Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

... En was zojuist op BBC 4. Wordt om 2 uur herhaald.

Wie heeft er dan ook BBC 4?

Zie topics Floyd Discussie en Muziekprogramma's op TV. Ik denk echt wel aan jullie

Komt ergens in Juni op DVD uit. Voor mij ongelooflijk dat deze niet in de magere Immersion Box van deze plaat is opgenomen.

Ach, wordt toch wel door iemand opgenomen en op een torrentsite gezet.

eehhm ik? Ik vrees nog wel meer mensen met digitale tv...

Ja, ik ook. Komen vaker mooie muziekdocu's in voor, leuke zender.

inderdaad, laatst nog een mooie over Tom Petty en iets daarvoor eentje over Gerry Rafferty. Prima zender

Ik het zit in mijn digitale pakket bij Ziggo.
Echt een goede zender, élke vrijdagavond super muziek documentaires !!

Wat valt er nog over te zeggen? Prachtig album natuurlijk dat voortgaat op de weg die met Atom Heart Mother was ingeslagen. Niet het conceptuele van Dark Side of The Moon dat meer samenhang had. Ook heeft WYWH verder uitgesponnen instrumentale synthesizer en gitaarstukken dan op DSOTM.
Misschien dat dat deaanvankelijk teleurgestelde reactie van veel fans verklaart. Wish you were here is minder pop en experimenteler.
Jammer dat bij het uitbrengen van deze re-release er niet voor is gekozen om de 9 delen van Shine On achter elkaar te zetten en de drie losse songs daarna. Dat zou dezelfde struktuur hebben opgeleverd als op Atom Heart Mother en dat was oorspronkelijk ook de bedoeling. Vanwege de beperkte speelduur van een LP-kant moest Shine on echter in twee delen gesplitst worden.
Naast het monumentale Shine On is ook Welcome to the Machine indrukwekkend, griezelig zelfs Have a Cigar wordt sterk gezongen door Roy Harper, die met deze invalbeurt misschien meer heeft verdiend dan met zijn hele eigen oeuvre bij elkaar.
Het titelnummer is een buitenbeentje, vrijwel akoestisch en met een tamelijk simpele melodie die zich in het verleden soms hinderlijk in mijn hoofd heeft vastgezet. Toh eigenlijk wel het zwakke broertje in deze set, dat voor mij een halve ster van de 5 af haalt.

Het titelnummer vind ik er juist prima tussenpassen. Het album is juist zo sterk omdat deels wordt gekozen voor een sferische/symfonische aanpak (Shine on , Welcome To The Machine) en 2 echte liedjes( Have A Cigar en Wish You Were Here.)
De titelsong is lekker puur gehouden, en ik vind het misschien wel Roger's mooiste tekst.

Het is wel wat doodgedraaid(gespeeld) dat vind ik ook, maar dat zegt niets over de kwaliteit van de song.

Ik vind het titelnummer daarnaast ook juist een beetje een rustpunt in het album. En idd een prachtige tekst, mooi gezongen, om vervolgens naar de spetterende finale te gaan.

Sowieso een echt schitterend album, een klassieker van formaat!

Ik heb nooit geweten, dat de Shine On delen eigenlijk achter elkaar gepland waren, maar door de beperkingen van de LP als losse delen op het album terecht zijn gekomen. Ik snap aan de andere kant ook wel weer, dat ze het nu bij de remastered versie ook zo gelaten hebben. De afbouw van deel 1 en opbouw van deel 2 loopt tenslotte niet naadloos in elkaar over.

Als je Shine On volledig achter elkaar luistert, past het prima vind i. Het einde van part 5 (einde van lied 1 op deze cd), kent een rustpunt en begint als het ware als een nieuw hoofdstuk aan part 6 (ofwel het begin van lied 2 op deze cd). Het klinkt niet als volledige verschillende nummers. Er is wel een overgang, maar het kan prima als één nummer van 26 minuten.

Maar het zou ook een schande zijn als bij de remaster zou zijn gesleuteld aan de volgorde van de tracks. Het album zou minder spannend zijn als parts 6 - 9 niet als laatste lied op de plaat waren, maar als lied 2. Het opdelen van Shine On mag dan uit nood zijn geboren, ik vind het de perfecte opbouw van deze plaat! Ik vind het juist prachtig om na de wat lichte en zoete song titelsong nog aan zo'n finale te beginnen. Opbouw is zo mijns inziens perfect!

Ik heb overigens een pindakaas waar alle negen delen als aparte nummers zijn aangebracht. Dat is voor de echte Shine On fan zoals ik toch wel erg leuk. Leuk om per part te luisteren hoe het is opgebouwd en waar bepaalde invloeden etc. te horen zijn. Leuk om het nummer op deze manier te ontleden.

Inderdaad een goeie keuze geweest om Shine On op te delen en meer gemene nummers als Welcome To The Machine en Have a Cigar er tussen in te plaatsen. Zo krijgt het album een goeie balans.

Gisteren en vandaag op 8, de docu over deze plaat.

Rtl 8?

Nee, Acht, de Vlaamse digitale zender.

Oh.. online te bekijken ergens?

Ja dus

Pink Floyd - The Story of 'Wish You Were Here' on Vimeo

Thanks dude

Dat gaat het komende uur even fijn genieten worden

Reken daar maar op ja, het is echt een prachtdocu geworden. Alle betrokkenen komen aan het woord, zelfs Roy Harper

Vreselijk dat deze plaat uitgebracht werd... Moest deze plaat nu niet uitgebracht geweest zijn, dan had ik niet zo een zware bevalling achter de rug om te kiezen welk Pink Floyd album in mijn top tien mag vertoeven. Maar bon, hij bestaat nu eenmaal en hij mag er absoluut wezen. Wat een ge-wel-dige plaat! Ik blijf trouwens nog steeds bij mijn mening dat deze nummers uitmuntend zijn als ze elkaar opvolgen, maar niet als je ze los beluisterd. Ze zouden dan niet slecht zijn, maar dan boeten ze heel wat in sfeer.

Maar dat was hier niet het geval en daarom krijgt hij de volle vijf punten en een notering in mijn top tien. Het betekent al heel wat voor mij om zo sfeervol te klinken dat zelfs een The Dark Side of the Moon zijn gevestigde reputatie deels verliest.

Inderdaad. Daarom moeten ze die verzamelaars van Floyd ook verbieden.
Gebeurt zomaar dat er een nummer afgekapt wordt, omdat die normaal overgaat in een ander stuk van de zelfde plaat....brrrrr, vreselijk.
Het is waar. De albums van Floyd moet je in zijn geheel horen. Dat verdienen de albums en de songs.
Zij waren een meester in het bedenken van het geheel. De prachtige manier waarop songs in elkaar worden verweven.
Ook op Wish You Were Here is dat inderdaad geweldig bedacht.

Denk maar zo dat die verzamelaars weer nieuwe fans oplevert. Fans die zich vervolgens storten op al die mooie cd's. En wat die verzamelaars van PF betreft...money

Die kant kan het inderdaad ook op gaan. Effe polshoogte nemen.
Maar een groot deel van hun reguliere albums hoort gewoon in de verzameling thuis.
De verhalende albums en de sfeer /eenheid.
Gemiste kans als je dat zou laten lopen....... maar wie ben ik .

Eigenlijk kun je hun debuut, en de albums vanaf Meddle tot en met The Wall het beste gaan kopen, dan heb je van Pink Floyd wel het beste in huis, en weet je waar ze voor staan. Maar dan heb je vooral de originele lengte van de nummers zonder dat ze afgekapt worden. Je behoud dan gewoon de sfeer per album. Dat zijn er 6 albums, als je op markplaats kijkt zijn ze vast voor een zacht prijsje gebruikt te koop.

Pink Floyd is voor mij ook eigenlijk de enige band waar ik van wist dat ik zo snel mogelijk alle 12 de reguliere albums zo snel mogelijk in bezit wilde hebben, ben niet eens een die hard Pink Floyd fan, maar voor mij wel de enige band die de moeite waard is om alle studio albums compleet van in huis te hebben.

Ik heb nog nooit in mijn hoofd gehad om hier een veramelaar van aan te schaffen, neem je die wel en bevalt het goed, dan weet ik wel bijna zeker dat de meesten die het geld natuurlijk liggen hebben, binnen de kortste keren de 12 albums compleet in huis hebben.

Ik ben het met je eens ricardo. Het debuut is essentieel. Daar begon het en werd het verder uitgebouwd.
A Saucerfull Of Secrets vind ik eigenlijk ook wel een Floydplaat die er toe doet.
De onheilspellende sfeer van die plaat is erg goed gevangen, al zal het nooit echt een favoriet van mij worden.
Vanaf Meddle wordt het inderdaad interessanter en valt de groei van het componeren en uitvoeren op. Er is duidelijk meer structuur te bespeuren en je hoort meer eenheid als groep.
Ik heb feitelijk niets tegen platen als More, Ummagumma en Atom Heart Mother, maar die werkjes kunnen mij niet voldoende boeien als totaal, terwijl de latere platen tot The Wall dat wel doen.

Je zult toch wel begrijpen dat het uitmelken van het PF oeuvre vooral een financiële motivatie kent. Niet voor niets dat ze zolang met EMI en Apple hebben onderhandeld. Jarenlang geen losse nummers te koop op ITunes. Elk principe kent z'n prijs. Echter als een verzamelaar een nieuwe schare aan fans oplevert is dat mooi meegenomen. Dit geldt natuurlijk voor veel dino bands uit het verleden. Keeps THE music Alive.

Tuurlijk begrijp ik dat, er word zo toch iets losgepeuterd bij evt twijfelaars. Maar eenmaal een verzamelaar aangeschaft ervan dan kan ik mij niet voorstellen dat er op den duur geen reguliere albums gaan komen, of het moet gewoon niet bevallen. Kortom gewoon de verzamelaars laten liggen en beginnen bij het debuut of bij Meddle.

Er zijn bands zat die met een verzamelaar wel perfect tot hun recht komen, maar Floyd vanwege de trage opbouw en de mooie lange sfeervolle stukken gewoonweg niet. Neem nou Echoes van Meddle af, daar wil je toch niet een ingekorte versie van horen. Met Shine On part 1 en 2 van dit album idem, dat zijn nummers die je moet voelen, moet ervaren, moet beleven, en dat kan alleen maar als je in de sfeer van dit album zit/komt, en niet als je eerst b.v een nummer als Bike hoort en daarna Shine On en daarna b.v Comfortably Numb. Werkt bij deze band echt niet.

Ik zit me de laatste dagen over deze te buigen, door een combinatie van de schitterende eerste track & het enórme hoge gemiddelde.

Voor de goede orde: deze overduidelijke klassieker was voor mij nog vreemd, en ik luister hiernaar als een volslagen leek; dit is een cd die éigenlijk buiten m'n genre lijkt te vallen. Maar ook weer niet, aangezien track 1 (die ik recentelijk op een of andere internetzender ontdekte, en de ingang hiernaartoe was) me nogal aan oudere Air-tracks doet denken; hooguit wat ouderwetser. En er zijn aardig wat van die tracks die ik grijs heb gedraaid.

En dan is het misschien toch wel wat voor mij.

Conclusie, na een keer of vier, vijf draaien: Klinkt verdomde interessant allemaal. En tevens een beetje als één lange track, hier en daar, de overgang tussen track 1 en 2 is bijvoorbeeld niet eens op te merken. Als er wel overgangen hoorbaar zijn, klopt het op de een of ander manier óók weer (van 3 naar 4). Niet op shuffle-play zetten, deze. Dat is ook min of meer wat in veel andere reviews aangeraden wordt, direct of indirect.

Toch heb ik aan heiligschennis gedaan door track 1 en inmiddels ook 2 en 5 apart in het 1975-jaarlijstje op m'n site te zetten. Maar ja, die lijstjes zijn nou eenmaal track- in plaats van album-gebaseerd.

Vooralsnog heb ik deze sferische muziek alleen uit de computer laten komen, ik bezit de cd nog niet. Maar volgens mij moet ik binnenkort gewoon eens met m'n ogen dicht op de bank of op m'n bed gaan liggen genieten, zodra het fysieke exemplaar hier ligt.

Die 4 sterren staat ongetwijfeld belachelijk in het totaalplaatje van m'n stemmenlijst, tussen veelal aanzienlijk luchtiger muziek, maar goed...