet meteen bij me doordringt maar waarschijnlijk wat luisterbeurten nodig heeft. De pianosongs (Titeltrack, Time en Lady Grinning Soul) zijn wel memorabel.

Aladdin Sane, heel goede plaat ook. Treffende dramatiek met tevens een flink portie rock.
Minder toegankelijk dan Ziggy.
Bij mij viel het kwartje ook wat later.
Absoluut een pareltje in zijn oevre.
Diamond Dogs is ook goed, wel iets minder dan Hunky, Ziggy en Sane in mijn beleving.

Bij mij hangt het van mijn stemming af welke ik 'het beste' vind, Hunky Dory of deze. Oftewel: ze zijn beiden briljant en doen eigenlijk weinig voor elkaar onder, wat mij betreft.

Jullie gaan toch wel naar David Bowie Is:
December 2015: David Bowie is - Groninger Museum - groningermuseum.nl

Ik ga half december. Was wereldwijd een groot succes.

Ik ga kijken of dat gaat lukken.
Thanx voor de link west !