U2 - Achtung Baby (1991)

Ik wil Zooropa en Pop toch niet veilig noemen. Ze missen echter wel de kwaliteit van Achtung Baby...


Dit album blijft toch mijn favoriet van U2. Weet nog goed dat ik de eerste keer The Fly hoorde. Tering!!!! Als jochie van 10 wist ik niet wat ik hoorde! Dit was toch wel het aller stoerste wat er was!!

Nu trouwens nog steeds een kippenvelgevoel als ik dit nummer hoor!!

Ik vind genoemde albums nogal gladgestreken in de stijl van de tijdsgeest. Achtung Baby had het schokeffect. Zooropa en Pop klinken, voor mij, als karikaturen daarvan. Ook kregen ze daarmee het Sky Radio-gehalte (eigenlijk al met One).

Ik vond Achtung Baby gedurfd en gelukkig pakte het goed uit, wat bij Zooropa half en bij Pop minder lukte imo.

Inderdaad, "Achtung Baby" was gedurfd en een schot in de roos. Op "Zooropa" en "Pop" ging U2 verder in het experiment, maar zijn minder evenwichtig.

En armer aan subtiliteit. Met name bij 'Zooropa' vind ik het er nogal dik bovenop liggen.

Dit is volgens mij ook hun absoluut meesterwerk. Daarna gingen de Ieren toch véél meer op veilig spelen, misschien nog het redelijk avontuurlijke en experimentele Zooropa uitgezonderd.

Ik vrees nu echt voor de toekomst, als je hun twee laatste studioplaten bekijkt/beluistert dan hoor je nog weinig vernieuwing.
Ik hoop dat ze zo verstandig zullen zijn niet in de val de trappen en toch eeuwig door te gaan, ik noem dat "het Rolling Stones Syndroom" (Een band die ooit groots was en groter dan om het even welke band, en nu, tja... nog wel een leuke liveband is, maar toch een persiflage van hun eigen jonge evenbeeld is geworden).

Dit hier is een absoluut topalbum, beter wordt het nooit meer!

Dat denk ik eerlijk gezegd ook....(als U2 liefhebber).

Schitterend album waar de invloed van Brian Eno heel goed te merken is.

In dit geval maar geen langdradig verhaal, veel is al gezegd. Meest interessante cd van U2, behalve Achtung baby trek ik de band te weinig uit de kast, waarvoor excuus. Acrobat, dat is kippenvel in het quadraat en inderdaad nooit meer overtroffen!

Dit is inderdaad een meesterlijke CD maar het meesterwerk is en blijft voor mij The Joshua Tree. Ik vond ze ook tijdens de tour van de Joshua Tree veel inventiever dan de Achtung Baby tour. Tuurlijk, ik zie die Trabantjes in Ahoy en De Kuip nog hangen maar The Joshua Tree tour was muzikaal gezien toch net iets interessanter met minder de nadruk op het show element en meer op de muziek zelf.

Blijft een mooie en zeer genietbare plaat deze Achtung Baby, Acrobat is inderdaad kippevel.

Na vele jaren weer eens gedraaid. De hernieuwde kennismaking viel beslist niet tegen. Vooral omdat er toch wel erg mooie swingende uptempo nummers op staan en die vind ik bij U2 toch altijd het mooiste. One blijft echter ook recht overeind staan, zelfs nadat ik al veel vaker de versie van Johnny Cash heb gehoord de laatste jaren.
Nummers 1,2,5,6,8 en 10 pakken mij het meest. So cruel bevalt mij nu ook meer dan vroeger.
De nogal vervelende laatste song kan dus het goeie gevoel over Achtung ook niet meer weg nemen

Ik weet niet of je kan zeggen dat U2 hierna op veilig ging spelen. Ik was juist blij dat ze naar een directere bandsound terug gingen met All that you can't leave behind. Daarentegen: Zooropa en ook Pop heb ik nooit echt lekkere platen gevonden. Te gekunsteld modern, te weinig een band, te veel een collage

weinig woorden voor dit album nodig: close to perfection!

Hun absoluut meesterwerk !!
Hopen dat het nieuwe album weer deze koers op gaat.

zeer sterk album met Ultraviolet als topper maar er staat geen slecht nummer op deze cd

Het meest onderschatte nummer van U2; So Cruel, nooit meer gehoord en staat op geeneen live dvd van U2 en wordt nooit meer ergens besproken en genoemd, waarom niet??

1991 Durf ik toch wel mijn persoonlijk favoriete muziekjaar te noemen. 21 Jaar en eigenlijk helemaal vrij om te doen en laten wat je wilt en veel goede muziek dat jaar: heel erg veel zelfs. Veel nieuwe bands ook die binnen korte tijd groot werden. Zeer fijn om daar bij te zijn. Maar ook al langer grote namen kwamen dat jaar met ijzersterke albums: de Red Hot Chili Peppers braken definitief door en leverde in mijn ogen de beste plaat die ze ooit maakten, R.E.M. brak zeer groots door en ook Metallica wist de huisvrouwen te bereiken. En dan hadden we nog U2. De band die ik al wat jaartjes volgde en die al 2 meesterwerken had gemaakt: The Unforgettable en vooral The Joshua Tree. Met dat album zetten ze hun sound toch zeer sterk neer en was het dé stadionband geworden van die jaren. Rattle and Hum die daarop volgde ontving ik toch met gemengde gevoelens. Er moest eigenlijk iets gebeuren met deze band, maar wat? Was dit een groep die wel een andere richting op kon gaan? Zat dat in ze?
Het eerste levensteken was het zeer kort op elkaar uitbrengen van 2 singles (iets wat Prince in 1991 ook deed): The Fly en Mysterious Ways. Oef, dat was toch even wennen zeg. Was dit de U2 van With or Without You? The Fly, dat nerveuze nummer met wat aparte effecten (zeker in die tijd was dat wel het geval voor een rockband). Catchy als wat, maar kon je catchy eigenlijk wel koppelen aan U2, de band van de grootse gebaren? Ja dus, en dat deden ze verdomd zelfverzekerd. Mijn aanvankelijke scepsis verdween al snel en zeker toen Mysterious Ways het daglicht zag. Wat zat er een lekkere schwung in dat nummer. Ik stond perplex dat een band die voor mijn gevoel een soort eindstation had bereikt (want dat gevoel kreeg ik echt met Rattle and Hum) met deze nummers op de proppen kwam. Haast achteloos kwam het mijn boxen uitrollen en volgens mij met een dikke middelvinger erachteraan. Hier had ik wel wat mee. En eindstation? Niks daarvan. Wel een Zoo Station: ik vergeet nooit meer die eerste klanken die door mijn kamer golfden. Het was een verpletterende ervaring en gelijk wist ik dat dit een bijzondere trip zou gaan worden. En dat werd het zeer zeker. Van de heerlijke gitaarklanken op Even Better Than the Real Thing naar dat heerlijke ritme op Until the End of the World met de kenmerkende sound van The Edge. Ik kon mijn geluk niet op. Het geluk kwam eigenlijk op een hoogtepunt naar het einde toe. Na het warm omarmende Acrobat kwam voor mij het absolute hoogtepunt van dit album (ik had er al eentje mogen ervaren met het nog altijd schitterende One en toch ook wel So Cruel): Love is Blindness. Nog altijd mijn favoriete nummer van U2. Ik kan niet goed duidelijk maken waarom juist dit nummer die titel krijgt. Ik denk namelijk ook dat dit er niet eentje is die veel in persoonlijke top 10 lijstjes te vinden zal zijn. Er zit iets tergends en tragisch in en het snijdt door je ziel. Ik weet het: een wat kleffe opmerking, maar ik heb gewoon geen idee hoe ik dit het beste kan omschrijven.
Over het album in zijn geheel kan ik kort zijn: dat is gewoon een persoonlijke favoriet geworden. Samen met The Joshua Tree vormt het voor mij het absolute kunnen van Bono en consorten. Moest ik kiezen tussen die twee dan wint Joshua Tree het nipt maar dat schrijf ik dan maar toe aan het feit dat ik dat ooit op LP kocht op een leeftijd waarop je muziek misschien nog net wat heftiger ervaart.
Hoe dan ook blijft ook Achtung Baby een troetelkindje van deze jongen. Ook na 17 jaar nog.

Hele mooie recensie Aero.

Mooie review

Dit blijft toch mijn favoriete U2 album, met The Joshua Tree nipt op twee. Was helaas te jong toen dit album uitkwam (slechts 3 jaar ), maar kan mij inbeelden dat The Fly, gelanceerd als eerste single van dit album, wel voor een schok moet hebben gezorgd bij fans en critici, veel meer verschil met vorig werk bestaat haast niet. Bono zelf omschreef het trouwens als "the sound of four men chopping down the Joshua Tree." Samen met One, Who's Gonna Ride Your Wild Horses, Ultraviolet, Acrobat en Love Is Blindness mijn favoriete nummer hier.

Idd een geweldig album van U2 , mijn favo nummer So Cruel , nergens op een dvd te vinden , ik vraag me af waarom ze dit prachtnummer nooit live gespeeld hebben .
Laatst was ik bij VL en daar stond dat de nieuwe U2 uitkomt op 7 november , dit is echter al over 1 week en nergens kan ik dat bevestigd vinden , zelfs op MM de release pagina staat er niets over vermeld .

Ik heb gelezen dat hun nieuwe pas in 2009 verschijnt?

Sterk album van deze heren en echt een album voor die tijd, waarin het is uitgebracht.
Ben daarna niet zo meer door hen geboeid geraakt, tot het nummer Beautiful Day uitkwam.
Mysterious Ways is mijn nummer van het album en heeft een sfeer, die mij nu nog steeds kan begeesteren.
Verder bevat het album nog meer prima nummers als; Even better than the real thing/One..een U2 klassieker geworden en The Fly.
Maar goed eigenlijk zitten er niet echt slechte nummers tussen. Dit is een album dat goed in balans is. Juiste band, juiste tijd en juiste plaat.

Een betere plaat dan deze heeft U2 niet afgeleverd.

ik ga akkoord met Madjack71, misschien omdat we in zelfde jaar geboren zijn
dit album bevat één van mijn absolute favoriete tracks ooit gemaakt, One... dat nummer heb ik al honderden keren beluisterd en blijft me maar boeien, fantastisch gewoon! maar niet alleen omwille van dit vind ik Achtung Baby een goede schijf, de hele plaat heeft een "mysterious" en lekker donker sfeertje dankzij de electro-en gitaarsound, best verfrissend destijds in de beginperiode van de grunge! voor mij meest verrassende U2 plaat die U2

Samen met The Joshua Tree mijn favoriete U2 album, met deze plaat betrad de band nieuwe paden.
een gedurfde koerswijziging en met succes!!
Het openingsnummer swingt de pan uit, maar eigenlijk staat er mijn inziens geen zwakke broeder tussen.
Toch wint the Joshua Tree het bij mij op punten, ach wat het kan morgen alweer andersom zijn.

Geen 1 album van u2 heb ik org in huis. Ik heb veel nummers gehoord op de radio en vind het best aardig allemaal, maar deze band heeft iets in zich wat mij niet echt bevalt, en waardoor ik waarschijnlijk ook niet snel een org album van hun in huis ga halen. Bijna iedereen heeft wel een org album in huis van u2 en ik ben 1 van de weinigen denk ik die er niets van in huis heeft. Ik vind het wat teveel een popi band, en de hits heb ik te vaak gehoord. Toen ik op de middelbare school zat was werkelijk iedereen bij mij in de klas helemaal weg van u2 en ik was 1 van de weinigen die het liefste naar Iron Maiden, Metallica of AC/DC luisterde. Ook Pink Floyd luisterde ik veel naar, vaak word u2 ook wel met PF vergeleken, maar ik luister wel 10 keer liever naar PF dan naar u2.

Die vergelijking tussen U2 en Pink Floyd heb ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord.

Een vergelijking van U2 met Pink Floyd vind ik ook nergens op slaan. In de jaren '80 was U2 inderdaad dé band voor de (new wave) rockliefhebber.
Trouwens Ricardo, heb je zólang op de schoolbanken gezeten?

Je kent die lange instrumentele stukken van U2 toch wel?

Misschien is de vergelijking meer in de zin van de grote van de band. U2 word over het algemeen gezien als DE band van de jaren 80, zoals ws. Pink FLoyd werd gezien als DE band van de jaren 70.