Bruce Springsteen - Born in the U.S.A. (1984)

Ik ben zo Bruce-moe.

Enne ? Hoe komt dat dan ?

Laat gaan joh...is een klein kind dat zich verveeld met kerst

Haha ja want stel je voor dat iemand een afwijkende mening heeft.

Zullen we weer terug naar dit album?
Een van de eerste plaatjes die ik op cd kocht. Vooral vanwege I’m on fire en My hometown.
Nooit echt een fan geweest maar dit album en het latere Ghost of Tom Joad zijn toch wel van mooie klasse.

Joh

Altijd erg verassend gevonden dat Springsteen met "Dancing in the dark" zo gigantisch doorbrak in Nederland.

Inderdaad. Maar Glory Days vind ik nog vele malen erger. Dire Straits kwamen ook vaker op de proppen met zo'n gemaakte blije nummers.

Misschien waren ze écht blij?

Altijd een beetje het idee gehad dat in deze fase acts als Springsteen, Bowie, Dire Straits en Queen (er zijn vast nog wel wat anderen), in een commerciëlere vibe zaten. Wat lichter, vrolijker in een aantal gevallen en duidelijk mikkend op een grotere doelgroep.
Born in the USA is best een goede plaat. Genietbaar, maar de bekende singles kwamen mij op een bepaald moment ook de neus uit.
Het duurde trouwens even dat Bruce overtuigd kon worden om met synths te werken.
Ik meen dat Roy Bittan dat heeft doorgedrukt.
Maar hang me er niet aan op.

Dan zet je de radio toch uit als er "muziek" van heer Springsteen ten gehore wordt gebracht? Ik ben ook wel eens moe maar Bruce zal nooit de oorzaak kunnen zijn...

ik draai al jaren geen radio meer, Heer Brouwer maar bedankt voor de tip!

Ik meen me te herinneren dat dit niet vanzelfsprekend was. Het nummer werd uitgebracht en flopte. Het werd opnieuw uitgebracht, nadat Bruce indruk maakte in Band Aid. Toen werd het een succes.

En tja, blije nummers. Glory days toch amper zeker, luisterend naar de tekst. En ook 'Dancing' is wat dat betreft discutabel.

Dan heb je iets unieks gezien fish.
Ik vermoed dat je USA For Africa bedoelt.

Dat Bruce Springsteen hier zo gigantisch doorbrak heeft te maken met de concertreeks die hij in Nederland in 1985 gaf. Voordien was Dancing in the Dark dat al in 1984 werd uitgebracht een bescheiden hit, nadien een nr.1-hit. Ook zijn vorige albums verkochten nadien als zoete broodjes.

Klopt, USA for Africa. Dat was em.

Dat is het mooie van muziek, die verschillende oortjes. Deze is mijn enigste lichte onvoldoende voor Bruce zijn albums. Oorzaak synths, bombastiek, dolgedraaide singles en een bijzonder mager middengedeelte (6 t/m 9). Stel de vraag toch maar; hoe verhoudt dit album zich tov Born to Run en Darkness in the Edge of Town volgens jullie of is dat domweg appels met peren vergelijken ( andere leeftijd en tijdsgeest) ?

Wellicht een van zijn bekendste albums,. maar voor mij absoluut de minste in zijn discografie.
Wat betreft de singles die er van zijn uitgebracht sluit ik mij compleet aan bij bikkel2, die kwamen mij ook stuk voor stuk de neus uit, vooral het dreinerige titelnummer. En dan die gezwollen pathetiek….

Vergeleken met het prachtige Darkness On The Edge Of Town is dit voor mij echt een misser.

Gelukkig heeft Bruce zich daarna weer bewezen met diverse andere mooie albums ~(The Rising, Magic et.)
Maar dit is een album dat ik nooit vrijwillig zelf zal opzetten.

Dit vooral wat mij betreft.

Oef! No Surrender mager? Daar ben ik het zeker niet mee eens. De nostalgie en melancholie van dit nummer ko t wel het beste tot zijn recht in een akoestische versie.

Het titelnummer is bombastisch, inderdaad. Voor mij als uiting van de woede en frustratie van de oorlogsveteraan. Pathetiek kan ik hier dan ook niet op toepassen.
Het meeste van Coldplay, dat zou ik als bombastische pathetiek betitelen, maar in Born in the USA gaan muziek, stem en tekst juist zo sterk samen.

Van de beste man Bruce Springsteen zal ik op vrijwillige basis geen enkel album opzetten...

Als je ze niet hebt, kun je ze ook niet opzetten inderdaad. Er vanuitgaande dat je wat meer van de lp/cd-generatie bent. Maar dat is dan ook een aanname.

Dat meen je ook echt, lijkt me. Voor mij is duidelijk het gedeelte 2 t/m 4 het deel waarom ik nooit een 5,0 kan uitdelen aan dit album. Albumvullers dan toch. De rest is vrijwel puur genieten.

Born in the U.S.A. is bedoeld als sequel van Born to Run en heeft stilistisch en thematisch ook veel van weg (de titel geeft het al aan). Beide albums zijn bij vlagen inderdaad bombastisch.
Dat Born in the U.S.A. werd uitgemolken was een beslissing van de platenmaatschappij en typisch jaren '80 toen uitmelken van albums schering en inslag waren om de tanende platenverkoop te compenseren.

Hoi Fish, niet alleen ik vind No Surrender, I'm on fire en Bobby Jean mager, als je luistert, leest naar Bruce zelf vind hij dat achteraf ook. Teveel in de modus van scoren beland, Bruce geeft zelf aan dat het "kale " Nebraska het album is waar hij nu met het meeste genot naar luistert, aan terug denkt. Dus duidelijk dat gaat over zijn eigen woorden,.gevoel. En juist dat gevoel deel ik.

Maar, los van dit album, heb dat sowieso met meer nummers, artiesten. Zonder de zangers te vernoemen; luister eens via Youtube of Spotify naar de volgende nummers; Rocketeer en Lady in Waiting / Brighton Beach en Touchline. Majestueus voor mij, hoop ook voor hij en zij.

Ik denk ook vooral met MTV. Als ik het me wel herinner dan kwamen zijn clips behoorlijk vaak voorbij.

Dat zou ook kunnen ja.
Alleen vind ik het jammer dat ik nooit zo blij wordt van die blije pokken nummers. Maar dat heb ik ook met lachfilms. Daar kan ik ook maar zelden om lachen. Terwijl ik vaak wel moet lachen om film scènes die daar eigenlijk niet voor zijn bedoeld .

Maar Vindt jij Glory Days wel een goed nummer ?

Ik weet nog dat ik het een afknapper vond bij uitkomst. 4 jaar eerder heb ik de muziek leren kennen via The River, dat album sloeg bij mij in als een bom, prachtige ballads, heerlijke up tempo songs.

Groot was mijn verwarring twee jaar later, Nebraska, de uitbundigheid had plaats gemaakt voor ,achteraf, prachtig ingetogen songs, kleine verhaaltjes op een minimalistische wijze opgenomen.

Net dat in mij opgenomen, kwam BITU, wederom de uitbundigheid, wie was deze Springsteen eigenlijk??

Het kwartje viel bij mij in juni 85, ruim drie uur lang werd de Kuip op een niet mis te verstane wijze ingenomen, wat een energie, met als rode draad deze plaat. Deze Born in the USA heb ik daarna bijna nooit meer gedraaid, de songs kwamen binnen via de concerten die ik nog steeds trouw bezoek. Dat iemand Bruce moe wordt kan ik me goed voorstellen, maar deze plaat is tot de dag van vandaag nog steeds leidend in de concerten , die nog steeds een kleine drie uur duren , ik kijk al weer uit naar de zomer van 25, dat zal ongetwijfeld een van de laatste keren zijn om Springsteen bezig te zien, tenslotte wordt hij 76. Ik ben nog steeds niet moe, maar om bij deze plaat te blijven, ik vind het een van zijn mindere, vooral als je de voorganger en de opvolger veel meer in je hart hebt gesloten.

Glory days is de walk of life van Springsteen... niet echt een hoogtepunt...