Simon and Garfunkel - Bridge over Troubled Water (1970)

Mijn oude, van mijn ouders ingepikte exemplaar was dusdanig vaak gedraaid dat het gekraak steeds meer de boventoon ging voeren en ook de hoes had het te verduren.
Daarom maar eens vervangen door een recent vinyl-exemplaar.

Blijft toch wel een prachtplaat.

Een mooi album van deze heren. Er staan een aantal prachtige nummers op, maar ook wel wat mindere. Al bij al is er genoeg om te genieten.

Prima album van dit illustere duo. Bridge Over Troubled Water & The Boxer zijn de prijsnummers op deze plaat maar het absolute hoogtepunt blijft voor mij toch The Only Living Boy In New York. Enkel Bye Bye Love had voor mij niet gehoeven.

En wederom een album dat qua stijl anders klinkt dan de voorgangers, ook al is het onmiskenbaar S&G. Ik had echter wel een hogere eindscore verwacht, maar moet toegeven dat ik toch een aantal nummers hoor die mij ook minder doen. Als het goed is, is het echter wel fantastisch. De titeltrack (langste S&G song tot nu toe?) is magistraal, maar ook El Condor Pasa (If I Could), Cecilia en The Boxer zijn tijdloze klassiekers. Van het Beach Boys-achtige Baby Driver ben ik dan weer niet heel erg onder de indruk. Leuke muziek, maar het is me iets te zoetsappig. Why Don't You Write Me vind ik ook net iets te jolig en een Everly Brothers-cover ben ik ook niet zo'n groot fan van.

Alsnog verder een prima gezongen en afwisselend album. Alles bij elkaar een erg korte marathon (want erg korte albums), maar voor mij zijn deze heren een paar van de meest getalenteerde muzikanten die de jaren '60 hebben voortgebracht. Ik heb weer wat aan te schaffen!

Eindstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme 5*
2. Sounds Of Silence 4.5*
3. Bridge Over Troubled Water 4*
4. Bookends 4*
5. Wednesday Morning, 3 A.M. 4*
Gemiddelde: 4,30*

Eigenlijk ben ik wel verbaasd over de populariteit van dit album. Ik zie het in platenzaken ook altijd wel liggen. Altijd voor weinig geld ook, maar zou de grote oplage reden zijn waarom dit album de beste scores krijgt? Ik heb 'm zelf ook in de kast staan omdat ik er luttele euro's voor hoefde neer te tellen.

Er is ook niet bijster veel mis met Bridge On Troubled Water. Er staan hits op als El Condor Pasa en The Boxer, maar daarnaast ook veel jolige songs als de titelnummer, Keep The Customer Satisfied en Baby Driver. Cecilia voelt erg dom aan. Ondanks enkele goede songs, heb ik geen klik met veel andere. Daarom toch, nipt, als laatste.

Tussenstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme
2. Bookends
3. Sounds Of Silence
4. Wednesday Morning, 3 A.M.
5. Bridge Over Troubled Water

Mijn stand (na jaren):
1. Bookends
2.(of 3) The Sounds of Silence
3.(of 2) Parsley, Sage, Rosemary and Thyme
4. Bridge over Troubled Water
5. Wednesday Morning, 3 AM

Maar dit is allemaal zeer gevoelsmatig. Er zijn soms momenten dat ik zweer bij 'de puurheid van WM' of opeens 'het licht heb gezien bij BoTW'.

Na jaren maar weer eens alle Simon & Garfunkel platen uit de kast getrokken.
Ik blijf deze toch met afstand de beste vinden, het meest tijdloos in ieder geval. Al die andere platen van dit duo zijn soms erg mooi, maar ook behoorlijk gedateerd. Dat gevoel geeft Bridge over Troubled water helemaal niet. Er zit een goede vibe in deze plaat. Een feel good plaat. Alleen die cover van the Everly brothers, leuk maar totaal overbodig.
Helaas kwamen de heren elkaar de strot uit. Het duurde tot 1981, live in central park New York, voor ze weer samen optrokken.
De echte opvolger van Bridge over troubled water, Heart and Bones uit 1983, kwam er niet. Weer ruzie. Uiteindelijk heeft Paul Simon de plaat als solo album uitgebracht.

The Only Living Boy in New York ken ik eigenlijk vooral van de Garden State OST. Desalniettemin een mooi nummer.

Er bestaat ook een schitterende uitvoering van The Only Living Boy in New York van Everything But The Girl. Absoluut de moeite waard om te beluisteren.

Net even geluisterd, ook mooi inderdaad.

Ik herinner me nog uit de tijd van de oude Humo's (die ik oh zo graag zou koesteren, mocht ik ze hebben) dat dit album werd beschreven als zijnde die elpee die zelfs in het bezit was van die mensen die geen platendraaier hadden. Misschien zal er nooit een beter compliment worden geformuleerd voor één van de beste albums aller tijden (en ja, 'Why Don't You Write Me' was en is een misser). Sowieso 5 sterren, al was het maar - maar ook om 1001 andere redenen - omdat er maar één album het mooiste nummer dat ooit werd gezongen kan huisvesten.
The Boxer.
Punt.

(en toen bleek dat ik nog een groentje was, want ik was vergeten te stemmen)

Kan alsnog ......En welkom
Mee eens....The Boxer behoort idd tot een van mooiste uit de music history

Is intussen gebeurd - tenminste, dat hoop ik . Dank je wel!

Vind deze veel gedateerder klinken dan Parsley echter gedateerd klinkt het natuurlijk, geen bands die niet gedateerd klinken.
Maar vind Parsley oon stuk beter, deze de 4e plek. Bookends de 1e
Cecilia en El Condor Pasa vind ik te truttig.

Grappig om in de berichten hierboven te lezen dat de een het album het meest tijdloze van S&G vindt en de ander het meest gedateerde.
Ikzelf ben daar nooit zo mee bezig. Ik vind een album erg prettig of niet. Dat het album misschien het stempel van een bepaalde periode met zich draagt is in die afweging niet van belang.
S&G albums wekken bij mij vooral fijne herinneringen op. Zijn ze dan gedateerd?
Op dit album zijn Bridge Over Troubled Water. The Boxer en El Condor Pasa mijn favoriete tracks. De geijkte nummers dus. Maar dus geen Cecilia. Een draak van een nummer!
Het album scoort een (te hoge) 2e plaats in de 100 greatest Albums of 1970. Een derde positie in de Best Ever albums chart van 1970.
4*

Met woorden als gedateerd kan ik nooit zoveel. Alles vormt een product van zijn 'eigen' tijd. Vanuit muzikaal oogpunt vind ik het onjuist om de term gedateerd te gebruiken. Omdat in de jaren 80 veel bands gebruik maakten van de synthesizer in hun muziek is het tegenwoordig oubollig? Of kun je het niet meer draaien. Onzin, beoordeel inderdaad een artiest op het muzikaal gebodene en dat is bij deze plaat niet mis. Wat mij betreft kan ik leven met een 2e plek in de 100 greatest Albums of 1970, hoewel een dergelijke lijst ook weer subjectief is. Bridge over Troubled Water is een mooi album, fraai gearrangeerd met veel ruimte voor de alom bekende samenzang van de 2 troubadours. Cecilia heb ik ook nooit getrokken, een vervelende song. Met de door jorro genoemde favoriete tracks van dit album kan ik leven hoewel ik daar graag The Only Living Boy in New York aan toe zou willen voegen, wat een prachtige compositie is dat toch.

Dat eerste is waar maar gedateerd is wat anders en oubollig helemaal. Je hangt er meteen een negatief oordeel aan. Of je denkt dat anderen dat doen. Jaren 80 muziek is niet oubollig maar typisch jaren 80 muziek. Dit album is geen product van zijn tijd maar van overproductie.

Ik kan Bridge over troubled water eigenlijk niet meer aanhoren. The Boxer nog net. Het album is overgeproduceerd. Er is een cash cow van gemaakt. Destijds vond iedereen het een meesterwerk, nu kijken we er doorheen en zien een paar mooie nummer en een paar mooie nummer verkracht door over instrumentatie. Kitsch, opgeblazen.
De mooiste nummers vind ik de rustige: So Long, El Condor, The only living boy, Song for the asking. Wat de andere nummers betreft , die zou ik graag in een remix of demo versie willen horen.

Ik ga ook even zeggen dat "Bridge over Troubled Water" nooit mijn ding is geweest. Ik heb 'm weer beluisterd voor de 1001-album-challenge, maar ik zit er bijna tanden-knarsend naar te luisteren. Natuurlijk staan er een aantal pop-klassiekers op dit album, maar ik vind dit verre van een meesterwerk.

Zoals John Self al hierboven zegt, de titeltrack en een behoorlijk aantal andere nummers, zijn overgeproduceerde kitsch. Viooltjes, koortjes, de hele meuk.

Natuurlijk heeft het album ook pluspunten als het prachtige 'The Only Living Boy In New York,' en een aantal andere nummer die wat meer lijken op Bookends, maar dat redt het album voor mij volledig niet.

Een album dat veel te veel hinkt op meerdere gedachten. Een klassieker is het, maar niet aan mij besteed.

CultuurBarbaren

Verreweg het beste album van de 2 grootheden met the Only living Boy in New York
1. Bridge over troubled water
2. Wednesday Morning 3 AM
3. Sounds of Silence
4. Parsley Sage Rosemary and Thyme
5. Bookends

Voor mij is het meest verbazingwekkende van dit album dat ik er überhaupt nog naar kan luisteren na de talloze malen dat ik het in mijn ouderlijk huis heb gehoord, eerst vanaf de pick-up van mijn vader, daarna vanaf die van mijn oudere zus en tenslotte vanaf de mijne toen ik van één van beiden zijn of haar exemplaar had gekregen. Zelfs het titelnummer kan ik nog goed aanhoren, ook al doen die allerlaatste strijkersnoten nog altijd pijn in mijn oren – ik kan me niet voorstellen dat ze bij zo'n zorgvuldig geproduceerde plaat echt vals zijn, maar ze klinken alsof de vinylelpee aan het jengelen is. Kant 1 is verder sowieso een opeenstapeling van krakers, en kant 2 begint met wat mij betreft het absolute hoogtepunt, maar daarna wordt het wat wiebelig allemaal, met twee prachtige composities waar de angel een beetje uit wordt gehaald door de drie overige wegwerpnummers (waarbij Why don't you write me me dan ook nog eens doet denken aan Ob-la-di ob-la-da, niet fijn).
        Uiteindelijk kan ik niet om de kwaliteit van (het merendeel van) het gebodene heen, maar de intimiteit van het eerdere werk van het duo heeft hier een beetje plaatsgemaakt voor een gelikt en soms bijna overgeproduceerd geluid, en dat spreekt mij toch minder aan.
        Hilarische anekdote van wikipedia: "During a New York City concert in October 2010, Paul Simon stopped singing midway through The boxer to tell the story of a woman who stopped him on the street to tell him that she edits the song when singing it to her young child. Simon told the audience that she removed the words "the whores" and altered the song to say, "I get no offers, just a come-on from toy stores on Seventh Avenue." Simon laughingly commented that he felt that it was 'a better line'."
        Zinloos maar grappig feitje: Bridge over troubled water is de enige titel die zowel als single als als album in zowel Amerika als Engeland op nummer 1 in de hitlijst heeft gestaan. En hóé: volgens mijn Rock Almanac heeft het album in Engeland tussen 1970 en 1972 128 weken in de album-top-20 gestaan, waarvan 34 weken (verdeeld over 8 verschillende periodes) op nummer 1. Geschatte wereldwijde verkoop: 25 miljoen exemplaren. (In Nederland stond het album in de zomer van 1970 slechts een schamele zeventien weken aaneengesloten op de eerste plaats.)

Net als Songs Of Leonard Cohen een album met een dusdanig vergeeld openingsnummer dat ik het eigenlijk niet meer keer aanhoren. Maar anders dan Cohen dreutelt dit album helaas op dezelfde voet door. Zelfs The Boxer zit op de grens van druilerige oubolligheid, maar trek ik meestal nog nét; The Only Living Boy in New York is dan weer het lichtpunt dat me ervan weerhoudt echt gemene scores uit te delen.

De allereerste keer dat ik 'The Boxer' hoorde (meteen op de juiste manier, van vinyl) kon ik m'n tranen niet bedwingen, hoe mooi vond ik dat! En het ging voor mijn gevoel maar door, steeds luider, massiever, tot het eindigde in die mooie verstilde apotheose. Dat is voor mij dé essentie van muziek: emotie.

Voor mij niet hun beste album, maar er staan toch een paar enorme krakers op hoor.

Ik heb weer eens de 5 albums van Simon & Garfunkel in chronologische volgorde beluisterd, om te horen hoe ik dat na verloop van vele jaren vind. Dat gaat gemakkelijk want alles bij elkaar duurt dat twee en een half uur.

Tja, en tenslotte dit album, dat een gigantisch verkoopsucces is geworden. Dit album en Déjà Vu van CSN&Y stonden jarenlang bovenaan de lijst met meestverkochte albums. Volgens mij totdat Rumours van Fleetwood Mac het record brak.

Ik sta ietwat ambivalent ten opzichte van dit album. De uitvoering van het (op zich prachtige) titelnummer vind ik nèt iets te bombastisch, terwijl ik vind dat ze met The Boxer net wel aan de goede kant van het bombastische blijven. En El Condor Pasa en Cecilia zijn natuurlijk best fijne nummers en waren dus ook terecht grote hits.

Maar de werkelijke klasse (van met name Paul Simon) toont zich vooral in de wat klein gehouden songs, zoals The Only Living Boy in New York, Song for the Asking, maar vooral het geweldige So Long, Frank Lloyd Wright.

Grappig: 'Cecilia' heb ik nooit mooi gevonden en sla ik nog steeds over als ik hem draai.

Wat een prachtplaat 4,5*

Bridge Over Troubled Water (4:52) --- 5,0
El Condor Pasa (3:06) --- 4,0
Cecilia (2:55) --- 4,0
Keep the Customer Satisfied (2:33) --- 3,5
So Long, Frank Lloyd Wright (3:41) --- 3,0
The Boxer (5:08) --- 5,0
Baby Driver (3:15) --- 3,5
The Only Living Boy in New York (3:57) --- 3,5
Why Don't You Write Me (2:45) --- 3,0
Bye Bye Love (2:55) --- 4,5
Song for the Asking (1:39) --- 4,0

Gelukkig heeft mij hier nog niemand terecht terechtgewezen, zodat ik het zèlf kan doen: ver vóór Bridge over troubled water was er al Help!, en dáár weer voor was er A hard day's night... (Erná kwamen nog, bijvoorbeeld, Let it be en Thriller en Purple rain en Bad, maar daarbij lukte het steeds bij minimaal één van de vier categorieën niet. Andere titels heb ik niet over nagedacht.)

Mijn ouders hadden deze elpee zolang ik mij kan herinneren. Ik vond hier dus nooit wat aan. En toen twee jaar geleden ook mijn moeder overleed, deed ik deze en wat ander spul over aan iemand die er waarschijnlijk meer aan had.

Toen ik Bridge Over Troubled Water tegenkwam in de bakken bij Plato kreeg ik spijt van de actie. Ik kocht hem, zette hem op en even is het alsof mijn pa en ma er weer waren. Gek hè, dat muziek dat kan doen? Zelfs als het zo buiten mijn scope valt.

Op het transparante vinyl na, is alles ook hetzelfde. Erg fijn om zo opnieuw kennis te maken met een stokoud werkje van dit duo.

Koesteren die herinneringen Edwynn. Overigens heb ik het titelnummer altijd graag mogen horen.
Enigszins herkenbaar verhaal van je bij mij maar dan mbt the Cats. Mijn moeder was enorme fan, ikzelf had er ‘ uiteraard’ niks mee. Hoor ik het nu soms terug dan komen er toch mooie flashbacks.

Mooi beschreven door Edwynn hierboven, en voor velen waarschijnlijk herkenbaar.
Ook als bepaalde platen buiten je comfort zone vallen kan het zich uiteindelijk toch aan je opdringen, alsof je bepaalde dingen hoort of ervaart die je voorheen nooit opvielen.
De kracht van muziek is grensoverschrijdend.
Bridge over Troubled Water vind ik trouwens een erg mooie plaat, niet wereldschokkend maar de samenzang tussen Paul en Art heb ik altijd een meerwaarde gevonden.