Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Dat is afhankelijk hoe de maan aan de hemel prijkt.

Ik vind dat ze niet zo veel voor elkaar onderdoen.
Wish You Were Here is duidelijk meer sferischer,symfonischer zo je wilt.
Het heeft een wat grootser geluid.
Op Dark Side is de gitaar van Gilmour duidelijker de leidraad, hier is Rick Wright's rol duidelijk toegenomen. Echt zijn album.
Composorisch is het beiden van hoog niveau.
Misschien schuif ik deze iets makkelijker in de speler.
Het is in ieder geval een mooie stabiele plaat. Knap om na zo'n omstreden plaat als Dark Side hiermee voor de dag te komen.

Dark Side omstreden??

Als je dit album op `n mp3 schijf brandt dan heb je part 1 en 2 wel achterelkaar.

Ik vind persoonlijk de onderbreking juist wel lekker, maar ieder zijn voorkeur.

Verder moet ik bij het intro van Shine On part 1 , zeg maar vanaf het moment dat de gitaar invalt en dan gaat het om de muziek die op de achtergrond te horen is , altijd aan de film E.T. denken .

Na The Dark Side Of The Moon, nog een geweldig album.
Ik denk als ze Shine On You niet hadden gemaakt bijna niemand ze meer zou kennen. Het is juist een geweldig commerciële set.

Misschien is omstreden niet het juiste woord.
Baanbrekend misschien.
De band haalde alles uit de studiomogelijkheden en was bijzonder creatief met allerlei andere effecten.
Voor een album uit 1973 is dit echt wel ongekend.
Queen had bijv. ook heel goed door wat voor mogelijkheden er voor handen lagen.

Ik vind deze ook beter dan DSOTM , met als klapstuk natuurlijk het op second na het beste nummer allertijden Shine On .

WYWH vind ik in ieder geval móóier dan DSOTM; zoiets is echter persoonsgebonden.

Zoals alle muziek .

Yep, Rudiger; dat was een open deur. Alleen wordt hier goed en mooi wel eens doorelkaar gebruikt, enfin.(by the way, ik draai nu iets wat jou ook wel zal liggen, denk ik zo )

De tegenvaller van de eeuw. Na het mooie dark side keek ik destijds (1975) echt uit naar deze plaat. Handen wrijvend kocht ik hem en legde hem alvast op de draaitafel. Na het verplichte jointje met trillende vingers de plaat op gezet en toen lekker onderuit.
Ik geloof dat ik ergens halverwege de plaat van verveling uit mijn stoel ben gekropen en hem niet eens heb omgedraaid. Gaap, wat een saaie en vervelende plaat. Een slechtere hommage aan Syd Barrett is niet denkbaar.

Later bleek dat er maar 1 mooi nummer op stond: wish you were here, dus. Prachtig zelfs, nog beter wanneer je de akoestische versie er van hoort. Daarom toch nog een 3.
Dit was het begin van het einde van Pink Floyd voor mij.

Je hebt wat teveel jointjes gehad toen...ik denk dat je nu nog in de war bent. Volgens mij heb je het berichtje van deze plaat bij DSOTM gezet en v.v.

Nee hoor dat is een heel ander bericht. Dit schreef ik daar:

"De beste plaat die ze gemaakt hebben. Zelfs na al die jaren, nu de rook om me hoofd is verdwenen, staan de nummers nog overeind."

Ik geef toe het was een wat rokerige tijd, die tijd, maar inmiddels hebben mijn hersencellen zich al tig keer vernieuwd, heb mezelf als het ware opnieuw uitgevonden. Maar ik ben wel bij mijn mening gebleven. Deze plaat (Wish) kan me nog steeds niet boeien.

Ik heb de video waarin Gilmour uitlegt hoe hij het thema van Shine on per ongeluk ontdekte en ik geeft toe het is een heel mooi en herkenbaar 'akkoord', en op onderdelen is het best een aardige plaat, maar met alleen leuke ideen maak je geen goede plaat. En ik vind het, zeker als je nu luistert, erg gedateerd klinken. Die lift en dat gebonk uit de kelder. Tegenwoordig hoor je dat alleen nog maar in slechte horrorfilms.

onbegrijpelijk

je ding niet, dat kan, maar slecht, nee dat absoluut niet

Jawel hoor, tuurlijk wel. Technisch gezien is dat ellelange Shine misschien goed te noemen, qua uitwerking en duur ronduit slecht! Dan blijft het eindoordeel toch gewoon slecht. No matter what!

Orbit neemt mij de woorden uit de mond, zoals wel vaker!

Orbit HEEFT een grote mond en bazelt wel vaker ...het is maar net vanuit welke muziekbeleving je het bekijkt en dat gevoel is voor iedereen anders. Orbit houdt niet van WYWH en dat mag, maar 1 aspect waarom ik dit een mooi album vind is de sfeer die het bij me oproept en dat kan niemand van je afpakken met wat voor reden dan ook. Have A Cigar!

Berichten verplaatst naar Muziek > Nieuws > R.I.P.

Dit was mijn eerste Pink Floyd LP. I.k had hem in het bezit gekregen door iets te ruilen met een vriendin van mijn zus, zij had hem weer van haar oudere broer die plots het huis uitging.
Waartegen ik het geruild heb....................ik zou echt niet meer weten!
Wel weet ik dat er ook nog Uriah Heep "Demons and Wizards" bij zat. Ik vond het toen een geweldig album en voor toendertijd zeer aparte muziek, zelfs met 3 tikken aan het begin van Shine on You Crazy Diamond kon het mij niet vervelen.
Toen deze band een tijdje later een grote hit had met Another brick in the wall vond ik ook dat een geweldig nr, Toen schoolvriendje het album The Wall had gekregen kwam een grote teleurstelling........wat viel dat tegen, het week totaal af van"Wish You Were Here" .(Ik dacht toen echt nog dat alle muziek van Pink Floyd als Shine on your grazy diamond achtig zou klinken!)
Later is het toch nog goed gekomen!
Anno nu vind ik "Wish You Were Here" nog steeds een tijdloos goed album...........en met The wall is het ook nog goed gekomen, al is altijd iets minder als de rest van Floyd

Moet drastisch terugkomen op de conclusie die ik lang geleden na mijn (dacht ik) laatste luisterbeurt van deze plaat eraan meegaf: muffig en oubollig.

Waar die mening vandaan kwam is me sinds deze week een raadsel. Enkel Welcome to the Machine vertoond nog wat van de oude argumenten, maar de rest is op momenten prachtig. Vooral mooi aan deze plaat is de manier waarop hij wordt in-en uitgeluid met Shine on You Crazy Diamond, twee prachtig, languitgestrekte wegdroomnummers. Daartussenin wordt er ook weinig verkeerds gedaan.

ach soms valt muziek ineens wel

shine on you crazy diamond, nog immer een van swerelds mooiste ruim 13 minuten muziek

Had Welcome niet het 1e nummer moeten zijn?

why?

Welcome als #1 betekend: Geen soulvolle saxofoon die geleidelijk aan verdwijnt in dat karakteristieke gebrom van 'The Machine'. (Wat een MEESTERLIJKE cross-fades bevat dit album trouwens... ).

Met andere woorden: Doodzonde!

OK

De volgorde van de tracks is prima in orde, daar hoeft voor mij niet aan gesleuteld te worden. Slechts in het geval als iemand een mes op mijn keel drukt, zou het wellicht beter zijn geweest om met Wish You Were Here te eindigen.

Ik had veel liever Shine On part 1 and 2 achterelkaar gehad , dan had je een sooort Meddle met 1 kant van de plaat alleen Shine On en de rest op kant b , misschien wilden ze dat juist niet.

Dan krijg je inderdaad een mooi lang stuk muziek. En zo heb ik voor de lol een keer op een cd gebrand.