Duffy - Rockferry (2008)

Duffy is momenteel 'hot' net zoals Adele dat is. Beide dames brengen muziek die we al lang en breed kennen en eerder gehoord hebben. Het doet me een beetje denken aan de hype rondom Joss Stone een paar jaar terug.
Ach, zolang het allemaal goed gemaakt is vind ik het helemaal niet erg om 'de nieuwe Dusty Springfield' te horen, ook al horen we zoiets blijkbaar eens in de zoveel jaar.
Rockferry is een ongelooflijk sterke opener en ja toen ik dit voor het eerst hoorde dacht ik gelijk aan La Springfield. De soul druipt er van af en het is net alsof je een of andere zangeres uit lang vervlogen tijden ontdekt hebt. Niet dus. Duffy is heel erg nu en je merkt dat toch ook een heel klein beetje aan de sound. Het mag allemaal heel retro klinken, de productie is toch best modern.
Om op de vergelijkingen met Adele in te gaan: dit is totaal andere koek. Waar Adele wat jazzy is hier en daar, daar is dit gloedvolle soul. Beiden kan ik goed waarderen. En om dan gelijk ook maar op Amy Winehouse in te gaan: bij Adele vind ik dat terechter dan bij Duffy, alhoewel hier en daar ook Duffy in het zelfde vijvertje vist en haar stem er soms wat van weg heeft maar dat is meer het gevolg van het genre denk ik.
Zo, dat waren de vergelijkingen, op naar Warwick Avenue, een nummer waar de zon spontaan van gaat schijnen. Dit is gewoon een fijn nummertje en daar moet je verder niet moeilijk over gaan doen.
De wat meer hedendaagse aanpak is terug te horen in Serious: oude soul vermengd met wat moderen snufjes. Hierdoor blijft het allemaal fris en heb ik niet het gevoel dat ik beter op zoek kan gaan naar het echte werk uit lang vervlogen tijd. Natuurlijk moet je dat van tijd tot tijd zeker ook doen, maar nieuwkomers als Duffy verdienen ook een kans want zij zijn toch de artiesten van nu die een goede ingang kunnen vormen voor jongeren die totaal niet bekend zijn met dit soort werk.
Sleeping Stone is een aardig nummer maar kabbelt iets te veel voort naar mijn smaak.
Syrup & Honey doet zijn naam eer aan: het is een stroperige song dat langzaam voortsleept. Vocaal gezien dik in orde.
Hanging on Too Long start wat zoetig en krijgt later een vollere klank. De strijkers zijn hier verantwoordelijk voor. Op de een of andere manier krijg ik Marvin Gaye's 'I Heard It Through the Grapevine' maar niet uit mijn hoofd na het horen van dit nummer.
Mercy zwerft al wat langer over het net en zit inmiddels gebeiteld in mijn geheugen. Absoluut één van de betere nummers op dit album. Het weet zeer snel te pakken en al snel swing je de kamer door en kan alles al dienen als microfoon om eens lekker mee te playbacken. Ziet u mij al staan met de afstandsbediening van de t.v., de stofzuigerslang of mijn mobieltje? Typisch weer een nummer waar oud goed vermengd is met heden.
Delayed Devotion is wat romantischer dus de nep-microfoons kunnen opgeborgen worden. Het is een 'even-bijkomen-moment' na zo'n lekker nummer als daarnet. Hierdoor ook wel wat minder opvallend.
Scared gaat rustig verder waar Delayed Devotion gebleven is. Warme zang, glijdende strijkers, koortjes en een beetje dromerig.
Over dromerig gesproken: Distant Dreamer is de afsluiter van dit album. Oude tijden herleven goed en het is een prima uitsmijter van dit opmerkelijke debuut.
Dat de tijd rijp is voor dit soort dames mag wel duidelijk zijn. Het is dan ook een lekker album. Als je me dan toch vraagt te kiezen voor deze of die van Adele dan neig ik voorlopig naar de laatste, wat niet wegneemt dat ik Rockferry ook graag mag horen en eenzelfde beoordeling geef (een kleine 4 voor 'Rockferry' tegenover een dikke 4 voor '19'...... en ik zal beloven nu niet meer te vergelijken want echt terecht is dat natuurlijk niet ).

Laten we Duffy maar gewoon als Duffy beschouwen en alle vergelijkingen met bijvoorbeeld een Winehouse en/of Springfield achterwege laten. Deze dame heeft immers genoeg exposure van haarzelf. Bovenal vocaal is het helemaal top. Muzikaal soms wat eentonig, maar al om al een uistekend album met vooral een mooi geheel.

Duffy –Rockferry

Om eens na te gaan of dit album nou écht zo goed is als de recensenten zeggen zal ik dit album van de 23-jarige Duffy ook eens met een kritisch oor beluisteren.
Het nummer Rockferry is de opener en wat gelijk opvalt is natuurlijk dat de stem van Duffy ontstellend veel weg heeft van die van Amy Winehouse. Dat belooft alvast wat. Het nummer Rockferry is dan gelijk een nummer waarin haar stem zeer goed in tot haar recht komt en wat opvalt door het rustige ritme en het heerlijke zeurgitaartje. Vooralsnog heb ik er nog niet veel op aan te merken en ben ik het nog wel eens.
Warwick Avenue, het tweede nummer is wat jazzy tot het net als Rockferry wat de hoogte ingaat en wat een poppy refrein ingaat en het eerste cliché op dit plaatje zich heeft geopenbaart. Maar ook dit nummer is werkelijk waar prachtig gezongen met een lekkere uithaal aan het eind.
Het derde nummer (Serious) begint vrij vervelend met van die radiostemmetjes die je bij veel popzangeressen ook aantreft. Deze trend wordt jammer genoeg doorgezet, op zich zou ik dit nummer heerlijk kunnen opzetten op de achtergrond maar er echt aandachtig naar luisteren lukt niet. Ook dit is weer leuk gezongen, maar daar houdt het echter wel mee op. Stepping Stone begint dan, een beetje saai, niet wereldschokkend en erg vlak. Erg jammer dat de CD wat aan het inzakken is, en dat al vanaf het tweede nummer, hopelijk komen er nog enkele verrassingen die deze nummers wat beter tot hun recht doen komen. Stepping Stone zelf blijkt dan uiteindelijk toch niet te zijn wat het leek. Het vlakke gaat eruit en het nummer groeit uit tot een ingetogen nummer met een letterlijk steengoede opbouw. Jammer dat het maar zo kort is.
Gelukkig blijft het album nu wat op niveau en vervolgt Duffy haar werkje met een mierzoet nummer; Syrup & Honey. De titels van de nummers passen in ieder geval goed bij het gevoel wat ik erbij krijg. Verder kabbelt het een beetje voort en gaat het wat vervelen. Het nummer is gewoon te lang, terwijl het toch maar een kleine drie minuten duurt! In Hanging on Too Long lijkt Duffy dat te beseffen en geeft een geweldig nummer weg. Sinds Stepping Stone heb ik niet meer zo’n lekker nummer gehoord. En later blijkt het zelfs het beter dan Rockferry! Een nummer dat je moet luisteren denk ik dan. Dan krijgen we de bekende single: MERCY! Tsja, daar hoef ik waarschijnlijk vrij weinig over te zeggen want dat is gewoon een heerlijk zomers nummer waarin de stem van Duffy pas echt tot haar recht komt. Nu blijkt dus dat dit verreweg het beste nummer is van deze CD. Ja mensen, dit is de soul/pop die ik wil horen! I’m beggin’ you for Mercy! You got me beggin’ beggin’ beggin’.
Delayed Devotion is dan natuurlijk niet zo goed als Mercy, maar het kan het niveau van het voorgaande wél aan! Dat is knap, want vaak zijn de nummers na een geniaal nummer wat teleurstellend te noemen. Daarom getuigt dit wel van vakvrouwschap. Verder is het net zo’n lekker chill-out nummer als Rockferry.
Verder lukt het Duffy om wederom een lekker rustig en catchy nummer te brouwen, met een zeer mooi refrein zonder in clichés te vallen. I’m Scared kan ik daarom rekenen tot een van de betere nummers van de CD. Ja, wéér eentje!
Dan komt nu al het laatste nummer, een met een ietwat donkere percussie vergezeld en daarbij voorzien van een schattig tintje. Een prachtige afsluiter is het gevolg van deze combinatie; Distant Dreamer. Ik noem dit een perfecte afsluiter van een heerlijk album. Het was niet wereldschokkend, niet perfect, maar ik heb me prima vermaakt met dit album. Jammer van de inzakkers aan het begin, maar dat wordt erg goed opgepakt. Ik geef dit album daarom 3,5* .

We moeten nu ook niet gaan doen alsof deze cd vol lagen, verrassingen en inventiviteit zit. Buiten de productie valt er niet bijster veel te genieten en is het gewoon een hype a la [vul in]. Als zelfstandig artiest is Duffy (nog?) niet zelfstandig genoeg en is ze té afhankelijk van het team om haar heen. Je hoort aan alles dat haar sound bijgestuurd wordt om de cd ook voor het grote publiek behapbaar te maken. Waneer ze wel meer in haar mars heeft had ze deze debuutcd beter uit kunnen stellen. Nu klinkt ze m.i. te veel als een marrionnet.

2**

Vanwege een grote hekel aan de overschatte zangkwaliteiten van Amy Winehouse (waarvan ik steeds meer de indruk krijg dat ze niet echt een gezond leven leidt; maar dit terzijde), heb ik de rest van de jaren 60 revival zangeressen links laten liggen.
Voor mij dus geen Duffy, Adele en Amy Macdonald.
Geen suikerspin op mijn hoofd die daar aan dacht.
Kom op; Duffy. Een artiest met zo'n duffe naam kan niet echt veel zijn.

Maar op de een of andere manier blijft Warwick Avenue in mijn hoofd hangen, en is dit toch wel een van de betere singles van de latere jaren.
Blijkbaar kende ik Rockferry en Stepping Stone toch ook, en de genoemde vergelijkingen met de Phil Spector sound en natuurlijk Dusty Springfield zijn overduidelijk aanwezig. Ik hoor zelfs The Last Shadow Puppets en Fun Loving criminals in het geluid terug.

Maar het meeste doet het mij denken aan het solowerk van Marc Almond. Het ademt dezelfde sfeer uit.

4,5 sterren, met potentiele groeimogelijkheden.

Nog een ruime maand en dan komt Duffy ein-de-lijk met een nieuw album. Ondertussen is dit album, haar debuut, alweer twee jaar oud dus vind ik het wel tijd worden voor nieuw materiaal. Inmiddels ben ik vele luisterbeurten verder en ik kan niet anders dan concluderen dan dat dit album nog steeds erg mooi klinkt. Vanaf het horen en zien van ‘Mercy’ op TMF was ik gelijk een fan. Ik ben dan ook erg blij dat alle nummers op dit album het kwaliteit van ‘Mercy’ hebben.

Duffy heeft een prachtige, mooie warme en aparte stem die we vrijwel nooit eerder hebben gehoord – zeker niet bij een blanke zangeres. Het lijkt erop dat Duffy de Dusty Springfield anno 2010 gaat worden. Ik maak overigens geen vergelijking tussen deze zangeressen omdat Dusty altijd nog (vele) treden hoger staat dan Duffy maar het begin is duidelijk aanwezig. Niet alleen qua stemgeluid maar ook qua genre. ‘Rockferry’ is namelijk een prachtige soul/popplaat met eigenlijk alleen maar mooie liedjes. Het album is met veel zorg en liefde in elkaar gezet; elk detail klopt wat mij betreft.

Het album biedt een prachtige afwisseling van ballads tot uptempo nummers. Net als bij Amy’s ‘Back to black’ is de deluxe uitgave echt een must want de bonustracks zijn een prachtige aanvulling naast de oorspronkelijke tracklist. Bij veel albums zijn de singles vaak het beste maar bij dit album zijn de niet-singles niet ondergeschikt aan de nummers die uiteindelijk zijn verkozen tot singles, allen zijn hoogwaardig afgewerkt en het album ‘Rockferry’ is dan ook verwerkt tot een mooi geheel. Het nummer ‘Rain on your parade’ was voor mij een van de beste nummers van de afgelopen tien jaar. Zoals vele critici al schreven is het een James Bond-esque nummer die van begin tot eind spannend klinkt. De bijbehorende videoclip was al even zo betoverend. Verder vind ik ‘Serious’, ‘Syrup & honey’, ‘I’m scared’, ‘Fool for you’ en ‘Please stay’ ook allemaal zeer de moeite waard. Hm, eigenlijk is alles de moeite waard aan dit album.

Duffy, een dame met klasse! Kom maar op met dat tweede album.

Ik heb de Deluxe Edition een paar jaar geleden eens op de gok meegenomen, toen ik hem voor bijna niks op een vlooienmarkt tegen kwam, zo van 'misschien is het wat'. Ik vond Merci best o.k., en de overige singles (met name Rockferry, met die subtiele doch doeltreffende opbouw en intense zang) zelfs schitterend.

Om de zoveel tijd heeft 'ie opgestaan, als achtergrondmuziek functioneert 'ie goed. Toch beklijft de rest aanzienlijk minder goed dan de singletjes, ook na vaker horen. Jammer, want ik had gráág een heel album vol Rockferry's en Rain on your parade's gewild, qua pakkendheid.

Wel vind ik ze stuk voor stuk erg smaakvol geïnstrumenteerd en geproduceerd, en een interessante stem heeft ze zeker.

(Leuk uiterlijk ook trouwens, smaakvol gestyled en zo, al hoor je daar op de cd uiteraard niets van terug.)

Duffy doet de oude soul herleven op "Rockferry". Waar Amy Winehouse en Adele naar mijn smaak iets meer de jazz opzoeken (vooral Adele dan), klinkt Duffy warm en dus heel soulvol. Ze heeft een mooie diepe donkere stem die mooi deint op de lekkere melodieën op "Rockferry". Niet elk liedje is even sterk, maar over de gehele linie is dit een prima album. De grote hit "Mercy" klinkt retro als modern tegelijk. De productie is overigens tiptop in orde. Jammer dat we na "Rockferry" nauwelijks nog iets hebben gehoord van Duffy. Ze heeft hierna nog een album uitgebracht, maar die flopte hopeloos. "Rockferry" is in ieder geval een prima debuut en een lekker warm en gloedvol album.

Al de allereerste keer dat ik dit album luisterde was de irritatiefactor hoog: dat overslaande kinderstemmetje, die overduidelijke sixties-vibe (piano, violen, blazers, Northern Soul, Motown, zelfs Phil Spector – tot en met die "gedateerde" zwart-wit-kitchen-sink-drama-hoesfoto) en de onvermijdelijke vergelijkingen met Adele, Amy Winehouse en Dusty Springfield, het streek me allemaal nogal tegen de haren in. Maar na verloop van tijd had ik met al die pijnpunten toch minder moeite en begonnen de aangename stem, de redelijk sobere arrangementen en produktie en de knappe melodieën me toch steeds meer te bevallen. En vooral die nummers doen 't hem: uiteindelijk staan er maar één matig (Delayed devotion) en één echt vervelend nummer (Syrup & honey) op en varieert de rest van aardig (Stepping stone met z'n mooie piano) tot goed (I'm scared, prachtig refrein dat precies op Duffy's timbre lijkt te zijn toegesneden) tot ijzersterk (de opener, Mercy, de afsluiter) tot instant-klassiek (natuurlijk Warwick Avenue). Combineer dat met de compactheid van het geheel (38 minuten, te kort om het zat te worden) en de combinatie van kwetsbaarheid en wilskracht die haar "persona" uitstraalt, en je komt uit op een album waar ik eigenlijk onverwacht veel plezier aan beleef.

Deze plaat is toch een beetje een “one hit wonder” Maar dan wel een heel lekkere. De getormenteerde stem komt overeen met Amy Winehouse en de roem leek, met drugs en psychoses, niet goed verdragen te zijn. Amy overleefde dit niet, Duffy wel. Maar ik vrees dat zij niet ooit nog zo’n goede plaat als deze zal voortbrengen. Ik vind hem tijdloos.