David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1972)

Ik hoor liever Leo Blokhuis, hoewel die ook een hoog ego wordt toegeschreven .

Roxy Music vind ik niet zo'n beste plaat,interessant wel. Geef mij maar Ziggy.

Jouw mening was al duidelijk - ondanks je user-id; imo is Blokfluit meer iemand voor de muzikale beginner/leek - mensen met wie ik niet snel een conversatie over muziek aansnijdt, omdat ik - op zijn plat Hollands gezegd - snel uitgeluld ben. Ik probeerde hier met vrind/leeftijdsgenoot Musician een conversatie van niveau te voeren en dat wordt lastig met dergelijke interrupties

Jullie zijn erger dan Blokfluit, wat een arrogantie. Mjuman en Musician Blokfuit o fWaldorf en Stattler

Je bent gewoon jaloers, omdat je niet meetelt. Als je nou Mured had geheten, hadden Musician en Mjuman wel anders willen overwegen. As it stands helaas ...

Tenzij je ALLE boeken van Blokfluit hebt gelezen, dan willen we een mondelinge toets wel overwegen, al is de score van 90% dan wel een must!

Wie Weet Het Beter....spannend ! Succes.

De Waard nam in VN de muziek én zichzelf erg serieus. Respectabele dame maar ik luisterde liever op de radio naar Marjoke Roorda. Vertrouwd accent, lekker aards en met suggesties waarvan er een paar blijvend in mijn album toptien. Over Blokhuis hoeven we het toch niet te hebben? Die ontdekt niets en herkauwt alleen. Wat me elke keer weer opvalt als ik in een krant of tijdschrift een muziekrecensie of -artikel lees, is dat er hier op MuMe onbetaald betere verhalen worden geschreven over nieuwe releases en ik dus die krant daarvoor niet meer nodig heb. Jammer voor Kamer en consorten maar ze zijn overbodig geworden. Ziggy werd mij overigens aangeraden door een astroloog. Ongelogen.

In de roos van kistenkuif! Dat soort bladen waren al nooit best, maar blijken nu zelfs lachwekkend met de komst van internet.. hopelijk snappen de betreffende popjournalisten dat zelf ook met terugwerkende kracht.
Dit verklaart trouwens ook mijn weerzin tegen types als Blokfluit of Niewkerk, die zijn nooit meegegroeid hierin en wanen zich nog de OOR sterreporter van 40 jaar terug (met de muziek van 40 jaar terug)

Inmiddels geniet ik van muziek van 40 jaar terug, want Ziggy mag bij mij op voor het debuut. Eens horen waarom er zo veel ophef over wordt gemaakt

Ik heb het geluk gehad de LP zondag op de beurs in een 1 euro bak te vinden! En nog goede kwaliteit ook! (en nog een paar andere Bowie platen ook!!)

Het heeft heel lang geduurd voor ik de "oude" Bowie kon waarderen, maar man man man.. wat een fantastische muziek en mooie nummers zijn er te vinden.

Deze plaat is echt enorm goed. Eigenlijk super dat ik dat nu allemaal nog mag gaan ontdekken.

Ben uiteraard superblij met mijn koopje, en ook blij dat eindelijk het kwartje valt!

Mooie score voor een euro.

Deze staat in mijn top tien en zal daar naar alle waarschijnlijk ook nooit uit verdwijnen. Bowie is in topvorm op Five Years, zet daar de standaard voor de rest van dit meesterwerk. De daaropvolgende nummers zijn al net zo goed, zo niet beter. Een zeer sfeervolle plaat en dat al zo vroeg in zijn carrière. Misschien wel zijn beste, maar daar ben ik nog niet helemaal uit. Evenzogoed een album van absolute wereldklasse.

Dat bord op de hoes vermeld 'K. West'. De man was dus al bekend voor hij geboren werd. Zit de illuminati hier misschien achter? Is het het album dat zijn geboorte 5 jaar later voorspelt? We zullen het waarschijnlijk wel nooit weten...

Heb ooit ergens gelezen dat dat ter meerdere eer en glorie van Keith West was, de zanger van Tomorrow die in de 60s ook een giga solo hit skoorde met Exerpt From A Teenage Opera ( aka Grocer Jack ).

Het was ook gewoon een bestaande lokatie – toen ik in 1978 met een vriend door Londen dwaalde kwamen we opeens die plek met dat bord tegen (en natuurlijk meteen een foto van gemaakt!).

Menig album van Bowie in bezit ( vinyl), maar dit blijft toch wel zijn meesterwerk. Vanaf de opener Five Years tot R & R suicide genieten geblazen. Prachtig geheel, vliegt nergens uit de bocht en zakt nergens in. Tijdloos album dat altijd gewaardeerd zal worden door muziekliefhebbers.

Het is niet mijn favoriete Bowieplaat maar het blijft een indrukwekkend geheel.
Ik wil hier niet beweren dat Bowie de glamrock uitgevonden heeft. Wellicht dat Marc Bolan iets eerder was, maar Bowie maakte er als geen ander de blits mee.
Het is een verhaal. Bowie wordt een personage die hij niet alleen serieus neemt, maar kruipt als een acteur helemaal in die rol.

Een album die perfect in het tijdsbeeld van de prille jaren 70 past. Maar nog altijd krachtig en fris klinkt.

Alice Cooper wordt beschouwd als de stichter van de glamrock maar David Bowie was artistiek de meest interessante vertegenwoordiger van die stroming. Inderdaad in de tijdgeest maar toch tijdloos.

Kan inderdaad best zijn Luc, maar de diepgang in dit genre komt voor mij meer uit de UK.
Cooper neigde meer naar hardrock. Terwijl Bowie maar ook Roxy Music meer een art/rock randje hadden. Muzikaal voor mij interessanter.
Alice Cooper kwam uit de Detroit scene. Dus veel robuuster en meer de gitaren als leidraad.
Later werd hij ook veelzijdiger en ging het ook muzikaal meer de theatrale kant op.
Maar zijn act live bleef gehandhaaft. Een horror achtig gebeuren met visueel spektakel.

Bowie veranderde continue. Ook live speelde hij keer op keer een andere rol.
Hij is voor mij de interessantste artiest uit de 70's.
Niet alle albums zijn even sterk, maar de impact die hij had is legrndarisch te noemen.

Beslist! Belachelijk ook dat Bowie bij de glamrock stroming wordt ingedeeld, hij was zoveel meer dan dat. Glamrock was Gary Glitter en T.Rex. Bowie was kunst. Nooit geëvenaard door zijn tijdgenoten.

Waarom ik destijds alleen Hunky Dory kocht en deze liet staan, spijt mij achteraf. HD grijs gedraaid en gelukkig nu de gelegenheid de schade in te halen met dit meesterwerk! Een hele vette vijf!

Roxy music in de periode 72-76 sla ik toch minstens zo hoog aan.

Roxy Music is mij even lief in die periode. Sterker nog, sommige albums sla ik zelfs wat hoger aan dan die van Bowie uit die periode.
Bowie zwalkte wat met Pin Ups en ook Young Americans.
Roxy bleef artistiek boeiend t/m Siren. Nou ja Manifesto en Avalon zijn ok. Maar minder dan de periode t/m Siren.
Over de hele linie heeft Bowie wel mijn voorkeur.
Halverwege de jaren 90 is Bowie weer mijn man. En dat kon Bryan Ferry in zijn uppie niet verhoeden.

Roxy Music werd destijds ook onder glamrock gecatalogeerd maar sla ik minstens even hoog aan als David Bowie. Beiden brachten inderdaad meer artrock met de nodige diepgang en schuwden het experiment niet.
Glamrock is overigens een door de pers bedachte term (net als bv. grunge) en sloeg op een scala aan rockbands met een bizarre outfit. Live-optredens werden alsmaar belangrijker en dus moet er ook aandacht besteed worden aan het visuele aspect. Maar binnen deze stroming waren er grote verschillen, gaande van simpele rock'n roll (Gary Glitter), boysbands (Bay City Rollers), retrorock (Mud, Rubettes) via hardrock (Alice Cooper, Slade) en protopunk (New York Dolls) tot artrock (Roxy Music, David Bowie).

Nou noem je net even die 2 zwakkeren.. daar staan Hunky Dory, Ziggy, Aladdin, Diamond Dogs, Station to Station, Low, Heroes tegenover Dan vind ik Roxy Music maar een beetje magertjes afsteken hoor, alhoewel ik hun eerste platen ook zeker kan waarderen.

De eerste 4/5 albums van Roxy vind ik top, daarna boeit het me nauwelijks meer/een stuk minder. Bowie is eigenlijk over de hele 70's erg sterk, op inderdaad een paar albums na. Het is wel zo dat RM eigenlijk alleen nog maar Manifesto heeft gemaakt in 1979, maar vanaf dat album t/m Avalon zakken ze heel duidelijk in; ik kan Orbit daar alleen maar in volgen

Ik heb het ook over '' sommige albums van Bowie''. De albums die Orbit noemt zijn natuurlijk geweldig, al vind ik Diamond Dogs over de hele linie niet overal even boeiend.

Roxy vond ik toen, en dan tot 1975, artistiek erg sterk uit de hoek komen. Daarom heb ik beide acts uit die tijd even lief. Bowie ontwikkelde zich natuurlijk meer. Zeker met Low en Heroes.
Maar nogmaals, Pin Ups en Young Americans vind ik minder. Geen flutalbums, maar zeker niet Bowie's sterkste werk.

Toch blijft het een zwaktebod om juist de enige twee zwakke platen te noemen en niet de rest, die overweldigend was en die twee platen meer dan goed maakt. Ook was RM veel minder inventief gedurende hun eerste 5 platen, de sound was wel gezet met hun eerste twee platen en daarna was het redelijk een herhalingsoefening. Niet dat die andere 3 platen slecht waren, maar RM heeft hun eerste twee platen nergens echt weten te overtreffen.

De toegankelijkheid komt wat meer om de hoek kijken na het debuut en de tweede, maar ik vind de koers nog erg verrassend.
Bowie ging sneller in zijn ontwikkeling maar pas met Station To Station ben ik definitief overtuigd. Een foutloze plaat en het vervolg met de Berlin trilogie Is fantastisch. Daar Is hij Ferry en consorten definitief voorbij gestreefd. Maar het duurt ook 4 jaar voordat zij weer een album zouden maken. ( Manifesto)

Maar die Is gewoon minder goed dan de voorgangers.
Maar ja, Avalon vind ik dan wel weer een betere plaat dan Let Dance.

Ach wat maakt het uit verder. Prachtige periode met inventieve muziek. Genoeg te genieten.

Heb Bowie altijd overgeslagen in mijn zoektocht naar mooie muziek. Tot vorige week...... Deze LP voor weinig op de kop getikt. En verkocht! Wat een geweldige plaat......

Meteen al verkocht? Dat is zonde