U2 - Achtung Baby (1991)

Ik bedoel meer wat de grote van de band betreft, want qua sound en muziek zijn ze beiden totaal verschillend natuurlijk. En ik heb tot halverwege 1988 op school gezeten klopt ja. Volgens mij was deze band toen ook ongeveer op hun hoogtepunt, want zowat iedereen die ik op school kende was helemaal weg van u2. Ik was 1 van de weinigen bij mij in de klas die er niet veel mee had, dat kan toch en daar is verder ook niets mis mee lijkt me. Of is dat een doodzonde misschien? (eigenlijk had ik alles 1 of 2 albums ouder moeten posten en niet bij deze uit 1991)

Vreemdgenoeg was ik een aantal jaar geleden ook verre een U2 liefhebber. Je kon destijds niet om de single 'Beautiful Day' heen, ik vond het vreselijk dat iedereen dat zo bijzonder vond en Bono.. tsja, Bono vond ik destijds opereren als een quasi 'Nelson Mandela', oneerbiedig gezegd. Inmiddels is de oprechtheid van hem naar boven gedreven ten opzichte van mij.

Ergens is het gaan leven toen ik 'The Unforgettable Fire' die spaarzame keer weer uit het cd-rek trok. En alles klopte toen in eens. De sfeer, mijn gemoedstoestand en de teksten grepen mij bij mijn strot. De sterren stonden blijkbaar goed. Toen is het snel gegaan en begon de fascinatie voor de songs die in elke ader broeien van emotie, de introspectieve instrumentatie en de ongelovelijke uitstraling van Bono als frontman, ja mensen het kan verkeren.

En dit is inmiddels mijn favoriete album van deze Ieren. Ik vind U2 bovenal een album-band, dan openbaren de songs zich als hoofdstukken bij een boek. De laatste 3 hoofdstukken van dit document 'Achtung Baby' weten mij tot in het diepst van mijn ziel te raken. Verschillende lijnen golden op een gegeven moment gewoon voor mij, ze gingen over mij.. althans, zo voelde ik dat. Vandaar dat ik dit ook geroemd heb om zijn universele teksten.

I must be an acrobat
To talk like this and act like that

Ik vind dit een knap werkstuk van U2. Zoo Station zet mij wel elke keer op het verkeerde been, maar daarna komen de hoogtepunten vanzelf. Speciale aandacht heb ik voor One en Acrobat. Destijd vond ik er weinig aan, maar met de jaren ben ik deze steeds meer gaan waarderen.

Wat een fantastisch album is dit toch. Voor mij ook het beste U2-album. Hun albums uit de jaren 80 kunnen hier voor mij niet aan tippen. Ze kwamen hier met een vrij nieuwe en gewaagde sound en dat heeft zeer goed uitgepakt. Ik bedoel, nummers als Even Better Than the Real Thing en Who's Gonna Ride Your Wild Horses krijg je spontaan een orgasme van, prachtig. The Fly en Mysterious Ways ademen een heerlijke sfeer uit wat bijna 20 jaar na dato nog steeds staat als een huis. In tegenstelling tot veel anderen blijf ik One een geweldig popnummer vinden. Alles klopt gewoon. Ook veelal gecovered door andere artiesten en dat bewijst de onsterfelijkheid van de song. Ik verhoog met een half, dit is gewoon erg goed.

Heel lovenswaardig van ze om met een nieuwe sound te komen die op zich erg goed klinkt. Maar als je dan de nummers apart onder de loupe legt, dan kom ik tot de slotsom dat dit album niet zo veel voorstelt. Een goede sound hebben is één, goede composities maken is twée, en daar ontbreekt het een beetje aan op dit album. De meeste nummers slepen zich zo'n beetje voort en gaan na een poosje al snel vervelen. Uitzonderingen hierop vormen "Until the End of the World" en "Mysterious Ways".
De gitaarsound is best weer goed maar dat alleen is helaas niet voldoende voor de meeste nummers. Dat is ook het enige interssante aan dit album, het gitaarspel van The Edge. Verder klinkt Bono's stem vaak irritant snotterig waar ik ook niet graag naar luister.

Sorry, dat kun je toch echt niet menen. Dit album wordt algemeen gezien als het meesterwerk van U2 (terecht overigens), en dat zal echt niet gebeuren als alleen de sound goed is.

Dit is de beste U2.

Dat vind ik niet. The Joshua Tree en War vind ik ongekunstelder en meer echte rock and roll.
Dit neemt niet weg dat Achtung Baby wellicht een goeie derde is, maar daarvoor is ook All that you can leave behind een mogelijke kandidaat. En dat terwijl ik de nieuwste cd van ze nog niet heb gehoord en die krijgt goeie recensies.

Men zou dat ook gewoon saaier kunnen noemen.

Jammer dat de laatste 2 nummers gedrochten zijn anders was dit album het beste van de band geworden , gelukkig zijn de andere wel uitstekend.

Throwing your arms around the world vind ik ook een minnetje naast de twee die je al noemde. Vandaar dat dit volgens mij niet de beste U2 is.

Bijzonder, Rudiger en Bertus. Ik vind Acrobat het beste nummer van de cd! Daardoor automatisch een van de beste U2 nummers ooit. Onbegrijpelijk, dat jullie juist dit nummer kiezen tot één van de mindere nummers................

Inderdaad, Acrobat nog even gedraaid en dat is helemaal niet slecht. Sorry. Geldt wel voor no 9 en 12, die vind ik een beetje opvullers

Love is Blindness is liefde in al haar facetten. En liefde is geen opvulling. In de live-versie op de ZooTV dvd ook fenomenaal en daarna als afsluiter Can't Help Falling in Love. Beeldschoon noemen we dat en geen opvulling.

Geen opvuller dan, maar het is me wat te bombastisch en over de top.
Maar ik zie dat jij Achtung Baby op 3 hebt staan. Dan is het natuurlijk logisch dat je het niet met me eens bent. Ik vind het een prima cd, maar niet de beste van U2,vooral door die twee nummers.

Net nog eens de hele plaat gedraaid. Ik blijf bij mijn mening over Trying to throw..... een opvuller, meer niet
Van love is blindness kan ik me voorstellen dat je er van houdt, Bono probeert wel iets aparts neer te zetten aan het eind van de cd, al vind ik het niet echt gelukt.

Ik doe er toch nog een halve ster bij, want wat zijn de eerste drie nummers van Achtung toch absolute toppers. De eerste twee maken dat als je de cd opzet je de eerste 8 minuten absoluut niet stil kunt zitten en dan gas terug met het ontroerende One....Ook So Cruel en The Fly horen tot hun beste werk.
Met slechts 10 nummers was het 5 sterren en hun beste plaat geweest. Dus het is net iets te veel.

U2's meesterwerk. Opgenomen in de Berlijnse Hansa-studio's. Tevens een ode aan al hun grote inspiratiebronnen (Robert Fripp, David Bowie, Led Zeppelin, Rory Gallagher, Lou Reed en Jimi Hendrix). Tevens werd er afgerekend met het Joshua Tree-syndroom. U2 rekent af met de rockwereld door een cynische kijk af te leveren. Dit thema is een soort voortzetting van Pink Floyd's The Wall. Ik ving vlak na de release van Achtung Baby op dat U2 zijn ziel aan de duivel zou hebben verkocht. Iedereen die de muziek beluisterde zou..... Het antwoord heb ik echter nooit gekregen. Hetzelfde is gebeurd met Led Zeppelin. Gitarist Jimmy Page werd beschuldigd van occultisme. Uiteindelijk werkte dit als wind in de zeilen voor hun platenverkoop. Mijn favoriet van Achtung Baby: Ultra Violet (Light my Way).

Eens! So Cruel is toch wel mijn favo U2-song.

vind ik juist twee hoogtepunten van het album samen met zoo station en the fly . het enige echte mindere nummer is imo mysterious ways , dat kan ik echt niet meer horen , en dat is al zo sinds dat het op single werd uitgebracht

Het best album wat U2 tot nu heeft gemaakt inclusief de laatste, die ik ook geweldig vindt maar bijlange niet het niveau haalt van deze!
Een klasieker

Inderdaad ook in mijn ogen het beste album dat U2 ooit heeft gemaakt en ik ben bang dat ze dat ook niet meer zullen overtreffen.Vanaf de kille ,bijna industrial sound van Zoo Station tot het weg ebben van de klanken van Love is Blindness valt alles op zijn plek.Alleen kan ik One niet meer horen,nadat deze in handen is gevallen van de Sky Radio programmeurs.Het is absoluut geen slecht nummer,maar dit is een klassiek geval van doodgedraaid.Voor mij is Acrobat het hoogtepunt van deze plaat.Mooi,dreigend,spannend en niet heel toegankelijk voor U2 begrippen.Mooi artwork ook.

Beste album van U2. Punt.

Beste nummer : So Cruel

*****

Ik luister al zeker 15 jaar naar dit album, maar nooit heeft het me echt gegrepen. Voor mij was het altijd de plaat met de geweldige singles (afgezien van One, wat ik persoonlijk niet zo kan waarderen) om af en toe eens op te zetten. In de hoop nu eindelijk 's te horen wat het grote meesterwerk was dat zovelen hierin zien.

Ik geloof dat dat eindelijk gelukt is... Ik luister hem nu voor de tweede keer vanavond en opeens lijkt het allemaal te kloppen. Wat een geweldige manier van U2 om de jaren '90 mee aan te vangen. En op de een of andere manier heb ik ook het gevoel dat dit een soort 1991-antwoord is op de Berlijn-trilogie. Ik weet niet waarom, maar ik heb dit album altijd erg met Berlijn geassocieerd.

Verder weet Bono me hier ook echt te overtuigen van zijn emoties; zo'n nummer als Acrobat klinkt gewoon oprecht gemeend.

Voor mij nu ook het beste U2-album dit.

na 15 jaar is het toch gelukt , een dikke proficiat beste herman , een zoen van de juffrouw en een bank vooruit !

prima kerel !

en idd een onderdeel van de berlijn trilogie ( bedoel je die van bowie met eno )

zeer goed gevonden beste herman !

Helemaal mee eens. En eindelijk eens iemand die Acrobat op zijn waarde schat. Heb altijd het idee gehad dat dit het meest ondergewaardeerde nummer van U2 is.

Geweldig album, zeker 1 van de beste van U2.
Als One niet commercieel dorgedraaid was, skipte ik die niet zo snel. Niet alleen Lucht radio heeft dit nummer doodgemaakt, maar ook de heren zelf, Mary J Blige?

En 3 favorieten kiezen, ik kom eerder aan 1 niet fav...

Same here, tijdens mijn tweede bezoek aan die wereldstad was dit mijn soundtrack. De begin sessies van Achtung Baby, die overigens weinig succesvol waren, vonden plaats in de Hansa Studios in Berlijn. Later in Ierland is er aan deze opnames geschaaft en kwam men uiteindelijk met dit meesterwerk op de proppen. Voor mij de beste van U2, onovertroffen emotie.

Meer Berlijn is er overigens te zien in de clip van Stay (Faraway, So Close!) van opvolger Zooropa.

Dat Trabantje in het midden helpt m.i daar ook wel bij. By the way, destijds was diezelfde Trabant beschilderd en al te winnen. Dus die link is er wel.

... en natuurlijk door de titel, het woord "Achtung" is natuurlijk op en top Duits.

Even als reactie op hieronder: in korte tijd is Acrobat bij mij op de Achtung-ladder gestegen. Zoals herman terecht opmerkt is dat niets minder dan pure emotie, maar het is ook pure poezie. Bij de echte topnummers van U2 (imo nummers als Unforgettable Fire, Sometimes You Can't Make..., Bad, Walk On, etc.) valt het me ook telkens op dat The Edge, sowieso een buitengewoon goede gitarist met een compleet eigen sound, het kleine beetje extra geeft... De vele emotie die Bono al in zulke nummers kan leggen, weet hij nog eens te vermenigvuldigen door een bijna letterlijk jankende gitaar.
Ook bij Acrobat is dat het geval... Daarbij is dit echt een uitzonderlijk goede tekst: zo'n op het oog simpele vergelijking van een acrobaat (I must be an Acrobat to talk like this and act like that) maar echt zo'n briljante. Echt een vergelijking waar je op momenten dat je het zelf meemaakt meteen weer aan herinnerd wordt...
Als gezegd: in een mum van tijd gestegen op mijn U2-ladder... Eigenlijk ook mede dankzij de opmerkingen hier op het forum