Portishead - Third (2008)

Nylon Smile achtervolgd me al sinds ik het voor het eerst hoorde, verleden dinsdag...

Mijn indruk tot nu toe is dat het album dodelijk efficiënt is in zijn weldoordachte spaarzaamheid. Donderdag zie ik ze live aan het werk... Ben zéér benieuwd!

Beetje loos, mag ik dat zeggen? Heeft natuurlijk niets met niveau van doen. Ik kan ook wel gaan zeggen dat sommigen het niveau lijken te missen dat nodig is om Third te waarderen, maar dat is evengoed loos. Vooral een smaakkwestie, lijkt me; het wat toegankelijker en conventioneler triphopgeluid van de eerdere platen tegenover de spaarzamere en 'moeilijkere' derde. Daarmee niks tegen de eerste twee platen, trouwens, want daar staan nog steeds prachtnummers op, vind ik. Maar het kan wat mij betreft bij lange na niet tippen aan de genialiteit en schoonheid van het materiaal op Third.

Als ik goede Industrial wil luisteren, dan luister ik naar Nine Inch Nails; voor goede triphop, de eerste 2 albums van Portishead; daar klonk voor mij de combi zang en muziek beter bij elkaar, en was dus ook een grotere rol weg gelegd voor de gitaar. Dit album nu 4x helemaal beluisterd, en helaas; het pakt me niet.
Maar waarschijnlijk had ik andere verwachtingen. Ben altijd een groot Portishead liefhebber geweest, en dat zal ik ook zeker van hun eerste 2 albums blijven.

Dit is dan ook noch een industrialplaat, noch een (traditionele) triphopplaat. En laat ík Nine Inch Nails dan weer een band zonder niveau vinden... zo kunnen we bezig blijven. The bottomline lijkt mij gewoon dat het vermeende gebrek aan niveau op niks trekt. Ik snap best dat je er weinig of niets aan vindt, zeker als je de eerste twee platen erg goed vond en hoopte op een derde in het verlengde van die twee, maar ik ben juist ontzettend blij dat men het roer drastisch heeft omgegooid. Het had niet beter kunnen uitpakken.

Third ís een koerswijziging in vergelijk met de twee voorgangers, maar geen keuze voor expiriment. Ministry maakte ooit de rigoreuze stap van dance naar industrial .. met wat gevoel voor humor zou je kunnen zeggen dat dit 'The Land of Rape and Honey' is voor Portishead.

Ik vind deze een stuk interessanter dan hun vorige werk. Daar ben ik nooit zo'n enorme liefhebber van geweest, maar deze heeft gelukkig wat meer diepgang en is ritmisch gezien ook een stuk interessanter. Nee, deze plaat heeft mij behoorlijk verrast.

ik snap dan weer niet waarom iedereen vindt dat deze plaat zo anders klinkt
de zelfgetitelde klonk bijv ook al redelijk fucked en bevatte een aantal songs die een pak minder instant zijn dan die op dummy
het is gewoon een natuurlijke evolutie van een band. kijk bijv. eens naar het platenlabel van geoff barrow, invada records, vooral naar wat ze allemaal op de markt gooien. some pretty weird and fucked up shit....
wie een derde dummy had verwacht zal idd ontgoocheld zijn. laten we het erop houden dat zij niet mee geevolueerd zijn met den band portishead. maar om deze plaat af te breken omdat ie niet klinkt zoals je had verwacht???

Ik vind het raar dat er over de moeilijke derde wordt gepraat. Voor mij had het allemaal niet zo moeilijk gehoeven. Dummy was toen erg vernieuwend, en omdat ze pioniers in de triphop waren, had ik inderdaad gehoopt dat ze in die stijl door gingen.
Ik moet wel toe geven dat het tweede album al een stuk experimenteler klonk, dus de stap die ze gemaakt hebben snap ik wel; alleen is voor mij Third geen stap vooruit.
Dummy klonk inderdaad toegankelijker; voor mij was Dummy een mooie geboorte van de eersteling, en Third een lastige bevalling van een vervelende stuitligging.

De maximale punten voor Portishead.... Wederom leveren ze een zeer aangenaam, dreigend en spannend album af... Ben zelf absoluut geen voorstander van de tegenwoordig vaak geziene terugkeer van groepen die de vorige eeuw succes hadden bv SP. Maar deze plaat van Portishead is toch echt een geschenk hoor..
Via het net natuurlijk al lang te beluisteren maar nu deze plaat via de spekers het huis doordendert is de betovering helemaal aangekomen..Wat een kracht komt er ook uit MachineGun…Toch wel wat anders dan toen ik het beluisterde via Internet.
Maar wat een topnummers allemaal zeg. Bij Small aangekomen dacht ik ff dat ik een tussendoortje hoorde maar wanneer het DoorsOrgeltje ingezet wordt blijkt dit toch ook een van de vele toppers te zijn... Vind dat er geen slecht nummer opstaat en denk ook dat deze plaat de plaats in gaat nemen van Portishead in mijn top 10.. Tijd zal het leren of dit DE plaat is van Portishead, op dit moment in ieder geval wel..

Ik heb er een krappe 4 sterren voor over. Over het algemeen een sterk, sfeervol album met voldoende afwisseling. Maar voor mij geen jaarlijstjes materiaal en de teksten van Gibbons zijn nog steeds wat simpeltjes. Dat wordt wel héél pijnlijk duidelijk in het nummer Small, mijn god wat een hilarisch slecht nummer! Ik schiet telkens in de lach als die voorbij komt met die knullige teksten en de manier waarop ze die zingt... "Hoping to seeeeee, blinded like meeeee"

Ik hoor dit toch het meest van Portishead, als ik ze draai. Kom zelden aan dummy toe, het donkere van deze plaat pakt me gewoon heel erg. Teksten, ja misschien niet altijd even moeilijk of sterk, ik zou t niet kunnen zeggen. Tis namenlijk zo de sfeer die hier heel erg overheers. Dat is voor mij wat de plaat maakt.

Niks mis met de teksten volgens mij.

prachtige portishead die ook beter wordt naarmate je hem meer oplegt, ben zeer blij dat ze er toch nog één uitgeperst hebben, fantastische sfeerplaat

Van The Rip krijg ik kippenvel. Tracks als Machine Gun & We Carry On bevallen me ook direct goed. Helaas moet ik erg in de stemming zijn voor dit album. Hoe dan ook, ik voel nu eigenlijk al dat een 3,5* te weinig is.

Ik vind dit album echt eentje waar je in moet groeien. Vond het op het eerste gehoor wel goed, maar niet super, maar nu ben ik echt volkomen verkocht. Prachtige nummers met een lekker donker sfeertje, wat mij toch ook meer bevalt als de nummers van Dummy. Ik hou meer van de nieuwe Portishead, al is de oude zeker geniaal.

Lievelingsnummers: Machine Gun(ver voorop, geniaal!), We Carry On en Magic Doors

Op de gekste plekken (op school, in een bos, op straat) ontstaat er een onrust in me. Een gevoel dat direct naar huis moet, om een cd te draaien. Verslaafd heet dat.
Na de vele draaibeurten blijft dit album van het eerste tot het laatste nummer fantastisch. Zo ontzettend veel beter dan het filmnoirnachtclubhiphopbeat-achtige Dummy, dat ook al vrij goed was. Dit album is dan ook volkomen anders dan ik verwacht had. De opzwepende krautrock percussie, de krakende productie, het gebruik van korte reverbs (wat de beklemmendheid van een kleine ruimte suggereert, Joy Division maakte hier ook veel gebruik van) en de prachtige minimale synthesizers, maken dit tot een album dat als een van de weinigen de invloeden van de voorgaande decennia popmuziek gebruikt om echt wat eigens te bakken.
Van de stem van Beth heb ik eigenlijk altijd gehouden, hoewel ze soms wat over-the-top klonk (vooral op die live-cd), maar dat is hier bijgeschaafd naar een meer ingetogen stem.
De kracht van deze cd komt nog wel het beste in uiting op Small (hoe meningen kunnen verschillen). Hoe het intens prachtige liedje ontaart in een psychedelisch kabaal, met een fantastische gitaar, daarna weer een liedje wordt en er dan nog eens dubbel overheen knalt. Geniaal!
Tijdens dit album hoor ik Can, Animal Collective en Joy Division, maar vooral de derde van Portishead!

Ik ben wat minder enthousiast over deze plaat. Ik vind het over de breedte namelijk niet constant.
Nummers als The rip. Small, Machinegun en We carry on kennen een fantastische intense opbouw en de zang is tevens goed in deze nummers. Prachtige nummers qua sound, waar je helemaal in op gaat.
Dergelijke intesiteit mis ik echter op de rest van dit album. Het grootste probleem voor mij is dat de zang van Beth Gibbons bij tijd en wijlen zeer moeilijk te verdragen is. Het klinkt wat geforceerd, gekrenkt en soms zelfs wat vals en dat terwijl ik een liefhebber ben van bijvoorbeeld een Jeff Mangum.
In combinatie met de nogal duistere klanken doet dit album mij vaak niet prettig aan. Natuurlijk zullen er nu wel mensen zeggen dat je door de complexiteit heen moet bijten etc. en dat je het moet leren luisteren.
Ik het het echt geprobeerd maar het raakt me niet, die geforceerde gekweldheid van Gibbons & co irriteert me alleen maar.
Ik denk dat ik het op de genoemde toppertjes na dan ook maar bij de Dummy's en Portishead's ga houden.

Van seconde 1 tot en met seconde 3006 een ronduit spannende plaat, zonder ooit de luisteraar kwijt te raken. Vooral de magistraal opgebouwde songs The Rip en We Carry On pakken me meteen stevig bij mijn muzikale lurven.

Vooruit, laat ik eens niet conservatief inzetten; 4* voor Third. Jaarlijstjesmateriaal.

We Carry On...geweldig nummer is dat zeg.

Denk dat er zelden zo'n consensus is geweest over welke nummers eruitspringen (We Carry On/The Rip/Machine Gun) dan op deze plaat. Het feit dat de rest al bij al toch een beetje verbleekt bij die magistrale deuntjes houdt 'Third' voor mij een beetje van het vijfsterrenplaatdom. Al blijft het desondanks misschien wel van de meest consistente plaat die 2008 tot nu toe gebracht heeft. Zeer relevante comeback.

Wow... Ik zag vorige week de laatste minuut van de clip van machine gun op de 3voor12 zender op tv zonder te zien welke band dit was, maar was echt heel erg onder de indruk. Dat het Portishead is was eigenlijk best een verassing, het heeft ook weinig te maken met bijvoorbeeld Dummy. Maar wat een gaaf nummer zeg, ben benieuwd hoe de rest is.

Ik vind dit werkelijk een geweldige plaat. Met The Rip als absoluut hoogtepunt, zo benauwend sfeervol!

de overgang in the rip van rustig akoestisch naar dreunende synth ballad zorgt voor kippenvel.
weer een lekker apart en sterk album.

Bij sommige albums denk ik. Wat voelen deze mensen allemaal bij deze muziek, wat ik niet voel!? Dan probeer je het met de beste wil, in de wetenschap dat een plaat zeker weten kan groeien, maar het lukt niet.

Geweldige plaat, niet te vergelijken met de vorige maar naar mijn smaak mss wel beter. Helemaal mijn stijl

Btw, loopt bij jullie het 1ste nummer ook zo abrupt af?

ja hoor, wees gerustgesteld.

Ik dacht bijna dat het een fout op mijn album was

Alweer een pittig duister plaatje, met als uitschieters toch wel The Rip (prachtige melodie) en Machine Gun (originele beat, komt inderdaad echt over als een machinegeweer). Verder is We Carry On ook echt goed: opzwepende, onheilspellend,... Deze plaat, 10 jaar na 'Portishead' mag zeker niet onderdoen voor hun voorgaande en - aan de stemmen te zien - voor Dummy, maar die heb ik nog nooit beluisterd

Na nog wat luisterbeurten blijft The Rip zeker overeind staan. Op de helft van het nummer krijgt hij een nog beter vervolg, zoals ook Radiohead dat op In rainbows bij sommige nummers laat zien.