Bruce Springsteen - Born in the U.S.A. (1984)

Wat een heerlijke plaat is dit zeg. Vrijwel alles klinkt geweldig. Het zegt al genoeg dat ik de tracktijd van I'm on Fire zowat het enige minpunt van deze plaat vind.

Niet in de top 250? Is wel een prachtplaat, zeg..

Samen met Born to Run beste album.
Zwak begin,goed einde.
3.5*

Een zeer goed pop album. Mooi geproduceerd en natuurlijk enkele klassiekers die toch wel het album overheersen wat mij betreft. Springsteen houdt het rechttoe rechtaan en dat kan hij dan ook als de beste.
Toch heb ik het idee dat het album net een paar nummers met wat meer variatie of risico me meer zou kunnen boeien.

Hoewel het het album is dat mij als kind al snoeihard tot groot fan van Springsteen maakte, was het tot voor kort de minst gedraaide plaat van deze beste man. Dat is onlangs veranderd, vooral ook omdat de kinderen van mij (3 en 5) elke avond éisen dat ze de videoclips van Born in the USA, I'm on Fire en Glory Days (in die exacte volgorde) mogen zien. De stereo zetten ze dan zelf maar alvast maximaal. En brullen: Bóóóórn in du joe-es-eheee! Schitterend. Met die opvoeding zit het wel goed en inmiddels wordt het hele album van tijd tot tijd weer gedraaid en het is en blijft toch echt een prachtplaat hoor.

hopelijk ga ik net zo'n kinderen hebben. zo jong, en al zoveel goeie muzieksmaak

In de jaren '80 liep mijn muzieksmaak niet geheel gelijk met die van mijn zus, maar op haar aankoop van deze LP was ik indertijd toch wel wat jaloers en ik mocht het zelf ook erg graag luisteren (druk ik me zacht uit: want ik ken dit album echt heel erg goed..... hoe vaak ik dit wel niet gehoord heb.....).
Het 'Hey now Pindakaas, fresh out of work' kreeg ik maar niet uit mijn hoofd (Working on a Highway) en daar hadden er meer last van. Ik meen dat het ook op de radio indertijd tot in den treure naar voren werd gehaald.
Ik vond het eigenlijk wel eens tijd worden om mijn jeugdsentiment van mp3 om te zetten naar cd (die LP heb ik helaas nooit kunnen inpikken): voor 5 euro laat je dit soort prachtwerkjes toch zeker niet liggen en om dat te vieren gelijk een halfje erbij want het is momenteel genieten in huize aERo!

Ik bezit dit album ook. Ik heb 'm ooit in 1988 op CD gekocht en beluisterde 'm in het begin regelmatig, nu nauwelijks meer. Dat komt niet omdat ik het nu een slecht album vind, maar mijn CD collectie was toen nog bescheiden. Het is inderdaad wat een gladdere plaat, maar dat stoort me hier niet zo erg. Ik vind gewoon niet alle songs even mooi , daarom skip ik er toch gauw een stuk of 4; de rest vind ik op zijn tijd nog steeds lekker.

Deze moet je even uitleggen Aero?!

Het is de toevoeging van een synthesizer dat het album gladder maakt, maar de gedrevenheid en passie van Bruce Springsteen zijn er niet minder op. Tenslotte is dat een stevig rockalbum dat op het eerste gehoor vrolijk klinkt maar een grimmige en verbeten ondertoon heeft waarbij de donkere kanten van de Amerikaanse samenleving worden belicht.

Dit album heb ik eens in mijn verzameling gehad maar daarna aan iemand gegeven die de muziek wel kon waarderen van Springsteen.
Ik heb de beste man verschillende keren geprobeerd om te waarderen maar helaas de muziek pakt niet op de 1 of andere manier , ik vind het allemaal een zeer hoog Bon Jovi gehalte hebben allemaal en denk ook dat als je Bruce in de band Bon Jovi zal zetten dat niemand het opvalt .
Hier ga ik geen sterren voor geven want dat haalt het gemiddelde alleen omlaag .

Woorden schieten tekort...

Bruce Springsteen en Bon Jovi kun je allebei klasseren onder stadionrock, maar in de muziek van Bruce Springsteen zit toch veel meer variatie en diepgang.

Ik heb niks tegen meezinggehalte, maar dat is hier toch wel redelijk aanwezig en die hier wat afbraak doen aan sommige nummers, die weliswaar aanstekelijk kunnen werken maar net zo goed wat irritatie geven zoals bijv. Working On The Highway, Darlington County (sha la la..) en I'm Going Down ( op zich mooi) waar hij wel vaak 'de titel' zingt. Ik vind het af en toe voor een groot deel wel een goed en lekker album, maar de man heeft wel betere gemaakt imo.

Inderdaad heeft dit album een hoog meezinggehalte, ik zong al mee op dit album na twee luisterbeurten en dat is wellicht ook de reden waarom dit album zo goed verkocht. Al heeft het succes van dit album vooral te maken met het feit dat verschillende nummers op single werden uitgebracht, wat schering en inslag was in die periode.
Maar nummers die het stadion kan meezingen, de reden waarom dit door sommigen stadionrock wordt genoemd, staan nog op andere albums van Bruce Springsteen. Luister maar eens naar de live-box 1975-1985 hoeveel meezingers the Boss op zijn repertoire heeft.

Typische 80's plaat, iets te vaak gehoord maar wel erg lekker!

Mijn favorieten Glory Days, I'm On Fire, Dancing In The Dark en My Hometown.

Het is net of hij in die openingszin het woord pindakaas zingt, althans zo hoorde ik dat indertijd. Maar ik bleek niet de enige, want ook op de radio werd dit genoemd en op internet vind je hier ook opmerkingen over. Dat dit niet het geval is snap ik ook wel

Haha je hebt gelijk inderdaad.
In het nummer Answers van Steve Vai hoor je een Nederlander zeggen: De antwoorden zijn altijd aanwezig.
Waarna Steve Vai funky gitaar speelt.
Zulke dingen zijn wel grappig

Ja, behalve dat dat zo bedoeld is. Hier lijkt het inderdaad net of er pindakaas gezegd wordt terwijl dat echt niet de bedoeling is.

hoe dan ook, dit is een pracht van een album!

Ik verbeter je maar even.

..Mwaahh..

Hoe die man simpel veel neer kan zetten tekstueel gezien, neem nou eens Darlington County, daar heb ik diep respect voor.

Precies, ik heb dat ook in dat radioprogramma gehoord

Kwamen allerlei nummers voorbij waarin mensen NL woorden hoorden.

Erg leuk om dat te horen.

Dit is zo'n album waarvan ik precies weet waar ik was toen ik het destijds voor het eerst hoorde. Mijn kennismaking met Bruce en een die tot nu toe nog steeds stand houd.
1984 bij mijn broer in Tilburg op het appartement met zijn vriendin.(nu zijn vrouw en kids)

Languit lang ik voor de stereo te genieten van de songs, m.n My Hometown en Downbound Train en No surrender...ach eigenlijk alles wel, ook de vrolijke 'niemendalletjes'.

Er is al veel gezegt over dit album, maar een paar nuances wil ik wel aanbrengen;
Een aantal nummers die op dit album staan zijn uit 1982 en kwamen ook in aanmerking voor Nebraska. Bruce besloot toen dat bepaalde nummers beter tot zijn recht zouden komen met de band.
(Born in the U.S.A is daar een van)


Het komt inderdaad lichtvoetig naar voren, ook dankzij de videoclip met die Courtney Cox van Friends....Heeeey Baby. Maar..de tekst van het nummer is niet lichtvoetig. Bruce schreef dit nummer na een concert op zijn hotelkamer, met het idee dat er nog een nummer bij moest voor op het album..dat werd Dancing in the Dark.
(titel geeft eigenlijk al aan dat het niet echt lichtvoetig is)


Cover me kan ik wel begrijpen. Bobby Jean daarentegen is een mooi nummer over vriendschap en de wishing well...Het gaat over Little Steven die destijds nog meedeed op Born in the U.S.A, maar afscheid nam van de E street Band.

Bruce werd destijds vereerd als een tieneridool op zijn 35ste na ruim een carriere van 12 jaar. Het bracht hem van de ene grote stadion naar de andere over de gehele wereld. Na Born in the U.S.A duurde het dan ook wel weer een hele tijd voor de volgende plaat met de E Street Band...een periode van trouwen/scheiden en bezinning brak aan.

Nummers als No Surrender..met band de drive en accoustisch de ingetogen kant ervan en Bobby Jean brengen me terug naar mijn eigen vrienden en wat we meegemaakt hebben.

Dit album is voor mij een brok nostalgie, herinneringen en plezier. Daarin meegenomen de krachtige stadionrock die er op staat. Is ook dit album voor mij de volledige ***** waard.

Hmm, zoveel zit er niet achter hoor. Jon Landau vond dat het album nog een single miste en toen heeft Bruce dit nummer geschreven. Hoewel ik er als vroege tiener best op heb staan springen is het wel één van zijn meest kleurloze nummers in zijn hele repertoire. Jammer dat hij het aan de set van de afgelopen twee tours heeft toegevoegd.

"Dancing in the Dark" was het laatste nummer dat geschreven en opgenomen werd voor Born in the U.S.A. Springsteen's producer en manager Jon Landau vond het album wel goed, maar wilde een gegarandeerde 1ste hitsingle, een die 'fris' was en direct relevant tot Springsteen's huidige geestesgesteldheid. (veel van Born in the U.S.A was twee jaar terug geschreven).

Landau en Springsteen kregen onenigheid, maar een tijdje later schreef Springsteen "Dancing in the Dark" en zijn geirriteerde bui over de discussie van die dag, samen met de frustratie om het album af te maken, zorgde ervoor dat dit de vrije loop kreeg in de tekst. (Bron: Engelse Wikipedia)

In die zin is het niet kleurloos en toch ook weer wel. Kleurloos omdat het ws. vanuit irritatie en ostentatieve beweegredenen is geschreven en niet kleurloos door de achtergrond ervan.
Saillant detail is dan wel dat dit juist de doorbraak betekende voor Springsteen tot het grote publiek, zoals wel vaker gebeurt met nummers die eigenlijk niet voor opname bedoelt waren, of bijna in de prullenbak belande (Hello van Lionel Richie bijv.)

Nuance mijnerzijds is dat niet Springsteen maar Landau het idee had dat er een nummer bij moest.

Trouwens ik heb ook aardig gehupst op dit nummer inclusief de "theatrale"' draaisprong en zijn loopje destijds

Dat bedoelde ik ook aan te geven. Springsteen heeft dat zelf ook aangegeven in zijn toelichting bij het album Born in the USA in het fraaie boek 'Songs'


Die doe ik nog altijd feilloos na! En mijn kinderen van 3 en 5 volgen al heel aardig

Ik moet wel toegeven dat de live versie van Dancing in the Dark beter te behapstukken is dan de uitvoering op het album.Live drijft hij op de gitaar en niet zo op die synths en dat komt het nummer zeker ten goede.

Ik vind de synth in dat nummer juist heerlijk.