Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Radiohead en Pink Floyd zijn natuurlijk heel verschillende bands, maar toch hoor ik wel wat Pink Floyd terug bij Radiohead.

Uiteraard zijn er een aantal thema's in hun muziek die overeenstemmen. Ik noem (kritiek op) kapitalisme: "Money" en bijv. "Fitter Happier" en "No Surprises". Daarnaast refereren beide bands ook naar Animal Farm van George Orwell. Pink Floyd doet dat natuurlijk op hun album "Animals" en Radiohead doet het op OK Computer.

Muzikaal hoor ik ook overeenkomsten. Dat is ook niet raar als je bedenkt hoe invloedrijk Pink Floyd is geweest. Neem bijv. de laatste twee nummers van OK Computer: daar hoor ik toch wel de gitaarsound van Wish You Were Here terug hoor.

Maar nogmaals: Radiohead en Pink Floyd zijn totaal verschillende bands. Jonny Greenwood heeft zelfs meerdere malen aangegeven dat hij "Prog" haat.

Ik vind Floyd ( iets wat ik bij The Wall al aanvoerde ) niet de meest uitgesproken Progband .
Op Wish You Were Here vind ik het eigenlijk nog het meest nadrukkelijk . De titelsong van Atom Heart Mother natuurlijk evenzeer .
Neem een plaat als Meddle , dat zijn op One Of These Days en Echoes , die duidelijk nog wat pschydelische invloeden hebben , meer liedjes met een kop en een staart .
Op Dark Side Of The Moon hoor ik meer een Artrock band aan het werk .
Maar ok , de invloeden zijn er wel , maar ik vind de prog veel meer nadrukkelijker aanwezig dan bij bands als Yes , Genesis , King Crimson en E.L.P , in hun hoogtijdagen .

Pink Floyd werd net als Yes en Genesis tot de vaandeldragers van de progrock beschouwd maar na 1977 is die term niet meer zo relevant, het progressieve werd overgenomen door de new wave en progrockbands gingen conventioneler te werk waaronder ook Fink Floyd.

Radiohead is wel beïnvloed door Pink Floyd maar heeft toch een heel andere sound.

@bikkel2 TDSotM is inderdaad niet echt progrock. Hoewel "Money" en "Time" wel progrockerig zijn denk ik.

En ik neem aan dat ik bij die laatste zin "dan" weg moet denken? Anders zou je jezelf een beetje heel erg tegenspreken

Klopt inderdaad Pim ! scherp opgemerkt .

Symfo is een stroming binnen het subgenre prog. Ten onrechte worden beide aanduidingen hier nogal eens als synoniem aan elkaar beschouwd. Pink Floyd is onmiskenbaar prog maar lang niet altijd symfo.

Prog is toch vooral de Amerikaanse benaming voor symfo en dat is langzaam hier ook gewoon overgenomen.

Prog is een algemene, overkoepelende aanduiding voor muziek die ambitieus en experimenteel van aard is, terwijl met symfo de prog bedoeld wordt die lang uitgesponnen en klassiek geïnspireerd is.

Klinkt zeer interessant maar is niet waar. Ga eens naar een Amerikaanse muziekliefhebber om het over symfo te hebben en die kijkt je glazig aan. Daar noemen ze het dus prog. Dance welke ambiteus en experimenteel is zou volgens jouw beredenering dus ook prog zijn... Het kan natuurlijk wel progressief (vernieuwend) zijn maar dat is dat in een heel andere context.

Maar goed, we dwalen af...

Wish you were here is een zeer aardige plaat van PF

Is wel waar, lees maar wat de gerenommeerde progwebsite progarchives.com er over stelt.

Symphonic Prog definition

Symphonic is without doubt the sub-genre that includes the most bands in Progressive Rock because for many people it's almost synonymous classic Prog, something easy to understand being that most of the classic and/or pioneer bands released music that could be included in this sub-genre, except JETHRO TULL and PINK FLOYD (who still blended some symphonic elements), even KING CRIMSON who very soon expanded their horizons to more experimental music, made their debut with a Symphonic album, "In the Court of the Crimson King" which is a cornerstone in the development of the genre.

En ja, in de dancemuziek betekent prog hetzelfde als in de rockmuziek. Zo kom ik de term progressive tegen op menig aankondiging van dancefeesten.

Verder is Wish You Were Here inderdaad een zeer aardige plaat van PF.

Best wel een breed spectrum . Wat is progessief ? Meestal muziek met een experimentele insteek . Symfonische rock dekt de lading waarschijnlijk wat meer . Maar ik denk dan persoonlijk meer aan bands als E.L.P en Yes . Bands die duidelijk klassieke invloeden in hun muziek stopten .
Floyd manifisteert dat lang niet overal . Op Wish You were Here trouwens wel .

Ik heb de indruk dat de term symfo een beetje aan het uitsterven is en het gewoon prog wordt genoemd. Zeker onder jeugd hoor ik nooit iemand de term symfo gebruiken.

Ik vind dit verder zo'n onzin. Ik houd me bij wat hoofdtermen, maar aan allerlei rare benamingen doe ik niet mee. Er zijn zelfs al mensen die het over ice metal, love metal e.d. hebben. Het moet niet gekker worden.

precies!

Symfonische rock werd aanvankelijk gebruikt voor bands die afstapten van de traditionele strofe-refrein-songstructuren en gebruik maakten van een symfonie-orkest zoals Procol Harum, Moody Blues, Electric Light Orchestra, Emerson, Lake & Palmer ... Dan werd de synthesizer alsmaar populairder of ging men experimenteler te werk zodat men de term verruimde tot progrock. In de jaren '70 werden ook elektronische bands als Kraftwerk tot de progrock gerekend evenals bv. Frank Zappa. Progrock dekt dus een hele lading en staat - wat bikkel2 zegt - voor rock met experimentele insteek.

Het is een lastig fenomeen . Er zijn zo veel benamingen . Veel bands worden op een hoop gegooid , terwijl sommigen hooguit een fractie uitdragen van een bepaald genre .
Gemakshalve wordt het dan vaak ''pop'' of ''rock '' .
Ik kwam ooit eens in een platenzaak ( ik weet niet meer precies welke ) en daar stond Kansas onder hardrock , E.L.P heb ik daar ook wel eens onder gezien .
Queen werd in een engelse pop encyclopedie als heavy metal band benaamd .
Het wordt wat lastiger als bands/artiesten met meerdere stijlen hun albums vol knallen ( Queen dus)

Nogmaals dit album straalt wel iets symfonisch uit . De brede toetsenklanken in Shine On van Rick Wright geeft dat wel weer .

Ik ga zowel met de eerste als de tweede alinea volledig akkoord. De term prog wordt te pas en te onpas gebruikt en is heden ten dage zodanig vaag als aanduiding dat je er alles onder kunt verstaan van death metal tot pop/jazz. Vandaar ook dat ik je mening deel dat al die discussies over al te onduidelijke benamingen eigenlijk toch maar leiden tot oeverloos gekibbel en betwistingen. Of je het nu bebop, disco, black metal, soul of prog rock noemt: who cares? Ik schaar het liever allemaal onder de noemer "goede muziek".

De term prog wordt te pas en onpas gebruikt, is de volksmond synoniem aan symfo, maar betekent feitelijk iets anders. Prog is een algemene, overkoepelende aanduiding voor (rock)muziek die ambitieus en experimenteel van aard is terwijl symfo een sub-genre van prog is dat gekenmerkt wordt door lang uitgesponnen, klassiek geïnspireerde composities. Symfo is dus per definitie prog, maar prog niet per definitie symfo.

Dit album is prog met symfonische trekjes maar bovenal een meesterwerk en klassieker. Wish I Was There!

Ik ben het eens met ClassicRocker. Progrock is een algemene term voor rock van experimentele aard.

Ik vind dit sowieso een van de albums waarop de invloed van Wright duidelijk te horen is. Niet alleen bij het fenomenale Shine On, maar ook vanwege bijvoorbeeld Welcome To The Machine. Dat sferische element komt van het brein van Wright, helaas vaak ondergesneeuwd in de eeuwige Waters-Gilmour discussie.

Juist het neerzetten van die mystieke sfeer is toch mijns inziens echt de kwaliteit van Wright. Ik ben naar aanleiding van een opmerking aldaar van volgens mij Stijn Wright's soloalbum Broken China gaan beluisteren. En daar hoor je het sferische van PF terug. Hij was daar een meester in en op dit album heeft maakt mede zijn input dit album tot een absolute topper. Helaas is hij overleden. Ben toch ook wel benieuwd naar zijn derde soloalbum wat hij door zijn overlijden dus niet heeft kunnen uitbrengen.

Klopt, ik heb dat daar geschreven. Ik dacht al 'hé, wat een bekend verhaal'.

Hahaha!! Ik moet het natuurlijk wel met eigen oren horen, voordat ik je geloof he!

De textuur die Wright als toetsenist aan dit album geeft is inderdaad fantastisch. Shine On zou voor mij nog een half uur mogen blijven voortgaan, wat een sfeer.

Ik heb dit vroeger erg vaak gehoord mijn vader draaide het heel vaak. en ik vond het altijd heel mooi. Ik ben best wel opgegroeid met Pink Floyd (ook andere albums maar deze het meeste). Als het goed is hebben we hem thuis zelfs nog op LP met die mooie mooie hoes zo groot .

Mag ik het hier even grondig oneens mee zijn. Mijn zoon is 18 jaar en legt exact dezelfde interesse voor rockmuziek aan de dag als ik indertijd. En samen met hem een hoop anderen. de manier van aan de man brengen van muziek is misschien veranderd, maar de adoratie voor en het ontstaan van klassiekers bestaat nog steeds hoor. 't zullen misschien onze klassiekers niet meer zijn, maar dat is net het mooie eraan. Voor die mannen heeft Metallica een even klassieke status als voor mijn generatie Pink Floyd of Deep Purple in de jaren 70.

Voor mij heeft Metallica ook een klassieke status. Het gaat me om rockmuzikanten die heden ten dage debuteren of doorbreken. Slechts weinigen daarvan zullen als legendarisch de geschiedenisboeken ingaan.

Rockmuziek heeft van de mid-60's tot de mid-90's drie gouden decennia doorgemaakt maar bevindt zich anno 2011 in een existentiële crisis. Goede rockmuziek wordt nog steeds gemaakt, maar jeugdige liefhebbers worden steeds schaarser.

Mijn conclusie:

Classic rock: grote persoonlijkheden, grootste sound, groteske exposure. Toen rockmuziek de wereld veroverde en veranderde.

Modern rock: niets van dat alles.

Voor de duidelijkheid: ik ben slechts 10 jaar ouder dan jouw zoon.

1975: Wish I Was There!

Ben je daar weeral met je classic rock...

Kid A, (), A Rush of Blood to the Head, Turn on the Bright Lights, Origin of Symmetry, Funeral, In the Aeroplane over the Sea...

In de top 250 van musicmeter staan er genoeg albums uit de jaren '00.
Volgens mij zijn het vooral jongere liefhebbers die stemmen op deze albums.
Er is al redelijk wat over gesproken geweest bij bv Interpol als ik me niet vergis.
De "oude" wavers vs de "jonge" wavers.

Bovendien houdt niet iedereen van die grootse sound. Ik persoonlijk kan niet luisteren naar Queen, Iron Maiden, Guns N' Roses of Muse. Je doet alsof goede muziek per sé groots moet klinken. Dat is jou mening, niet iedereen denkt er zo over. Van die "grote" persoonlijkheden moet ik ook niet veel weten. Iemand als William Bevan (Burial) of een groep als The Radio Dept. vind ik veel geloofwaardiger overkomen dan van die show verkopers als Iron Maiden. Het gaat toch over de muziek?

Origin of Symmetry is fenomenaal, voor de rest steekt jouw opsomming van "klassiekers" schril af tegen de hausse aan meesterwerken en klassiekers die 70's voortbrachtten.

Laat ik Origin of Symmetry nu net de minste van het rijtje vinden.
Beetje te theatraal naar mijn zin.

Natuurlijk is het nu minder gemakkelijk om nog met iets totaal nieuws af te komen. Er is namelijk al veel meer gedaan... Dit speelt ook wel mee. Voor de rest vind ik het allemaal goed meevallen hoor. Dat mijn reeks "klassiekers" minder sterk zouden zijn is subjectief. Er zijn velen die daar anders over denken. Kijk maar naar de top 15 op deze site. Hiermee wil ik natuurlijk niet zeggen dat de muziek uit de jaren 70 minder goed was. Er werd toen fantastische muziek gemaakt. Dit is anno 2011 nog steeds het geval. De muziek bevalt je gewoon minder. Dat is alles.

Wat is Wish You Were Here toch een hemels nummer..

Voor mij is dit echt heel speciaal, toen ik klein was heb ik dit zo vaak gehoord, vaak. Pas geleden ben ik het zelf weer eens gaan luisteren en ik geweldig!