Portishead - Third (2008)

Ik vind deze plaat eigenlijk te nerveus. Kan er niet makkelijk naar luisteren. Maar alleen The Rip is al 4* waard.

The Rip is fantastisch maar ook de rest is natuurlijk een geweldige trip.
Heb ook een stuk meer met het ongrijpbare kille geluid van deze plaat dan met Dummy. Ook een prima plaat maar iets teveel gezellig gescratch enzo. Ben wel blij dat ik dit nog live heb mogen meemaken.

Verreweg hun beste plaat, op bv Dummy staan een paar mooie nummers maar lang niet alles, deze plaat is op een of andere manier organisch.
Dat machine gun, tjeezus wat een nummer is dat.
Ook ik heb ze live gezien op All Tomorrow's Parties in Londen, op de dag dat Amy zelfmoord pleegde, toen ze curator waren en de dag mochten afsluiten, sjonge wat is dat live goed en dat na PJ Harvey die ook waanzinnig was.

Sinds vandaag binnen op vinyl. Opvallend dat op de elpee 45 RPM staat terwijl de afspeelsnelheid echt 33 RPM is. De eerste keer dat ik hem vanmiddag draaide was het alsof ik Mickey Mouse op had staan. Dit album verdient het om op vinyl te hebben en verdient dan dus ook het juiste aantal toeren.

Ik heb de Europese versie van 2008 en daar staat niks op van 45 RPM. Ik zie op Discogs wel dat er een Limited Edition uit de VS is die op 45 RPM afspeelt. Jij hebt blijkbaar de Europese heruitgave van 2017. Op Discogs wordt deze fout vermeld: Labels say 45rpm but it has to be played on 33 1/3!.

Volledig weggeblazen... Dit is echt een topper. Ik begin me echt af te vragen waarom maar een 7 staat op het eerste album van Portishead. Glory Box hoor ik nu wel ook een stuk liever dan jaren geleden. Dit album lang vermeden omwille van die negatieve eerste ervaring met Portishead, maar ik denk dat dat aan het veranderen is.

Phoeh….gisteren na jaaaren dit album weer eens beluisterd. Destijds, met Glory box als ultieme topper, was ik een beetje in shock door het experimentele. En nog steeds balanceert dit album op de scheidslijn tussen absurd en geniaal. Het heeft gewoon tijd nodig om dit in te laten dalen. Maar het blijft muziek van de buitencategorie als het gaat om creativiteit. Heb mezelf voorgenomen om dit tijdloze album (want het zou gemakkelijk in 2021 gemaakt kunnen zijn) de komende tijd meer draaibeurten te geven zodat ik beter aan de scherpe randjes en onverwachte wendingen kan wennen. Verheug me er op!

Is deze plaat misschien de beste comebackplaat ooit?

Ik kende de band (en deze plaat) niet, dus ben wel erg benieuwd. ik vond ooit triphop best wel okay.

Edit; ik denk niet dat ik dit echt goed ga vinden. Ik zocht wat op youtube, maar ik vind het muzikaal wat kaal, ik klikte uiteindelijk op het liedje Glorybox en die kende ik dus wel. Dat vond ik fijner denk ik dan Rip en Magic Doors van deze plaat.

Ik denk overigens dat ik Portishead en dergelijke (Massive Attack, Moloko) gewoon even laat voor wat het is. Helemaal super, maar niet voor mij (op dit moment dan).

Dit is ook wel een hele andere plaat dan de twee voorgangers. Dummy en de self titled zitten meer in de triphopsferen en liggen ook in elkaars verlengde, waarbij de self titled de onheilspellende aspecten van Dummy vergroot. Third zie ik meer als een experimentele elektronische rockplaat met een goede dosis industrial en krautrock, met ook echo's van "vroege" elektronische experimentele rock als Silver Apples en Suicide. Dit is absoluut geen makkelijke plaat, en het heeft bij mij ook wel een tijd geduurd voordat Third echt goed viel. Voor mij behoort tot Third absoluut tot de sterkste comebackplaten.

Er waren tijden dat ik echt los zou gaan op deze muziek. Sowieso in kijn Ozric-dagen. Die dingen gaan in golven. Op dit moment heb ik niet veel met electro- pop dan wel rock en aanverwanten. Deze plaat triggert me wel, dus ik houd het in gedachten als ik weer wat meer in deze richting zit qua smaak.

Gek dat juist deze plaat mij toen is ontglipt. Waar was ik in 2008 zo mee bezig? Metal, Arenarock, ik weet het niet meer.

Eervolle vermelding voor Machine Gun. Zelden zo'n mokerharde balad gehoord.

Portishead: ik kende de band tot voor kort nauwelijks of niet. Afgelopen maandag lag "Third" in de verkoopbakken bij de plaatselijke kringloop. Op de gok meegenomen. Hoe zal ik "Third" omschrijven? Bijzonder verslavend! 5*****

Bij gebreke van een nieuw album van Portishead (het wordt tijd), hierbij nog een tip in de lijn van ‘Third’:

We Fell to Earth - The Double

Afkomstig van dit album: We Fell To Earth - We Fell to Earth (2009)

Ik kom slechts eens in de paar jaar terug naar dit album en het blijft inderdaad totaal tijdloos. Ben er destijds niet in geslaagd verder te komen dan het werkelijk fenomenale openingsnummer.

Dit is zonder meer een moeilijke plaat maar misschien is het de moeite waard er eens in te duiken.

Fijne plaat. machine gun schrikt mij af. Nu heb ik dat vaker. Wat ben ik blij als ik gedoken in mijn schuttersputje lig als “The Peter Brötzmann Octet - Machine Gun” voorbij komt. Ook deze van Portishead mag met m’n oren dicht en met m’n helm op

Naar aanleiding van de opvallende en bejubelde terugkeer van Beth Gibbons deze nog maar eens uit de kast gehaald. Het blijft een indrukwekkend album met We Carry On en Machine Gun als hoogtepunten. Jammer van Deep Water, overbodige track. Portishead maakte 3 klassiekers, een trio tijdloze muziek durf ik te zeggen.

Hunter en We carry on: zeer interessant. Met name die eerste klinkt relatief toegankelijk, en is de beste instapper als je de oudere (semi-)hitjes kent. Bij de tweede hoorde ik ook direct dat er potentieel wat in zat, maar deze had wat meer inwerktijd nodig. Uiteindelijk ging ik alsnog voor de bijl.

Anderen hebben het vaak over The rip, en een van de internetzenders die ik vaak luister draait dat regelmatig als soort van gouwe ouwe, maar het is me nooit gelukt om daar 'in te komen'.

In het kader van herluisteren van albums die ik ooit een absurd hoge score gaf

Zalige, claustrofobische plaat, donkere, grauwe elpee waar Beth ingetoomd wordt door de spaarzame kraut-instrumentatie, die haar stem net beter naar voor laat komen. Less is more, is het adagio hier. 5* zijn logisch.