Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Ik vind "Wish you were here" werkelijk briljant, maar de rest van het album niet echt spectaculair. The Dark Side of the Moon vind ik dan weer wel leuk. Dus. Moet ik beginnen met blowen om dit voldoende te apprecieren of is de beleving ook op andere manier te optimaliseren?

PS: musicboy, frietkot etc?

Ik neem aan dat je dit niet serieus bedoelt, Hans...

@ kapottevic: Een jaar of twintig eerder geboren worden had kunnen helpen...

dat heeft er volgens mij geen hout mee te maken

@ kapottevic: Draai dit eens in de auto tijdens een nachtelijke rit bij een heldere maan! Het is misschien een slap advies maar zo maakte ik in '75 in kennis met dit mooie album. Het is altijd een 5* favoriet gebleven en staat op een veilige hoge plek in mijn top 10.

Altijd al mijn favoriete Pink Floyd album geweest (al staat mijn favoriete Pink Floyd song, Comfortably Numb, op The Wall). Wat kan ik nog schrijven over dit album? Alle nummers zijn gewoon erg goed

5,0

@ kapottevic: Nee, ik geloof dat als jij vanaf de eerste luisterbeurt niet gelijk gegrepen wordt door nummers als Shine On.., Have a Cigar er geen redden meer aan is.
Maar goed, mischien dat het je ooit nog weet te pakken

ok, dank u voor de tips. ik ga proberen om 20 jaar eerder geboren te worden, en als dat niet lukt, een auto met cassetterecorder regelen voor bij een mooie maan (kan ik me iets bij voorstellen, voor de diepzwarte nachten is wellicht de 'dark side of the moon' een betere cd?).

Ik houd u allen op de hoogte van mijn pogingen.

Da's nog eens gespoken zie! Ja, Sheplays, voor mij is dit ook een hemels album, maar Dark Side stond al in mijn top tien en twee platen van dezelfde artiest, neen, dank je!
Maar in mijn persoonlijke top 100 staat deze zeker. Trouwens de ene dag vind ik deze beter dan Dark Side, de andere dag is het net andersom. Het zijn potdorie zowat de beste platen die er ooit aan het vinyl werden toevertrouwd!

Veel plezier ermee! In de auto mag ook wel een CD speler zitten, we moeten een beetje met onze tijd mee. En als de nacht niet zo helder is draai dan maar Obscured By Clouds.

*Hm, ik geloof dat het toen ook beetje sneeuwde of is dat wishful thinking.. In ieder geval waren er toen zelfs nog geen cassettebandjes, zeker niet in een auto, het was gewoon via de autoradio.

Een bespreking over Wish You Were Here is moeilijk zonder in superlatieven te vervallen. Het is een van de absolute hoogtepunten uit de jaren zeventig en een van mijn favoriete popalbums aller tijden.
Het is daarom een uitdaging om op deze muziek en dit meesterwerk - want dat is het , laat dat duidelijk zijn-, enige kritiek uit te oefenen. Pink Floyd , Fleetwood Mac , Stones , The Eagles e.a. verwerden tot Instituten in de jaren zeventig. Vaak ook met voorspelbare , risicoloze( hoe knap dan ook) muziek . Een investering van miljoenen om iets als Wish You Were Here live op het podium te brengen werd normaal. Een (terechte) reactie daarop kon tenslotte niet uitblijven. De punk en de ' new wave ' brachten met eenvoudige middelen de popmuziek terug naar de basis en dus weer dichter bij zijn publiek.

En daar zijn we ze nog tot op de dag van vandaag 'dankbaar' voor...

Ik had hem al eerder in me Top 10 moeten plaatsen maar dat is eigenlijk nooit echt van gekomen, bij deze

De overtreffende trap van mooi. Beste Floyd-plaat ooit.

Ik heb alle floyd albums die ik heb herluisterd, en kwam bij deze uit. Prog-Rock op zijn best, bombatish en terueigmakend. Nergens te overdreven maar je kan wel voelen dat deze plaat over Syd Barret gaat. Dit is ver weg de plaat die nog het meeste op hun eerste(Barret) album. Shine on you crazy Daimond Pt 1-5 is verweg mij favoriete floyd nummer. 13 minuten genieten van geweldige gitaren en keyboards. Floyd zal hierna bijna nooit meer zo klinken. Het laat horen dat dit niet een plaat is van een van de band leden zoals the wall(Waters) en The Piper at the Gates of Dawn(Barret) de hoofdrol vertoken. Wat het wel laat horen is een ode aan hun vroegere band genoot Barret die onhandelbaar werdt door LSD en door Waters werd vervangen. Shine On Your Crazy Daimond kan eigenlijk maar over een ding gaan. Dit is voor mij de een naar laatse echte floyd plaat(de laatse is Animals). Daarna begong de band slachtoffer te worden van hun eigen roem en Waters, Wright en Gilmour kregen ruzie en Waters stapte op. Als de band langer bij elkaar was gebleven en geen ster alures kreeg had er zeker een tweede Animals ingezetten. Maar zeker geen Wish You Were Here want deze plaat is een eenmalige ode aan een van de vergeten meesters van de Rock/pop song: Syd Barret. Floyd heeft vanaf het eerste album een flinke verandering in geluid en optredens gemaakt maar waren nog steeds de wat vreemdere toch zeer populaire jongens in de jaren 70 rockschool. Ze zouden ook nooit veranderen, ze waren niet bepaald knap of hadden zelf een geweldige act. De band maakt altijd een wat kille indruk als ik de live opnames zie van alle concerten. Ze hadden lichtmachines en (later) dia's en videoschremen die je van de band afleide omdat die daar gewoon heel verzichtig zaten te spelen. De enige die een beetje charimasa had was Gilmour. Kijk maar eens goed naar Pulse( zonder Waters) of de live-clips in The Syb Barret Story. En dat is ook duidelijk te horen op deze plaat. Zij waren vernieuwd maar ze hadden erzelf niets mee dat ze vernieuwed waren tot de ruzies. En later gingen ze weer op tournee wat goed matiraal op leverde maar bij shine on you're crazy daimond op Pulse missde ik toch Waters gitaar spel en zang. Dan verliest het nummer teveel en wordt het gewoon een goed nummer van in plaats een van de beste nummers ooit. Pink floyd is echt een album band voor mij. En dit is een reden waarom. The Wall verlagen en eruit en Wish You Where Here erin.

5,0

Volgens mij kenmerken Floyd's hoogtijdagen zich juist door het feit dat ieder album uniek is, en altijd op een bepaalde manier afwijkt van de vorige. Ik zou het dan ook bijzonder schokkend vinden als de Floyd die jij voor ogen hebt zou proberen een 2e Animals neer te zetten. Dat zou voor mij meteen al een reden zijn om dat album minder te waarderen, maar misschien dat je alleen bedoelt dat Pink Floyd nog een album van het niveau van Animals zou willen neerzetten?

Ja dat bedoelde ik. Want amimals is een geweldige plaat sireus.

Wat is dat nou voor een rare opmerking: "The Wall verlagen en eruit" . Pink Floyd heeft een aantal goede albums gemaakt waaronder "Wish you were here". Maar volgens mijn bescheiden mening is "The Wall" zonder enige discussie het artistiek hoogtepunt van PF. Daarom blijft "The Wall" in mijn persoonlijke album top 10 staan en adviseer ik iedere MuMe gebruiker om het advies van D-ark vooral NIET op te volgen

Dark Side of the Moon blijft mijn favoriet,het heeft een introverte magische sfeer terwijl The Wall juist outgoing is,Wish You Were Here zeer melangolisch,maar alle drie zijn top!

Nou voor mij niet. Maar ik heb ze alle twee her-luisterd en bij the wall kreeg ik een beetje het irritatie keyboard geluid die hier nog niet zo duidelijk doorklinkt. The wall is ook zeer goed maar wish you were here is toch beter

Geweldig album. En tot overmaat van hartaanvaluitlokkende situaties heb ik deze nog op originele vinyl gevonden in de collectie van de mama. ik ben zéér gelukkig!

Ik zou ook zeer gelukkig zijn met zo'n mama . Of ben je gelukkig met de lp "Wish You Were Here (1975)" Het zou helemaal mooi zijn als je gelukkig bent met allebei . Ik heb ook een lieve moeder hoor!! Maar het vinyl dat in haar platenkoffer zit...... .

Ik heb het al eens geschreven : het ultime genot van "Wish You Were Here (1975)" is om bij het beluisteren van het nummer "Have a Cigar" daadwerkelijk zo'n ding op te steken en in een luie stoel al rokend te genieten van de muziek van Pink Floyd . Als je dan niet gelukkig bent of wordt weet ik het ook niet meer .

Toffe mama, wat zit er nog meer in haar vinyl collectie?

Jazeker, ik ben ook benieuwd na die andere albums. Een moeder met zo'n smaak weet wat muziek is. Wish You Were Here is immers het beste album van Pink Floyd. Hier was nog enigszins sprake dat de groep nog in balans was en dat de heren Gilmour en Waters nog door een deur konden. Wat resulteerde in dit schitterende album om van te genieten en nogmaals te genieten in de ruimste zin van het woord.

Dat laatste bleef tot en met de opnamen van The Wall het geval, maar om dat een écht groepsalbum te noemen, gaat mij iets te ver...

The Wall is voor is voor mij Waters en hier en daar met een zoeklichtje Gilmour waar dat nodig was. Zie hiervoor de lijst wie mee-componeerde aan het geheel. Dat is voor mij het uitgaanspunt waarop ik me baseer. In mijn berichten volg ik eerder het gevoel wat ik bij iets heb. Beter lezen of voor mij beter opschrijven is hier de enige optie. Wish You Were Here is voor mij echt het laatste Floyd album in oude stijl. Wat daarop volgde nam bedenklijke vormen aan.

Lees dan nog eens goed wat ik schrijf. Ik weet heel goed wat je schrijft en probeert te zeggen, maar blijkbaar is dat andersom niet het geval. Ik schrijf namelijk dat de heren nog steeds samen door één deur konden tijdens de opnamen van The Wall, maar dat die plaat (The Wall dus) desondanks nog geen groepsalbum is.

Ik wil daarmee enkel en alleen aangeven dat een goede werkrelatie tussen Gilmour en Waters geen garantie voor een écht groepsalbum is. Voor mij is overigens Animals het laatste album van Pink Floyd als een échte band, maar dat terzijde.

Met de laatste twee zinnen ben ik het helemaal mee eens. Toch is voor mij Wish You Were Here voor mij het laatste groepsalbum van Pink Floyd. Op dit album zijn de heren aan elkaar gewaagd, er is sprake van enige balans tussen de heren Gilmour en Waters. Ze zouden tot aan de The Wall best door een deur hebben kunnen gaan, maar de magie van het unieke geluid was wel verdwenen. Dat is mijn motief binnen deze discussie waarom ik de dingen opschrijf zoals ik ze opschrijf. Platen van Animals tot aan The Final Cut zijn in mijn ogen soloalbums van Waters onder de naam Pink Floyd. Iemand die zo handeld is niet eerlijk bezig in mijn ogen. Zet op de hoes je eigen naam en vermeld daarbij dat je daarbij geholpen bent door je collega's. Dit laatste geldt overigens ook voor het eerste album wat uit kwam na The Final Cut, dit was in feite een solo schijf van Gilmour. Het blijft desalniettemin een treurig verhaal uit de popmuziek dat het zo gelopen is.

wereldplaat van formaat, nietwaar

klasse, briljant

deze is simpelweg een 5

aankopen dit handeltje

Animals hoort natuurlijk sowieso nog thuis in het rijtje echte floyd platen.......of vind je het gitaarwerk van Gilmour ondergeschikt aan het schrijven van Waters?