Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Een hypocriete muziekpers is meer regel dan uitzondering. Gelukkig hebben die zure persmuskieten anno 2011 nauwelijks nog invloed op de muziekliefhebber. Ten tijde van dit album was dit wel anders. Deze plaat is het laatste album van Pink Floyd dat door die rioolratten overwegend positief is ontvangen. Daarna bekoelde de liefde danig en werd de band "een opgeblazen, bombastisch varken" en een "jukebox". Terwijl in elk geval Animals en The Wall niet anders dan als absolute, uitgesproken meesterwerken aangemerkt kunnen worden. Ik ken geen punkalbum dat hier in de verste verte ook maar in de buurt komt.

Ken je uberhaupt wel een punk album?

Tja wat een onzin om dit te gaan vergelijken met een punk album.

Punk stond juist haaks op deze progressieve muziek.

Punk schopte destijds juist tegen bands als Pink Floyd en Genesis aan.

Op zijn eigen manier vind ik punk net zo goed als dit soort muziek, hangt gewoon van je stemming af, en het is veel volwassener om niet steeds alles in een hokje te willen stoppen, want daardoor mis je een hoop dat weet ik zeker.

Noem eens wat punk bands uit die tijd? punk van nu vind ik ver-schrikkelijk!

Iggy And The Stooges, Patti Smith, Ramones, The Clash, Sex Pistols, Dead Kennedy's, etc....

Inderdaad allen beter dan Pink Floyd in mjn ogen, Dan vergeten we gemakshalve Crass, Exploited, Toten Hosen, Einsturzende Neubauten en onze eigen Boegies nog maar even. Mijn vraag was dan ook of Classic Rocker dat soort bands wel eens heeft beluisterd. Allen een energie die bij Floyd ver te zoeken was. De pers was helemaal niet zo negatief over Pink Floyd destijds, maar net zoals grunge begin jaren 90 de boel even kwam opschonen deed punk dat in de jaren 70. Eind jaren 80 was de ene productie nog gepolijster als de ander en de platenmaatschappijen besloten met de introductie van grunge schoon schip te maken. Zo gebeurde dat ook met de punk eind jaren 70. De ene synfonische rockband deed nog ingewikkelder dan de ander (zeker niet per defenitie slecht) en ineens wilde men terug naar de basis. Korte snelle songs. Al die maatschappijkritische teksten van die punkers namen alleen mensen die zichzelf serieus namen serieus. Het ging gewoon even om: "nu even wat anders". Daar zijn weer een heleboel nieuwe goeie bands uit ontstaan.

Het is onzinnig om een vergelijking te maken tussen bands als Pink Floyd en punk.
Ik maak daar geen keuze tussen. Het is iets totaal verschillends.
Overigens van alle punkbands die hieronder genoemd worden beluister ik er vandaag de dag geen enkele meer (destijds wel)
Maar ik zet wel nog af en toe Pink Floyd, Beatles of Little Feat op. Zegt dat wat over de houdbaarheid van muziek? Ik denk het wel.
Het is overigens ook onzin om te denken dat tot het ontstaan van de punk er alleen maar heel ingewikkelde symphonische rock werd gemaakt. Er waren voor de punk ook al allerlei bands die rock and roll speelden of new wave zoals dat toen heette.

Nou Ramones, Dead Kennedys, Exploited draai ik nog vrij regelmatig hoor. Helemaal de Ramones. Pink Floyd en de Beatles hoor ik nooit meer behalve op de radio op mijn werk, waar het nogal eens voorbij komt. Dus ik vind dat soort muziek ook zeer houdbaar hoor. Is maar net waar je van houdt denk ik. Ik zeg overigens nergens dat er alleen maar symfonische rock werd gespeeld voor de punk aan. Net zoals ik ook nergens zeg dat voor de grunge alles gepolijst was. Ik spreek in zijn algemeenheid.

Bij een album als The Wall is het vooral de invloeden van Waters die ik hoor.
Dit is voor mij meer een Gilmour album.
Bij Dark Side Of The Moon is het geheel meer in evenwicht, waarschijnlijk vind ik het daarom hun beste album.
Het ademt het meeste een groepsverband uit.

Shine on You Crazy Diamond (Parts I-V) vind ik stukken sterker dan (Parts VI-IX).
Het hoogtepunt blijft Wish You Were Here.
Zou trouwens ook prima op Dark Side Of The Moon passen.

De Lp staat nu mooi op mijn kamer.

Ik vind juist de track Wish you were here wat minder, als liefhebber van Shine on you crazy diamond.

Het zou te idioot voor woorden zijn als punk alleen zou zijn ontstaan om te ageren tegen het succes van de symfonische rock, die ook nog maar kort bestond, relatief bekeken. Het succes van de symfonische rock heeft er overigens nauwelijks onder geleden.

Wish you were here staat derhalve ook nog steeds overeind als een huis.

Anno 2011 terugkijkend kunnen we vaststellen dat het succes symfonische rock nauwelijks onder punk heeft geleden. Maar na de doorbraak van punk, dat binnen no time ook weer passé was, was het met het grote mainstreamsucces van progressieve rock wel even een paar jaar gedaan.

Geweldig album overigens, Wish You Were Here. Bij mijn volgende stemronde ken ik het de volle mep toe.

No,no,no,no

Jongens kijk even hoeveel symfo van na 1977 in jullie top 10 hebben en hoeveel 5 sterren symfo van na 1977 jullie in de kast hebben staan.
Floyd, Yes, Genesis, Kansas etc hebben na 1977 hun studiowerk niet meer overtroffen.

Het genre leeft nog behoorlijk met zelfs wel aangroei in groepen, maar de toptijd (midden jaren '70) lijkt mij toch over, zeker ook wat betreft populariteit en aandacht.

Ik heb anders behoorlijk wat symfo van na 1977 in de kast staan, bv. Marillion en Dream Theater. En anno 2011 staat symfo er beduidend beter voor dan punk.

tja ik geef toch aan dat er na 77 ook gewoon aanwas etc is geweest.
DT en Marillion heb ik ook staan (zie ook mijn stemmen) en diverse keren live gezien.
Over de populariteit punk versus symfo zeg ik helemaal niets.

Ik heb gewoon einde jaren 70 gezien dat de boel op zijn kop ging en symfo niet meer zo populair was en ook kwaliteit in heeft geleverd.

Gewoon een kwestie van een andere periode . Hoewel Floyd feitelijk nog zwaarder en conceptueler werd met albums als The Wall en The Final Cut .
Die trokken het zich minder aan . Bands als Kansas , Yes en Genesis trokken hun conclussie en gingen richting pop/rock .
Ik vind dat Marillion (hun vooral ) en bands als IQ en Pallas de rook rond de symfo weer een beetje opentrokken . Die kwamen vrolijk met albums die je niet zo snel zou verwachten .

Serieus? Hoe had je dat gezien?

Vandaag overigens weer eens gedraaid en die 5,0* staat nog altijd als een huis.

Ik zou inderdaad Wish You Were Here niet op The Dark Side of the moon willen zien. Heel andere sfeer en ander thema. Hij past hier wel perfect natuurlijk .

Wat ik hier ook eerder heb gezegd, ik vind dat de middelste 2 nummers prima op DSOTM zouden passen. Cigar als een soort Money en Machine als een soort Gig. Maar dan anders.

Dat vind ik rare vergelijkingen. Money is de catchy (hit)single en the Great Gig in the Sky lijkt in de verste verte niet op Welcome to Machine. Het "Maar dan anders" vind ik dan ook erg belangrijk. In de zin dat Let It Be een soort Enter Sandman is, maar dan anders.

Met dat tussenzinnetje kun je overal goed mee wegkomen inderdaad.

Nee maar wat ik een beetje bedoel is dat Money het buitenbeentje is op DSOTM, meer een standaard rocksong, en Cigar vind ik ook een beetje een buitenbeentje op WYWH, ook een beetje een standaard rocksong.

Machine en Sky lijken muzikaal inderdaad totaal niet op elkaar maar het zijn wel nummers waar beide albums niet zonder kunnen, de missing links.

Ik denk dat hier dan het meningsverschil zit. Beide albums kunnen wat mij betreft zeker zonder beide nummers.
Alleen WYWH kan niet zonder SoYCD.

Dan is het inderdaad een meningsverschil.

Voor mij is Machine hét mooie contrast van dit album. Als Machine en Cigar er niet op zouden hebben gestaan, denk ik dat ik dit een redelijk slappe hap had gevonden, WYWH.
Nu is er echter evenwicht, dankzij die nummers.

ipv Us and Them

Tsja, als je die nummers weglaat dan mist er inderdaad iets, het zijn geweldige nummers. Maar je moet er dan natuurlijk vanuit gaan dat er iets anders goeds voor terug komt, en dan zou ik het niet erg vinden.

Ja, over de hele heb je wel gelijk.
Maar die val was toch wel gekomen, dat heeft met punk niets te maken.

Overigens heb ik alles (vaak ook solo) van de meeste symfo-artiesten na 1977 wel in huis. Maar hoe vaak dat nog vijf sterren heeft gekregen is inderdaad op één hand te tellen. Marillion was nog een hele opluchting (is Peter Gabriel solo nog symfo?)

Of het trouwens aan de stroming ligt weet ik niet zo zeker, maar menig artiest heeft zijn beste werk in de jaren '70 geschreven.

Worden er in 2011 uberhaupt nog wel albums van het kaliber Wish you were here uitgebracht? De bravoure, creativiteit die Pink floyd nog rond dit album kon ophoesten kom ik nog nauwelijks tegen.

Zelfs als zouden er heden ten dage rockalbums, symfo of niet, van het kaliber Wish You Were Here uitkomen, dan nog zouden deze platen het moeten doen met een schijntje van de exposure die dit meesterwerk toen en nu ten deel viel, en de weg naar een groot publiek (waarschijnlijk) niet vinden.

Kwalitatief hoogstaande rockmuziek wordt, hoewel minder dan in de 70's, nog steeds gemaakt, maar door het inzakken van de albumverkoop, de tanende belangstelling van jonge mensen voor rockmuziek en de opkomst van nieuwe vormen van vrijetijdsbesteding (bv. gamen), verwerven slechts enkele rockalbums nog een klassiekerstatus, gemiddeld misschien 1 per jaar. Terwijl ik uit elk 70's jaartal met gemak 10 bonafide, onverwoestbare klassiekers kan noemen.

Het wordt ook steeds moeilijker iets nieuws te verzinnen . De 70er jaren was een creatieve uitlaatklep voor veel bands . Er kon nog veel ontwikkelt worden . De symfo /prog vond zijn definitieve vorm in een hoop gevallen . Er kon uitgepakt worden en niemand keek er van op als een song langer dan 10 minuten klokte .
Floyd zat m.i in hun beste fase . Razend knap om met weer een wereldplaat te komen na het onvolprezen Dark Side Of The Moon . Qua sfeer is dit 1 van hun beste . Mooie warme plaat met lading .

Worden er nog albums uitgebracht van het kaliber Wish You Were Here anno nu ?
Ik denk dat het steeds moeilijker wordt .
Ik hoor niet heel veel bands meer met een compleet eigen sound .
Een band als Radiohead heeft in intentie de fakkel een beetje overgenomen van Floyd .
Doen onverstoorbaar hun ding , al is lang niet alles mijn ding .

Een band als Radiohead doet onverstoorbaar haar ding maar na OK Computer buiten de kaders van rockmuziek. Ik vind de vergelijking tussen beide bands daarom niet helemaal opgaan. Hoewel de gitaar weliswaar niet in het hele oeuvre van Pink Floyd prominent aanwezig is en de band er behoorlijk op los experimenteerde, staat Floyd mijns inziens, in tegenstelling tot Radiohead, met beide benen in de rocktraditie.

Mijn stelling is dat binnen de kaders van rockmuziek alles al eens gedaan is en alle rockmuziek van nu, retro is. Tot m'n grote genoegen overigens; hoe meer 70's rock, hoe liever het me is.

Radiohead is zeker een heel andere band dan Floyd , maar trekt zich ook weinig aan van trends of het maken van hits en doen dus wat zij zelf willen .
Floyd was op een bepaald moment toegankelijker dan dat Radiohead nu is , maar ik herken wel wat raakvlakken in hun benadering van de beleving van muziek maken .