Bruce Springsteen - Born in the U.S.A. (1984)

erg sterk album van The Boss.

Born In The Usa

Er zijn al diverse prachtige reviews over dit album geschreven en ik ga proberen daar mijn steentje mede aan bij te dragen

Sinds ik wist wat muziek was, ben er ik ervan gaan houden. Dat begon al in mijn vroege kindertijd, toen ik dankzij mijn pa deze Born in the USA leerde kennen. Het was een van de platen uit zijn omvangrijke collectie. Feitelijk is Bruce er voor verantwoordelijk geweest dat ik me ging verdiepen in rockmuziek, iets waar ik tot de dag van vandaag de vruchten van pluk. Ik was een jaar of 8 toen ik dit album voor het eerst beluisterde en heb 'm de daaropvolgende jaren behoorlijk grijsgedraaid. Ook toen ik andere platen leerde kennen uit mijn pa's collectie - variërend van Pink Floyd tot Fleetwood Mac, van Roy Orbison tot U2 en van Creedence Clearwater Revival tot Dire Straits - bleef Bruce favoriet bij mij. Terwijl klasgenootjes liever naar eurodance, Roxette of Madonna luisterden, vond ik de muziek van Bruce en zijn E-Street Band veel interessanter.

Variatie is troef op deze plaat. Het titelnummer heb ik eigenlijk altijd een gedrocht van een nummer gevonden. Zelfs als kind vond ik de opbouw te veel 'straight forward' en qua tekst vond en vind ik het te patriottisch klinken, hoewel het niet de bedoeling van Bruce is geweest een pro-Amerikaanse song te schrijven gezien het onderwerp dat in dit nummer centraal staat. Ook met Dancing in the Dark, waarvan ik door de vele airplay op alle radiostations al snel genoeg had, heb ik nooit veel gehad. Het overgrote deel van dit album kon ik echter meer waarderen en dan met name de minder bekende nummers als Cover Me, No Surrender, Downbound Train en Bobby Jean. Overigens ervaar ik vaak bij Bruce Springsteen dat ik het minder bekende werk meer kan waarderen dan de grote hits.

Dit album past muzikaal perfect in het tijdsbeeld van de jaren '80 en is een hele verandering na het ingetogen Nebraska. Het rockt veel meer dan Nebraska of dan opvolger Tunnel of Love, maar dat wil niet zeggen dat dit ook een beter album is. Integendeel, daar waar Nebraska me altijd nog volledig kan boeien, is dat bij deze Born in the USA niet het geval. Het heeft misschien te maken met de typische jaren '80-sound van veel nummers, daar waar de folkachtige nummers op Nebraska voor mij nog altijd tijdloos klinken. Het doet echter weinig af aan de composities, die hier stuk voor stuk vrijwel allemaal sterk zijn en die van Born in the USA zowel in commercieel als in artistiek opzicht een succes hebben gemaakt.

Als ik mijn herinnering laat spreken, zou hier een 4,5* uitkomen. De eerlijkheid gebiedt me echter te zeggen dat ik het album niet meer zo goed vind als vroeger. Na een uitvoerige zwerftocht door de rijke muzikale geschiedenis van Bruce blijkt Born in the USA voor mij bij lange na niet het sterkste werk van hem te zijn. Deze plaat moet het uiteindelijk doen met een krappe 4*.

Overigens is "Born in the USA" geen patriottisch nummer wat velen denken, het handelt over een Viëtnamveteraan die getraumatiseerd is geworden door de oorlog.

I'm On Fire is een nummer dat bij zeer hoog staat aangeschreven. Zal altijd in mijn persoonlijke top van nr's terechtkomen

Mooie review.. Ik vond de titelsong ook altijd een minder nummer. Maar wat mij betreft kan dit album best in de top 250 hier. Vooral Going Down met zn scheurende saxofoonsolo is 1 van mijn favorieten op dit album.

"Born in the USA" is zeker een van de meest verkeerd begrepen nummers aller tijden, het gaat namelijk over de slechte behandeling van vietnam veteranen in de jaren '70 en '80.

Zie ook:

http://www.xs4all.nl/~heuv1974/born%20in%20the%20USA.htm

een van zijn beste Albums. ik vind I'm on fire en Born in the U.s.a heel mooi.

Inderdaad een erg mooi album van Bruce dit. 'I'm On Fire' heeft zo'n gruwelijk mooie sfeer... adembenemend mooi en mijn all-time favorite Springsteen song. Al heeft de man toch wel een hele rits pracht albums in zijn discografie. Kijk toch wel erg uit naar zijn nieuwe album. Nog even geduld hebben .

No Surrender, Bobby Jean en vooral Darlington County zijn mijn favorieten. Eerste twee snap ik volledig: als er zo mooi over vriendschap wordt gezongen kun je mij wegdragen. Darlington snap ik wat minder, maar er is geen sjaggerijnige bui bij mij die hiertegen bestand is.

" We learned more from a 3 minute record baby, then we ever learned in school ".

Tsja.

Dikwijls verkeerd geïnterpreteerd album (en hoes) maar wel de Grote Doorbraak van The Boss in 1984, toen ook Europa massaal voor de uitstraling van deze working class hero viel.

Een imposante bundeling van ’s mans kunnen: een ongekende serie hits, gespierde rocksongs, weemoedige ballades en vooral fantastische verhalen. Met in de hoofdrol het gewone leven op het Amerikaanse platteland.

De plaat werd getrokken door een ongewone dance single, Dancing [i]In The Dark.[/i] Al zal die spannende videoclip met een heupwiegende Bruce daar stiekum ook een rolletje in gespeeld hebben? Niettemin een dijk van een nummer met een typisch jaren 80 sausje.

Born In The USA opent op grommende wijze. Boze Bruce schetst een treurig beeld van een kil en patriottistisch Amerika uit het Reagan tijdperk. Het orgel weent stevig met hum mee.

Een weergaloze gitaarrif kleurt het intro van Cover Me, een verfrissende opknapper na de de allesverlammende woede van het eerste nummer.

En vervolgens horen we Springsteen op bekende wijze; rock met opgestroopte mouwen in Darlington County en Working On The Highway.

Dan 6 minuten kippenvel met het bloedstollend mooie Downbound Train en meteen erna I’m On Fire. Ballades met een ruwe snik zoals alleen The Boss dat kan.

Bij No Surrender, Bobby Jean en I’m Going Down gaat the E Street Band weer helemaal los. Met z’n allen vol gas de bocht door, knallende rockers met een stoer houthakkersgehalte. En Glory Days roept voor de verandering een vrolijk melancholisch gevoel op.

Het tegenovergestelde gevoel bekruipt me bij My Hometown . Deze laatste single stond in 1986 in de hitparade (het album kwam uit in ’84).

Prachtig album.

GEWEEEEEEEEEEEEEEEELDIG!!!! Jezus wat is het fijn om in het zonnetje op de fiets naar je werk 'Born in the U.S.A.' op te zetten.

De echte grote doorbraak kwam pas een jaar later (in 1985), toen The Boss mee ging doen aan het nummer "We Are The World" van Michael Jackson.
Je zag toen pas dit album hoog in de hitparade verschijnen en de ene na de andere nummer op single verschijnen.

Topalbum van een uitstekende artiest. Hier staat veel hitwerk op van The Boss, o.a. 'Born In The U.S.A.', 'I'm On Fire', 'Dancing In The Dark', 'My Hometown' en 'Glory Days'. Prachtige nummers, maar ook de minder bekende nummers zijn mooi: 'I'm Goin' Down', 'Bobby Jean' en 'Darlington County' zijn óók van een hoog niveau. Prachtig album dus.

Sjongejonge... Helaas ben ik alleen bekend met het album Born To Rub van Bruce, die ontzettend goed is, en toen ik zag dat deze in de kringloopwinkel op plaat lag, kocht ik hem natuurlijk meteen. Maar als ik eenmaal thuis ben en de LP wil gaan luisteren, kom ik erachter dat een één of andere Nederlandse lul in zit, 'achter de horizon' ofzo...

Die "lul" heet Robert Long en wordt erg gewaardeerd op het forum.

Robert Long heeft toch best mooie liedjes gemaakt.

"Born to Rub"? Is dat een cd met achtergrondmuziek voor massage-salons?

Born to Run. Stomme typfout.

Mijn 1e kennismaking met Bruce.

Is ook wel meteen het enige album wat ik in zijn geheel kan uitluisteren, zonder verveeld te raken...

Typisch het album dat niet-fans aanduiden als hun favoriete Springsteen album, vaak omdat ze daarbuiten er geen andere gekocht hebben, tja...

Geen slechte plaat, maar dit zal nooit mijn topfavoriet van The Boss zijn of worden...
Born To Run, Nebraska en Magic vind ik stukken leuker dan dit toch wel over-commerciële album.

Het betekende wèl de doorbraak naar het echt grote publiek, dus dit heeft hem absoluut geen windeieren gelegd.

Het bewijs dat over-commericiële albums ook heel goed kunnen zijn

Van I'm On Fire bijvoorbeeld krijg ik nog steeds kippenvel...

Darlington County en Bobby Jean vind ik anders behoorlijk ondermaats, vandaar mijn **** en nooit het maximum voor dit toch lichtjes overroepen album. Slecht is uiteraard anders.

volgens mij wordt het nooit wat tussen springsteen en mij, want ik was geneigd te vragen wat deze man nu zo goed maakt

als je die vraag moet stellen zul je het wel niet begrijpen, zoiets

mis ik er wat aan?

denk van niet

ik heb hem een aantal keren geprobeerd maar de man blijft voor mij boerekoolrock spelen die me niet aanstaat

daar veranderd deze plaat niks aan

Darlington Country is inderdaad niet zo schitterend, maar de andere nummers halen dat weer op. Bobby Jean vind ik dan weer een zeer leuk nummer.

Daar verandert zul je bedoelen.
Iemand die Abbey Road van The Beatles maar ** geeft, tja, dan weet ik wel genoeg...
Het wordt nooit wat tussen onze muzieksmaken, Joy, maar dat had ik al een tijdje door....

Er zit heus wel wat boer'nkool in zijn oeuvre. Maar hij tovert ook wel meer uit de schijf van vijf, dan alleen dat. Nebraska bijv. of Ghost of Tom Joad. Andre van Duin zong het al...Kheb hele grote bloemkolen. Die zijn idd. op dit album flink vertegenwoordigt. Maar: O, wat zijn ze groot.

Een beetje een tegenvaller van Bruce. Vond er niet zo veel aan. Een aantal sterke nummers: Working On the Highway, I'm On Fire, Dancing in the Dark en My Hometown. Verder snap ik niet wat mensen nou goed vinden aan het nummer Born In the U.S.A.
Ach smaken verschillen natuurlijk

In ieder geval een commerciele klassieker van the Boss. Ik vind persoonlijk Born In The USA een beetje vervelend (geworden). Maar de andere hits kan ik nog zeker pruimen. Daarnaast zijn mijn favo's Bobbie Jean, I'm Going Down en Downbound Train.

Dit is het commercieel succes van the Boss, vele hits, zeker een musthave bij iedere muziekfan.