Elbow - The Seldom Seen Kid (2008)

Vind ik ook het minste nummer van het album, samen met Weather to fly.


jtsterkenburg , mooi filmpje zeg! Inderdaad beter dan de originele, al vind ik je filmpje over je vaders molen nog leuker

Ik vind alle nummers even sterk opzich, al zijn mijn favorieten ´Mirrorball´, ´Some Riot´ en ´Friend of Ours´. Pure klasse.

Vandaag de vinyl versie binnengekregen! Helemaal blij
Wel vreemd is dat deze op 45 rpm afgespeeld moet worden in plaats van 33. Alsof het een (maxi-)single is...

Onvermijdelijk halfje erbij. Top van begin tot eind.

Op 1 of andere manier ben ik een jaar te laat met Elbow. Maar nu er toch eindelijk aan begonnen en ik ben al bijna om, magische plaat tot dus ver.

hier idem. top 10 positie blijft, en dat zie ik niet gauw veranderen

hier ga ik nog eens een recensie voor schrijven denk ik

Van mij een favorietje van 2008.
De lome opener Starlings, gevolgd door het pakkende The Bones of You, het bloedmooie Mirrorball, het diepe Grounds for Divorce, het heilige An Audience with the Pope, het mooie Weather to Fly, het epische The Loneliness of a Tower Crane Driver, het filosofische The Fix, het echoende Some Riot het blije One Day Like This en het leuke Friend of Ours hebben diepe indruk op mij achtergelaten.
Ongelofelijk hoe een band zichzelf kan vinden na eerst een aantal gewone, ietwat saaie albums te maken.

Je hebt gelijk Louis2703.

Heb nu de eerste album's van deze band grondig beluisterd.
Zijn stuk voor stuk goeie album's (vooral Casts of Thousand), maar
the Seldom Seen Kid blijft voor mij hun muzikale hoogtepunt tot nu toe.

Ik kon in eerste instantie niet helemaal mee gaan in alle superlatieven die ik bij dit album las & hoorde, het kostte me de nodige luisterbeurten om het album werkelijk op waarde te schatten.
Vandaag weer twee maal beluisterd en ik moet wel zeggen dat het een groeier is.
Ik had in het begin wat moeite met de stem van Guy Garvey op deze plaat terwijl ik het album Asleep In The Back ook van de heren in huis heb en de stem daar geen storende factor voor me was.
Merkwaardig misschien maar zo kwam het zeker in het begin op mij over.
Maar traditioneel luister ik een plaat meerdere malen na elkaar na aanschaf en meestal blijkt het kwartje dan wel te vallen.
De conclusie is dan ook dat The Seldom Seen Kid gewoon een hele mooie plaat is.
De klappers op dit album vind ik toch wel Starlings de ingetogen opener, Grounds For Divorce en het afsluitende tweetal One Day Like This & Friend Of Ours

Hier moet ik toch even op reageren, het 'leuke' Friend of Ours ??
Hier wordt op muzikaal magistrale en emotionele wijze afscheid genomen van een overleden vriend, de man wiens bijnaam de titel van dit album is. 'Love you, mate'...

En zo ongelofelijk vindt ik de ontwikkeling van deze band nu ook weer niet. Ook de voorgaande albums staan vol muzikale hoogtepunten en zijn zeker niet gewoon, wel minder toegankelijk.

Boris1 heeft het begrepen, couldn't agree more.

Mooi album en een sterk geheel. Toch kan deze muziek mij geen uur na elkaar boeien. Daarvoor vind ik het soms iets te sloom (mede door de stem van Guy Garvey), te depressief van sfeer. Pas op, niets tegen de stem van Guy Garvey, bij tijden zeer aangenaam om naar te luisteren en het past wonderwel samen met de muziek.

Maar neen, ik zet liever de nummers uit dit album elk eens afzonderlijk op dan ze allen na elkaar af te spelen (hetgeen ik normaal altijd doe en dat een cd nog mooier kan maken). Ik zeg het, als geheel sterk, maar niet voor mij weggelegd.

Heel wat mooie nummers: ik ging mijn persoonlijke favorieten uit dit album hier noteren maar betrapte mezelf erop dat ik dan de helft van het album zou overgenomen hebben. Vandaar doe ik het maar niet.

En over de 'discussie' omtrent 'Friend of Ours'. Eén van de emotioneelste nummers wat mij betreft. Ik krijg er koude rillingen van.

Tsja, ik kon niet echt een passend superlatief vinden voor Friend of Ours. Ik vind ook dat een geweldig nummer en precies wat je zegt, maar toch, het is gewoon leuk. Leuk om naar te luisteren, mooi ook. Het hoort bij het album, maar het doet me niet zoveel als bijvoorbeeld Some Riot of Mirrorball... Maar Garvey verheft natuurlijk ook Friend of Ours wel tot een hoogtepunt.

En wat betreft de voorganger, meer dan 'gewoon' en 'ietwat' saai kan ik er niet van maken, maar ja, dat ben ik.

Mijn eerste kennismaking met elbow, vanwege de positieve reacties. Ik heb het album een paar keer beluisterd maar ben nog niet om. Starlings vind ik tot nu het beste nummer... Toch krijg ik wel een goed gevoel bij dit album....Ik denk dat doorluisteren de enige remedie is totdat het kwartje valt....

Ik hou goede hoop...

Zeker doen! Ik maakte dankzij dit album ook kennis met deze band (als totale non-kenner van het genre nota bene), en The Seldom Seen Kid is hoog in mijn top 10 gestrand, zo goed vind ik hem nu.

Deze week de CD aangeschaft op aanranden van een vriend. Ik was eigenlijk nauwelijks bekend met het ouevre van deze band. Kende wel een enkel nummer.
Sinds de aanschaf komt de CD de speler niet meer uit.
Vooral One Day Like This is een favoriet van me.

Voorlopig 4,5* met een kans op stijging.

Na al deze goeie kritiek en een nummer 1 notering in de top van 2008 zal ik dit album dan toch eens beluisteren. Hoewel ik na enige tijd 'pindakazen'(om het toch weer op zijn hollands te zeggen ) van enkele liedjes op youtube niet meteen overtuigd was...

Ik hoop toch dat mijn vrienden mij op een andere manier langs het pad van onbekende muzikale paden weten te leiden.. hah, cabaret

Authentiek, zo klinkt dit plaatje. Het doet hier en daar qua sfeer denken aan Parachutes van Coldplay maar dan minder indringend, voornamelijk door de vocalen. Dit gaat mijn zondagmiddag zonnig sieren.

een tiepvoutje.

Er staan te veel triviale nummers op om dit album een meesterwerk te noemen. Met name 'The Loneliness of a Tower Crane Driver' en 'The Fix' zijn voor mij een worsteling.

Als je alleen de eerste drie tracks zou beluisten is dit een klasse album! Helaas begint het daarna snel in te zakken. De laid-back stijl wordt slomer en slomer en halverwege de plaat wordt 't ronduit saai. Bij de nummers 9 en 10 wordt 't weer wat interessanter; het slotnummer is prima geschikt om bij in slaap te vallen.

Jammer genoeg heeft Elbow het hoge niveau van "Leaders of the free world" niet vast weten te houden.

Ik persoonlijk vind het verschil in niveau tussen die twee albums helemal niet groot eerlijk gezegt. Mijn inziens allebei platen met een hoog niveau.

Prachtig album van elbow
Er staat 1 minder nummer op (Audience with the pope) maar alle ander tracks zijn stuk voor stuk van zeer hoge kwaliteit
Absolute favorites is Tower crane driver

niks minder dan 5* voor dit meesterwerkje

Draait dit album nu al de hele week grijs.
Heb nu de tweede CD van Elbow ook besteld.
Mijn verwachtingen zijn hooggespannen.

Het is trouwens behoorlijk moeilijk om 3 favoriete tracks van dit album aan te vinken.

Met de trivialiteit ben ik het wel eens. Is er niet ergens een mooie site die dat allemaal uit de doeken doet?

Na hun fantastische optreden op Pinkpop onder de indruk geraakt en vandaag de CD voor het eerst beluisterd. Erg mooi.

Elbow (the seldom seen kid) is mijn ontdekking van het jaar..

Hihi, daar ben je dan snel mee, is al ruim een jaar uit, maar goed beter laat dan nooit voor zo'n prachtige plaat... Maakten op mij al veel indruk op Lowlands vorig jaar maar ook nu weer op Pinkpop..

Goeie plaat, niet meer of minder.
Beetje overschat hier

Misschien bedoel je ook al die andere recensies, critici, en jury's van o.m. Mercury Prize, Brit Awards en Ivor Novello's ?