Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Als je in de stemming ervoor bent is dit keihard genieten.

Deze plaat máákt stemming.

Stemming makerij zeg maar.

Agree met Chevy. Best Pink Floyd plaat voor mij, van begin tot eind genieten.

Ik zie net dat ik hier een bericht als mening gemarkeerd had staat waarin in dit plaatje volledig de hemel in prijs. Hoeveel kan je waardering voor iets veranderen? Ik vind het nu namelijk maar een saaie, veilige en gezapige bedoeling.

Wat is hier nou saai en veilig aan?
Alleen maar omdat het simpel is, is het nog niet veilig...

Voor de rest zijn de nummers, op Wish You Were Here na misschien, bepaald geen nummers die bij voorbaat al geweldig gevonden zouden worden.

Smaken verschillen, dat je het saai en gezapig vind kan natuurlijk, maar veilig zou ik dit niet kunnen noemen.

Veilig vind ik ook wel meevallen (tenzij je vergelijkt met de vroege Floyd). Aan de andere kant is het ook niet bepaald gewaagd.

Het is niet bepaald een 2e Piper At The Gates of Dawn en het is ook geen originele The Wall, maar ik zou niet zeggen dat het een puur commerciële plaat is. Ik heb het al eerder aangegeven, 26 minuten lang minimaal gitaargebruik en zang past niet echt in de standaard formule.

Ik vind het ook altijd wat overdreven als men dit veilig noemt.

Nou ja, voor de 'vernieuwende' Pink Floyd is dit volgens mij niet echt een revolutionair album. Meer een doorslag van het geluid zoals dat bij Meddle en Dark Side of the Moon al gecreëerd was. Shine On You Crazy Diamond heeft alle bombast die wel aan moest gaan slaan en met Wish You Were Here is een vrij standaard rocknummer geschreven. Tekstueel vind ik dat nummer trouwens wel erg sterk, dat kon je aan Roger Waters wel overlaten. Maar in het algemeen vind ik het te veel leunen op de gitaarsolo. Daarmee lijkt het een beetje op Comfortably Numb, ook een sterke tekst, maar dankt zijn status aan de gitaarsolo. En van de gitaarsolo's van Gilmour houd ik over het algemeen niet.

Welcome to the Machine is minder conventioneel, maar vind ik dan weer een erg irritant nummer om naar te luisteren. Vooral de zang, met die echo, spreekt me helemaal niet aan.

Have a Cigar, het meest rechttoe-rechtaan nummer, vind ik eigenlijk nog het leukst om naar te luisteren. Minder pretenties, die ik bij de meeste prog sowieso vervelend vind, en een betere zanger.

Dit legt hopelijk dus een beetje uit waarom ik dit saai, gezapig en veilig noem.

Haha, grappig, ik vind die zanger van Have a Cigar juist een behoorlijk slechte zanger. Tuurlijk leunt Wish You Were Here niet op de gitaarsolo, ik hou helemaal niet van gitaarsolo's en kan me die van dat liedje niet voor de geest halen, ik vind het gewoon mooi als "liedje". Sowieso, wat maakt het uit waar iets zijn status aan dankt? Wat boeit status nou weer?

Nou, met jou valt ook niet te praten, hè?

Bombast? Hebben we het wel over hetzelfde nummer?


Dat ligt dan toch echt aan jou hoor. Ik ben het met je eens dat het toch vooral leunt op de tekst, maar het intro is toch één van de bekendste aller tijden.

(reactie op Arrie)

Ik geef niet zo veel om status, maar het nummer krijgt nogal wat waardering in het algemeen. Ik snap dat niet zo en ga er dus vanuit dat er iets in het nummer moet zitten wat het van andere nummers onderscheidt. Als liedje vind ik het namelijk helemaal niet zo'n geweldig, ehm, liedje.


Ooit wel eens geluisterd naar het punt waar ze Shine on you crazy diamond zingen, ergens aan het eind van het nummer? Dat noem ik bombast.


Want? Moet ik die goed vinden dan? En valt anders met mij niet te praten?

Ik ben sowieso niet zo van de gitaarsolo's, zeker niet als het dit soort lang uitgesponnen klanken betreft. Kijk mijn verzameling stemmen er maar eens op na.

Nou nou, dat moet zeker 10 procent van het volledige nummer zijn. Wel eens geluisterd naar het intro, voordat er gezongen wordt? Of de laatste 6 minuten van deel 2?

Bedankt voor het happen.

Oh, ik hoor nu waar Lukk0_ op doelde met de gitaarsolo van Wish You Were Here. Ik zag dat niet echt als een solo, maar daar leunt het nummer inderdaad ook wel een beetje op ja. Maargoed, dat vind ik wel mooi. Maar meeste solo's van Gilmour, zoals die van Comfortably Numb, vind ik inderdaad ook niks.

Ik zit er nu naar te luisteren en kan zometeen dus fijn genieten van de 'gitaarsolo' in Wish You Were Here

Ik zit al op 4 minuten van het laatste nummer.

And we'll bask in the shadow
Of yesterday's triumph
Sail on the steel breeze
Come on you poor child
You winner and loser
Come on you miner for truth and delusion
And shine!

De song WYWH een rocknummer. De basis van het hele nummer is akoestisch met wat extra invulling op toetsen, bas en drums. Weinig rock aan te noemen.



Kijk, dit is dus wel een rocknummer. Maar altijd dat gedoe over prog en het zogenaamde pretentieuze .... Ik hoor die pretenties soms veel meer bij singer/songwriters (de pretentie van "het gelijk aan mijn kant hebben"). Maar je hebt gelijk: Roy Harper is een erg goede zanger die overigens in zijn eigen muziek ook niet wars was van pretentieuze dingen. De man heeft albums gemaakt met behoorlijke lange songs en schopte tegen van alles en nog wat aan. Zijn The Lord's Prayer is van grote invloed geweest op de Lord's Prayer sectie in Sheep (van Pink Floyd's Animals).

Beter dan DSOTM, vind ik. Shine On... is een mooie psychedelische track(s), en indrukwekkend met het verhaal van Barrett erbij. Welcome To The Machine is beeldend, ook zo kil qua sfeer dat het klopt... Have A Cigar en WYWH zijn ook

Kom eigenlijk al tikkend tot de conclusie dat er geen slechte nummers op deze plaat staan. Dat wordt dus een 5*. Vind The Wall emotioneel indrukwekkender (identificeren met een ik-figuur is misschien gemakkelijker dan wanneer het ook verhalende songs betreft), maar dit is wel een heel erg sterk album.

Er is weinig psychedelisch aan 'Shine On', daarvoor moet je bij Floyd uit de periode tot pakweg 1970 zijn.

Ook wat? Laat ons niet langer in spaning!

Shine on is toch zowat één van de toonbeelden van psychedelische rock hoor!

Inderdaad niet hetzelfde al de psychedelica uit de jaren 60, maar desalniettemin toch psychedelisch.

Euh.. zoiets heet progressieve rock.

ik denk dat (symfonische)spacerock de beste benaming is voor dit klassieke plaatje.

Het maakt niet uit wat de naam van het beestje is, het maakt het album er niet minder om. Ik dacht eerst altijd dat dit psychedelica was maar schijnt idd niet te kloppen.

De pschydelische periode ligt al een poosje achter de groep in 1975 .Meddle manifisteert zich nog in die hoek ( One Of These Days , Echoes)

Toch vind ik wel dat het fragmentarische van de groep altijd wel iets pschydelisch heeft gehouden . In een veel mildere vorm natuurlijk , maar zelfs op een behoorlijk mainstream album als Division Bell hoor je bij vlagen nog stukjes pschydelia .
Wish You Were Here is vrij symfonisch gericht . Mede vooral door het toetsenwerk van Richard Wright . Prachtig speelt ie hier .

Zeer zeker

De beste man is helaas wat ondergesneeuwd geraakt door dat eeuwige geleuter over Gilmour en Waters en dat is jammer.

Want Richard kon je met een paar simpele noten raken tot in je ziel, iets wat hij met de begintonen van Crazy Diamond tot in de perfectie ten uitvoer brengt.
Ik heb dit album al vele honderden malen geluisterd en kan elke seconde dromen, maar nog steeds krijg ik kippenvel van het begin van Crazy Diamond

Inderdaad . Een groot technisch wonder is Wright nooit geweest (evenmin als de andere 3 ) maar zijn sound en de juiste partijen op het juiste moment , zijn van onschatbare waarde geweest voor Pink Floyd . Hier laat hij echt van zich horen . Zelden zulke geweldige sounds gehoord .
Zo zie je maar dat je geen virtuoos hoeft te zijn om mooie dingen te schapen . The feel en de passie , daar draait het om .

Van Pink Floyd kende ik altijd enkel maar The Dark Side Of The Moon en The Wall. Maar nu toch deze ontdekt, technisch mss niet sterk, maar de sfeer die ze scheppen is buitengewoon. Vooral als je kijkt naar wat voor innovatie ze brachten. Lange nummers, gitaarintro, concepts, ...

Er zit voor mij niet echt een slecht nummer bij, 4,5 bij de volgende luisterbeurt wss wel een 5!