R.E.M. - Accelerate (2008)

Ik vind 34 minuten muziek ook zeer mager, ongeacht het nivo. En drie kwartier doorgaan op hoog nivo heb ik toch liever dan drie kwartier stilte. Verder mij best allemaal maar waarom dan toch full price vragen?. Ik koop hem in ieder geval pas in de uitverkoop. Voor de helft werken, voor de helft betaald krijgen.

Ay, over het niveau heb ik me al uitgelaten

Oh ok Ik vind 34 minuten dus weing maar los daarvan ben ook ik nog niet zo enthousiast over die 34 minuten zelf . Maar goed, ik ben zo'n zeldzamerd die ATS een mooie plaat vind.

Vind het trouwens onzin dat korte albums goedkoper moeten zij dan langere albums. Waar komt die logica vandaan?

Ben al jaren een trouwe R.E.M. fan en wat mij betreft het beste album in jaren, al kon ik de laatste platen ook goed waarderen. Wat betreft de kritiek op de lengte van de plaat, het is een heel bewuste keus geweest van Stipe, Mills en Buck om het album "spontaan en energiek" te houden (lees de laatste Oor).
Met deze plaat halen ze het niveau van hun superieure live-optredens.
Mijn favoriete nummers zijn; Living well is the best revenge, Man-sized wreath en Sing for the Submarine.

REM rockte eerder al op Monster. Je moet er van houden, ik vind de trage nummers beter. De stem van Stipe komt dan beter tot zijn recht en de gitaar van Buck onderscheidt zich van alle gitaarbandjes. Op deze cd vind ik he toch te veel één brei.
Er staat duidelijk geen 'country feedback' op.

Vind ik wel het mooie van R.E.M., de ene keer een rock plaat en vervolgens gewoon een rustige luisterplaat. Maar ik snap je punt.

Watch your mouth. Ik hou over het algemeen niet van metal, maar een band als Slayer een kutband noemen vind ik ietwat te ver gaan. Die band heeft namelijk goed in de gaten hoe je een nummer kan opbouwen, afbreken of wat dies meer zij. Om nog maar niet te spreken over het muzikale vakmanschap van deze heren.

Maar genoeg gal gespuwd. Ik heb Accelerate nog niet gehoord, maar ik ben er wel erg benieuwd naar. Het werk uit de jaren 80 (met name Life's Rich Pageant) vind ik nog steeds beter dan het latere werk. Het schijnt dat ze die richting weer zijn op gegaan, dus ik ben benieuwd...

Misschien slechts een pleister op de wonde: ik vind R.E.M. nog steeds een eigenwijze band die zich weinig aantrekt van de publieke opinie. Dit album is misschien een stap in de verkeerde richting, maar Stipe's stem herinnert mij aan betere tijden, snap je?

Na het lezen van de recensies was ik een beetje bang een geforceerde rockplaat a la Monster te horen, maar nee wat mij betreft een verademing deze nieuwe REM. Zou zo in tijd achter rijtje LRP, Document en Green kunnen aansluiten. Ik hoop dat ze voorlopig met Jacknife Lee als producer blijven werken. Mooi krachtig en helder, terwijl met deze plaat ook de oude REM-"magie" weer aanwezig is.

Heeft iemand de special edition al te pakken? Zijn het boekje en de DVD de moeite en het geld waard?

Vond het boekje tegenvallen. Geheel zwart wit wat opzich mooi is maar weinig boeiend. De teksten staan er wel allemaal in.

De DVD nu 1 keer gezien. Die maakt voor mij de special edition zn geld meer dan waard. Leuk om te zien hoe een en ander tot stand gekomen is.

Het doosje zelf vindt ik weer erg mooi.

Misschien een stomme vraag, maar wie drumt er eigenlijk op deze plaat? Ik heb de reguliere cd-versie en in het boekje daarvan staat helemaal geen naam vermeld. Ook kan het niet Peter Buck of Mike Mills zelf zijn, want ze hebben zelf meerdere malen in interviews verkondigd dat er geen overdubs zijn gebruikt op dit album en dat alles live in de studio gespeeld is.
Er moet dus een vierde muzikant op dit album betrokken zijn en ik vind het nogal lullig voor deze persoon dat zijn naam nergens wordt vermeld. Dat kan je toch niet maken?

Volgens mij Bill Rieflin, maar dat weet ik niet zeker...

Dat was inderdaad Bill Rieflin. Ook gitarist Scott McCaughey heeft meegespeeld. Overigens zijn er wel degelijk overdubs gedaan, wat duidelijk wordt op de dvd bij de limitedd edition.

Dit album is leuk!! Ik ben nu uiteindelijk wel overtuigd.

R.E.M. is gewoon slim geweest met die korte tijdsduur. Around the Sun was heel wat langer, maar daar zat ook heel veel zooi tussen. Dit album is kort, maar zit geen zooi tussen (alleen I'm gonna DJ vind ik minder) en daarom laat het een goeie indruk achter.

Neemt niet weg dat het wel leuker was geweest als dit album iets langer was geweest.

@webwords: Okay, maar dan is het toch niet netjes dat deze namen niet worden vermeld?

In mijn limited edition worden ze gewoon genoemd. Tot nu toe is het ook altijd zo geweest dat de extra muzikanten gewoon genoemd werden. Weet je zeker dat je er niet overheen kijkt? Bij mij staat het vlak onder de naam van de producer.

Shit, je hebt gelijk. Wat slordig van mij. Zit ik ze gewoon valselijk te beschuldigen. Alsnog moet je wel hun namen natuurlijk maar wel net kennen om te weten dat de ene drumt en de ander gitaar speelt. Maar goed.

Ik heb vanmiddag ook de Limited Edition aangeschaft. (Grappig, op het boekje staat 'This booklet will fall apart', terwijl het boekje inderdaad met hele dunne draadjes aan elkaar hangt). Ik heb een stukje van de DVD gekeken en er zijn overlappingen met het materiaal van de site ninetynights.com. Maar zeker de moeite waard. Ik vind het alleen klote dat de extra nummers 'Airliner' en 'Red Head Walking' alleen via de dvd speler te beluisteren zijn en niet via mijn stereo. Maarja. Leuke nummers trouwens. (Airliner is een surfachtig instrumentaal nummer en Red Head Walking een cover van ik geloof Beat Happening, maar ik ken het origineel niet).

Toch blijf ik het erg jammer vinden dat de plaat niet een paar minuten langer is gemaakt door 'Staring Down The Barrel Of The Middle Distance' toe te voegen. Had er qua sound precies bijgepast.

Vandaag in huis gehaald en ondertussen een 4tal keren beluisterd.
De plaat begint sterk met het openingstrio, 3 potente gitaarsongs zoals ze er het laatste decennium veel te weinig gemaakt hebben.
Lijken wel broertjes van songs op document of pageant.
Deze plaat is compact, snel, gebald, kortom er zit vaart in, iets wat ik sinds medio jaren 90 node miste bij REM.
sinds het afscheid van Berry leek het wel of ze een gitarist kwijt waren ipv een drummer.
Op Track 4, Hollow man , gaat het iets kalmer, iets meer popsong dan rock, maar het blijft catchy.
Houston spreekt mij minder aan, lijkt op een herhalingsoefening van iets wat ze al beter gedaan hebben ten tijde van out of time of automatic.
De titelsong is weer een potente rocker, genre openingstrio, maar wat mij betreft toch een niveautje lager.
Dan volgt de eerste echte trage als tegengewicht en het moet gezegd, "until the day is done" weet mij wel te bekoren als rustpunt.
Daarna volgen 2 prima midtemposongs, Mr Richards en sing for the submarine, goeie nummers zondermeer.
Voor de laatste 2 songs wordt het tempo en volume weer de hoogte ingejaagd maar echt geslaagd vind ik ze niet.
Beetje heimwee naar de tijd van klasse afsluiters als "find the river" of "electrolite".
Kortom , een stap vooruit, deze "accelerate" in vergelijking met de vorige 3 maar ik mis een beetje de klassiekers die overvloedig aanwezig waren in de era toen Bill Berry nog deel uitmaakte van de groep.
Een 3,5 is voldoende eer lijkt me

Nrc heeft hem ook goedgekeurd: 4 sterren! Las ik toevallig vanmorgen en logde hier in en zag hem weer...

Er staan op de DVD ook MP3's van deze nummers, vond ik heel klantvriendelijk van REM. Dit staat ook gewoon in het menu aangeven als je de DVD bijvoorbeeld in je computer stopt. Ik heb ze direct aan mijn iTunes toegevoegd.

wil stevenvk even zijn stem verklaren aub

Misschien kun je dat beter even via PM vragen, dan weet je zeker dat ie het leest.

Veel lovende woorden over dit nieuwe kindje van R.E.M. gelezen. Heb de cd nu ook geluisterd. De typische R.E.M is meteen te horen, maar voor de rest niks nieuws onder de zon. Ben denk ik R.E.M een beetje ontgroeid. 3*

Wellicht vind hij het geen goede plaat....... Gok ik.

Iedereen heeft het maar over dat nummer. Ik ken het niet. Is het een b-kant ofzo? Waar kan ik het vinden? Ben nu wel erg benieuwd natuurlijk.

wat een opluchting was dit. ik was bang dat R.E.M nooit meer hun oude stijl terug zou vinden na wat wisselingen in de band, maar met dit album hebben ze laten zien dat ze zeker niet te lang zijn doorgegaan. en dat het maar een half uur duurt maakt mij niet uit. muziek gaat bij mij niet om kwantiteit, maar om kwaliteit. ik hou namelijk helemaal niet van platen waar de goede nummers verdrinken in de zooi van slechte nummers, dan liever wat korter (overigens is kwaliteit en kwantiteit helemaal mooi, maar ik beoordeel alleen op kwaliteit)

Het beste album van R.E.M in jaren. Stuk voor stuk erg goede nummers. Er is maar 1 nummer van het album dat ik wat minder vind, en dat is de laatste track: I'm Gonna DJ. Voor de rest staan er geen zwakke tracks op. Hoogtepunten zijn Living Well Is The Best Revenge, Supernatural Superserious (laatste 2 maanden erg vaak gehoord op de radio, maar nog steeds een lekkker nummer da niet verveelt), Hollow Man, Houston en de titelsong.

4,5

my thoughts exactly. veel lovende woorden overal, zeker geen slechte plaat, maar niks nieuws onder de zon. ik had er misschien teveel van verwacht, maar tot nu toe (na een 4tal draaibeurten) blijft er weinig hangen. Geen uitschieters, niveau is wel behoorlijk maar niet wereldschokkend.

En extra minpunten voor dat verschrikkelijke I'm gonna DJ nummer... ik vond het live al geforceerde joligheid, en op plaat wordt het nog slechter, en voor de afgrijselijke cover-art.