Keane - Hopes and Fears (2004)

Helemaal mee eens! Best leuk allemaal, maar na een tijdje heb je het wel gehoord. En Somewhere Only We Know, het is het eerste nummer wat ik van Keane hoorde. Ik vond het meteen een mooi nummer, en nog steeds vind ik hem erg mooi.

In 2004 onstond er een ware hype rond Keane, het bandje zonder gitaar.

Zanger Tom Chaplin, toetsenist Tim Rice-Oxley en drummer Ricard Hughes flikten het kunstje zonder snaarvirtuozen en wonnen de harten van de liefhebbers van de gevoelige popsong in de stijl van Coldplay, Saybia of Novastar.

De liedjes van Keane klinken zuiverder dan water en smaken zoeter dan honing. En daarom verdeelde debuutalbum Hopes And Fears de muziekliefhebbers rigoureus in twee kampen. Je vindt Keane geweldig of je vindt ze verschrikkelijk. Ik hoor bij die eerste groep.

Ondanks de overtollige laag glazuur barst dit album van de mooie popliedjes. Time Rice-Oxley tovert de ene na de andere hartverscheurende melodie uit z'n toetsenpanelen. En met vindingrijke effecten krijgt ieder liedje een eigen gezicht. En het gebrek aan gitaren? Ik heb ze hier écht niet nodig.

Somewhere Only We Know opent de plaat op meeslepende wijze, het is zo'n nummer dat een heel stadion ondersteboven zet. Net zoals die andere wereldhit Everybody's Changing , met een prachtige aan de klassieke muziek ontleende melodie.

Met up-tempo nummers als This Is The Last Time en Bend And Break laat Keane stiekum zien ook een klein vaatje peper in huis hebben.

Maar Hopes And Fears blijft vooral een echte zwijmelplaat. Liedjes zoals Your Eyes Open en Bedshaped dompelen de luisteraar in een bad vol melancholie. Rozen, kaarslicht, volle maan muziek. Voor de liefhebbers een absolute een wereldplaat.

Toch een halfje omhoog, door het Radiohead achtige sfeertje van She has no time en het heelijke laid back tempo van Sunshine.
Ik heb toch wel wat Keane.

bedshaped is mooi , de rest mwaahhh

Bedshaped is inderdaad een prachtig liedje.

Een stevig album die flink blijft hangen. Het is wel een 'stabiel' album, in de zin dat het niveau tussen de verschillende nummers niet echt zakt of daalt. Goede, degelijke CD.

4,0 *

??

Misschien bedoelt hij dat het een consistent album is.

Fijne plaat, vooral als debuut-album. Hoewel het merendeel vna de nummers op elkaar lijken (en vergeleken met nummers van andere albums helemaal) weet het toch te boeien. Het tempo is in de meeste tracks hetzelfde, wat resulteert in een opeenvolging van muzikaal genot. De stem van Tom Chaplin ligt fijn in het gehoor, is duidelijk herkenbaar en prima in de muziek gemixt. Heel subtiel is in "Somewhere Only We Know" een synthesizer te horen, 'A big plus'. Ook de gesamplede drums weten mij te bekoren. Dit wil nog wel eens storen, maar niet bij Keane.

Piano-rock is alles behalve 'leeg', dat bewijst Keane toch wel. Cliché lyrics zijn daar prima bij te nemen, en voor de meesten ook het meest welkom.

*4.5

Sky radio muziek, op een gegeven moment krijg je er genoeg van!

bedshaped is idd een mooi nummer!

Puur jeugdsentiment

Iedere(muzikale) reis heeft een begin en zo ook die van mij. En hoewel Jamai van, je raad het al, Jamai mijn eerste cd was, laat ik mijn reis het liefst bij dit album beginnen. Ik weet het nog goed. Ik was 12 jaar(4 jaar geleden alweer dus) ik had net mijn eerste jaar middelbare school er op zitten. Ik had al wel wat verzamelcdtjes van onder andere Queen. Maar ja dat waren maar singels. Ik ga een keer een heel album kopen riep ik stoer uit. Vastberaden liep Ik wellicht voor de eerste keer de free recordshop binnen. Mijn oog liep onwillekeurig naar de K toe:Keane hopes and fears. Ik had mijn eerste jeugdliefde gevonden en geproefd van mijn heilige levenselixer: de Muziek.

ik weet nog hoe het verder ging. Met knikkende knieën naar de toonbank. "ik zou graag deze willen kopen". Daarna hand in hand met deze cd naar de auto. De radio stond zoals gewoonlijk lekker hard aan dus de cd beluisteren ging niet. Gelijk toen ik thuis was ging ik naar mijn kamer voor een gezellig onderonsje met deze cd. En meteen werd ik meegenomen naar "somewhere only we know". Een landschap vol met gevoelige piano's, gekwelde teksten, ritmische drums en uiteraard die slepende stem. de nogal kinderlijke inhoud van mijn CD-rekje werd bij mijn broertje op de kamer gedumpt en dit schijfje werd de eerste in de reeks van velen. "I Can"t stop now"

De verdere relatie met deze cd was er een van vallen en opstaan. De cd kon maanden lang in het rekje staan om vervolgens weken lang niet uit de speler te verdwijnen. We hebben samen verdriet gedeeld. vooral bedshaped was een echte tearjerker. Hoe vaak heb ik wel niet door de regenachtige straten van Lichtenvoorden gerend met dit nummer in mijn kop, hoe vaak heb ik wel niet mijn leed met dit nummer gedeeld, hoe vaak heb ik wel niet aan haar deur geklopt om me mee naar boven te nemen.

En nu 4 jaar later staat ze stof te vergaren. Beschaamd pak ik haar weer op. Haal het stof weg en stop haar gelijk weer in de cdspeler. Ik heb haar gemist. Maar ja wat wil je. Ik ben een echte muzikale player geworden. Ik heb honderden liefjes. Kid A, dark side of the moon en thick as a brick om er maar eens een paar te noemen. En uiteraard zijn mijn emotie's bij dit album enigszins gedempt door mijn muzikale wereldreis. Maar ergens in mij glundert nog dat 12 jarige jochie: blij met het profetische weerzien met zijn eerste jeugdliefde.

This is the album that started it all 4.5*

Briljant verhaal Misterfool !
En een erg goede muzieksmaak voor iemand van jouw leeftijd.
'Besmet' er meteen anderen mee zou ik zeggen

zal ik doen rkdev alleen het muziekvirus weet tot nu toe niet echt te vatten.

Misterfool, ik herken zoveel in jouw verhaal.

Hopes and Fears was ook voor mij de plaat waarmee het allemaal begon. Daarvoor was ik nooit iemand geweest die echt naar albums luisterde, ik was immers pas een jaar of 12. Ik zou graag dit album beschrijven als het allereerste echte album dat ik hoorde. Keane werd hiermee mijn favoriete band. De simpele bezetting, en het feit dat ik het gevoel had en nog steeds heb dat de leden van Keane 'echt' zijn. Een stuk meer dan ik bij, ik noem er maar een, Chris Martin van die ándere band waarmee ze vaak vergeleken worden. Keane vóel ik, ik geloof het als Tom Chaplin met die zuivere stem zingt over het verbreken van relaties, verliefd zijn, of het gevoel dat je vervreemdt van mensen die je lief hebt, ondanks dat pianist/keyboardspeler/alleskunner Tim Rice-Oxley de teksten schrijft.

Dit album is simpel in opzet, maar de nummers zijn stuk voor stuk nummers waarvan ik me niet kan voorstellen dat ze ooit níet bestaan hebben. This is the last time, Everybody's Changing, het prachtige Bedshaped en natuurlijk het overbekende Somewhere Only We Know zijn als in mijn geheugen gegrift.

Nog steeds volg ik deze band, ik durf wel te zeggen dat ik een heuse Keane fan ben. Een show in Nederland wil ik niet missen. Ze zijn niet saai, lijken steeds meer

Dit album al 1000 keer gehoord en het gaat nog geen minuut vervelen.
Het unieke pianospel en de bijzondere stem zorgen voor de juiste sfeer.
Dit blijft het este album van Keane!

Zorgeloze lichtvoetige popplaat.
Mooi debuut van de heren, met uitschieters als Somewhere Only We Know, Everbody" s Changing, Sunshine, Untitled 1 en natuurlijk Bedshaped.
Wanneer ik hun albums opzet ( jawel alle 3 ) maken ze me met hun muziek altijd vrolijk.
Geen ingewikkeld gedoe in ieder geval.

Hij gaat idd nooit vervelen.

Draaide hem veel toen hij net uit was, later nooit meer. Zou hem ook niet in een top250 schuiven.. Maar dat komt denk ik door wat eerder gezegd is: Je vind het helemaal wel wat of niet, wat ook aan de stemmen te zien is.

Bedshaped was trouwens wel een gaaf sfeertje volgens mij...

Geweldig album van keane!!
Een paar jaar geleden hoorde ik deze muziek weleens op Qmusic
Vond het toen prachtig. Ik heb This is The Last Time altijd het mooiste gevonden van keane. Maar ook de pareltjes als We Might as well en Bend And Break zijn ook geweldig.

Zeer goed
4,5

Dit album begint mij steeds beter te smaken. Tot en met Your eyes Open zijn het -naar mijn smaak- liedjes van wereldklasse, waarvan de houdbaarheidsdatum niet verstrijkt.
Over She has no time en Sunshine heb ik al aangegeven dat ze wat later zijn bezonken, Met de prachtige afsluiter Bedshaped, ga ik toch weer een halfje omhoog. Ben benieuwd of dit ook zo gaat zijn voor Under the Iron Sea, aangezien ik nu in een Keane mood ben, door de aanschaf van hun laatste album.

Gebrek aan kwaliteit en te commercieel.

Ze kunnen tot op een zekere hoogte goed muziek maken, maar lang niet zo goed als de meeste muzikanten waar ze tussen staan in de top 250, met dit album.

Da's te zien aan jouw beoordeling moc.enz. Tot op zekere hoogte, in ieder geval.

Maar wat is de definitie van goed muziek maken? En wat wordt er vergeleken?

Ik vind Keane juist meesters in het maken van compacte popnummers met een geweldig gevoel voor melodie.
Dat kun je toch ook niet gaan vergelijken met een Pink Floyd (ik noem maar iets).

Helemaal met je eens Sander. Het appels en peren verhaal. Daarom heb ik het eigenlijk niet zo op lijstjes. Zeker niet op 'lijstjes" waar ze alle door elkaar hutselen en er daarna een ranglijst aan vastplakken

Het is niet slecht, maar de houdbaarheid is erg laag.
Ik vind het muzikaal ook niet bijzonder, een paar nummers klinkt het interessant omdat het net anders is dan Coldplay en Travis maar na 5 nummers heb ik het wel gehoord en wordt het eentonig.
Desondanks wel voldoende: 3*

Keane is een band waar je van houdt of die je haat. Veel mensen vinden dit slechte muziek, waarschijnlijk omdat er weinig pit in hun nummers zit. Maar als je je openstelt voor deze muziek en er op je gemak naar luistert, zou je toch moeten concluderen dat dit hoge kwaliteit is. Zoveel albums zijn er niet waar 5(!) grote hits vanaf komen. Daarom 5 sterren

Van de Keane site:
We're very pleased to announce the full international release of a 2CD Deluxe Edition of Keane's first album, Hopes And Fears, on 9th November 2009.

In addition to the original tracklisting, this album showcases previously un-released and rare material including early demo Into The Light, recordings from the band's earliest Steve Lamacq and Jo Whiley radio sessions, the timeless B-side and fans' favourite, Snowed Under (from Somewhere Only We Know), and their debut self-released singles.

Zie ook aangepaste tracklist hierboven.
Iemand mijn oude versie kopen