Keane - Hopes and Fears (2004)

Ik ben gek op smileys, maar het kunnen er teveel worden .

Trouwens: het album "Under the Iron Sea" kreeg ik gisteren ook in mijn handen gedrukt. Ik hoop op een zelfde ervaring als bij "Hopes and Fears (2004)".

Vind het niet zo'n goede CD... Hij boeit me niet, behalve de singles is er niet veel aan.

Vind dit een super goed album! Heb hem al meerdere malen geluiserd en hij blijft gewoon super! Ik vind vooral We might as well be strangers, can't stop now en this is the last time zeer goede nummers. Net daaronder komen natuurlijk de singles everybody's changing en somewhere only we know, bend and break en bedshaped!

Heel vrolijk album. Lekker geluid en goede melodielijnen.

this is the last time vind ik geweldig

Daar ben ik het wel mee eens. Dat is dan ook meteen de beste van het album.
Een andere favoriet is She Has No Time.

Zeker een lekker nummer . Doet me altijd wat aan Aha denken.
Mijn andere favoriet is Untitled 1. En vergeet ook Beshaped niet. Wat een prachtig nummer om je album mee af te sluiten!

Ik heb nooit dat gedoe rond Bedshaped gesnapt. Da's een nummer dat zaagt en dit zonder kracht. Kortom, rondom saai en dus het slechtste nummer van het album.

Enfin, gewoon mijn mening natuurlijk.

Ik vond het al zo vreemd dat mensen het over Bedshaped hadden. Bij mij staat er Beshaped op de achterkant van de cd . Blijkt dus gewoon een typefout te zijn, want het nummer heet in het boekje toch echt Bedshaped!

Inderdaad, dat gevoel had ik nou ook. Al heeft Morten Harket van zichzelf iets meer power in zijn stem (vooral in de hoogte) dan Tom Chaplin, ze hebben beiden een prachtstem...

Voor mij geldt: alle 11 goed!
Ik kan werkelijk geen slecht nummer op deze cd ontdekken, ieder nummer heeft wel iets pakkends.

Van mij de volle mep!

Klonk als debuut erg goed.lekker verfrissend, iets nieuws. De tweede is al weer wat beter 9eigenlijk erg goed), maar de derde gaat bepalen of Keane een blijver is. Op hun site hebben ze al één nieuw nummer weggegeven en als dat een indicatie is voor het vervolg ben ik niet optimistisch gestemd. Ik hoop dat ik er naast zit

Spiralling stelt mij inderdaad ook redelijk teleur. Het nummer groeit wel maar mijn soort muziek is het (voorlopig) niet. Ik hoop ook dat de rest van het album beter wordt dan dat.

Ik vind dit album dan wel weer beter dan z'n opvolger: sfeervoller!

Spiralling stelt mij juist niet teleur. Na 2 albums is het wel is tijd voor verandering.

Dat zullen de mannen van Keane hebben gedacht. En geeft ze is ongelijk. Eindelijk een Tom Chaplin die van zijn problemen af is. Spiralling zet hier in ieder geval mee de toon. Iets anders dan die treurige depressieve (wat ik trouwens zelf helemaal niet erg vind...) piano muziek.

Ja het is wennen, want dit zijn we niet van Keane gewend. De andere nummers die zijn gelekt, zijn ook niet van het kaliber Hopes and Fears en The Iron Sea...

Uiteindelijk gaat blijken of de verandering van muziekstijl een goede keuze is geworden. Met de vier nummers die ik heb gehoord doen ze dat uitstekend, nu nog afwachten hoe het geheel is...

Om dan toch even bij (het treurige en depressieve) Hopes and Fears te komen... geniaal!
Waarbij ik vele nummers nog steeds luister, zoals Somewhere Only We Know, Can't Stop Now, Your Eyes Open, het zachte en mooie She Has No Time, en tot slotte (b-side nummer) Snowed Under (die zeker niet vergeten mag worden!)

Heel goed debuutalbum van Keane met een aardig aantal prachtige nummers . Minpuntje vind ik dat sommige nummers wel wat (veel) op elkaar lijken, maar als je dat niet hoort/stoort, is dit album beslist een toppertje (als je ook van wat "emotionele" muziek houdt).

Hmm ik heb echt een haat-liefde verhouding met deze bands, nummers als Atlantic en Somewhere only we know vind ik schitterend, maar vaak vind ik de andere nummers allemaal soortgelijk klinken.. Crystal ball vind ik een afschuwelijk nummer, heel cliché.. maar dat terzijde, aangezien die op een later album staat..

Denk ook niet dat ik me echt aan dit album zal wagen, omdat ik slechts een paar nummers waardeer en het stemgeluid niet erg waardeer in de meest uitgebrachte singles..

Desalniettemin, vind ik Somewhere only we know wel echt een nummer wat me een bepaald gevoel geeft en echt zo'n nummer is waarbij er tal van gedachten en herinneringen door je heen gaan.. Erg mooi nummer. Everybody's changing vind ik weer een soort rip-off hiervan :s ligt dat nou aan mij? zit ik de nummers nou te generaliseren of is het gewoon een beetje 1 pot nat

De herfst komt eraan en binnenkort wordt het weer vroeg donker, tijd om deze 'Hopes and Fears' opnieuw uit de kast te halen! Deze plaat zet ik nooit op tijdens de lente of zomer -ik denk dat ik de cd daarmee zou vermoorden in mijn geval-. Ik heb de cd vorig jaar (of is het reeds twee jaar geleden) gekocht rond oktober dacht ik, en ik was meteen verkocht. Dit is de enige cd in mijn collectie die de vijf sterren wist te veroveren vanaf de eerste luisterbeurt! De sfeer die deze cd mij meegaf vanaf de eerste luisterbeurt is onbeschrijfelijk, en doordat ik 'm enkel tijdens deze periodes opzet blijft die sfeer behouden, gelukkig maar!

Ik weet nog dat ik enkel 'Somewhere Only We Know' kende bij aankoop van deze cd en dat ik niet al te hoge verwachtingen had, maar de verrassing was des te groot. Voor mij de meest sfeervolle plaat die ik tot nog toe hoorde, met véél voorsprong! Dit dankzij de nummers die individueel al zeer sterk zijn en als geheel worden ze alleen nog maar gesterkt door elkaar en door die sfeer!

Deze schijf eens op gezet ter beoordeling naast Under the Iron Sea.
Vind toch dat UtIS afwisselender is en minder emo-pop dan deze Hopes and Fears, qua teksten dan.
Dit is zelfs misschien wel het ultieme theekransje cd. (daarmee niet bedoeld om alle vrouwen over een kam te willen scheren )
De cd begint wel heel sterk met pakkende melodieen en dito refreinen. Dat houden ze dan ook stevig vast tot Your eyes open.
Daarna 'zakt' ie voor mij wat in en dut ik zelf ook in blijkbaar, want hopsa daar zijn we al aanbeland bij de prachtige afsluiter Bedshaped. De nummers tussenin zijn wat inwisselbaar en springen m.i er niet tussenuit zoals bij de 1ste helft van de cd.
Maar wat een pracht van een stem heeft die Charlie Chaplin.
Een van de mooiere tussen de popbagger die de hitlijsten sieren. Geef mij Charlie maar i.p.v die koude plee zanger.
Al bij al is het een goed album, maar geef ik zelf de voorkeur aan UtIS. 3,5* is voor dit album een waardige score. Voor een band die bij elk album veel discussie doet oproepen. Dat ze iets los maken kun je wel stellen. Ze hebben iets over zich heen waardoor je ze kunt scharen onder: You love it or You hate it...en ik mag ze wel.

ik vindt dit het beste album van Keane met lekkere nummer zoals Somewhere Only We Know, This Is the Last Time, Your Eyes Open, Can't Stop Now. een verdiende 4.

4*

Somewhere only we know en Bedshaped zijn erg mooie tracks, maar een heel album Keane vind ik te veel.

keane is een goede zanger en dit is toch zijn beste album.

Tom Chaplin is een goede zanger...de zanger van de band Keane.

Maar idd, dit is nog steeds hun beste album.

helemaal grijs gedraaid deze cd, helaas is de liefde daarna heel erg bekoeld!

Op 40 in de Top 250, en dan toch relatief zo'n laag gemiddelde.
Echt een Love It Or Hate It album.
Persoonlijk vind ik hier wel erg sterke nummers op staan; vooral Bedshaped en Somewhere Only We Know blijven me ontroeren.

Ik heb deze toen zonder bonus tracks gekocht. Op mijn versie staat 'Bedshaped' als 'Beshaped' vermeld.
Dit album woonde zowat in mijn CD-speler, zoveel keren gedraaid. Op de singles zijn zo'n beetje de sterkste nummers uitgebracht. Wel vervelend dat daar steeds non-album tracks op staan.
'Sunshine' is mijn meest favoriete track hier.

Ach ja Keane...........

Leuke singeltjes maken ze, maar het blijven toch van die 'one day fly' nummertjes, je bent ze na drie keer luisteren zat en luistert het daarna dus eigenlijk nooit meer. Een uitzondering: Somewhere Only We Know - prachtig nummer dat maar niet verveelt.

Al met al een redelijk album, maar top-250 -- no way.

JIJ bent ze na drie keer luisteren zat
Wat mij betreft doen de overige nummers niet echt onder voor Somewhere Only We Know. Voorlopig verveelt dit album mij in ieder geval nog niet!

Ik ben het met je eens dat het niet in de top 250 thuishoort, maar 'one day fly'? Absoluut niet, daar zijn de nummers veel te goed voor. Gemiddelde pop rock artiest uit 2004 is anno 2009 alweer gedateerd, maar Hopes and Fears nog lange niet.

Goed album, maar toch vind ik dit met minste van Keane. Ik vind Keane met de tijd steeds beter worden. Dat wil natuurlijk zeggen dat ik Perfect Symmetry (2008) momenteel het beste album van ze vind.
Ik vind dit omdat ik in Hopes and Fears bijna de stijl van Under the Iron Sea en Perfect Symmetry niet hoor. Hopes and Fears lijkt wel van een hele andere band afkomstig, vind ik.
Maar toch is Hopes and Fears een leuk album, ik heb het helemaal beluisterd en ik was er verder wel tevreden over.
Maar toch.
Een 4.5*.

Droomdebuut, maar ik moet zeggen dat de albums qua kwaliteit dicht bij elkaar liggen, maar allemaal hun eigen sfeer hebben.
Kan dus moeilijk kiezen welke ik het beste vind.