Portishead - Third (2008)

Wat is dit toch mooi.
Het is wat minder toegankelijk dan op eerdere platen, het strijkt je wat regelmatiger tegen de haren in, en er is die donkere onderhuidse spanning die de aandacht voortdurend vast weet te houden. Ik begin zo langzamerhand ervan overtuigd te raken dat ik dit de beste portishead plaat vind tot nu toe. Vooral "Threads" en zeker ook "The Rip" vind ik prachtige nummers. En "We Carry On"...... toen ik het voor het eerst hoorde, vond ik het moeilijk te verteren maar inmiddels is het 1 van de sterkste nummers van deze plaat geworden. Nog maar een keer draaien...... en het zit er dik in dat ie daarna een halve punt omhoog gaat.

Ik ken de voorgaande albums van Portishead eigenlijk niet, en ik heb nu Third voor de eerste keer opstaan. Maar vreemd genoeg (afgaande op alle reacties hier) pakt hij me meteen. Dat sinistere sfeertje - geweldig. Ik snap overigens best dat mensen hier niet tegen kunnen, al snap ik dat krijtje-schoolbord verhaal over de zang van Beth Gibbons dan weer niet.

Anyway: Silence, The Hunter, The Rip, Plastic, We Carry On, Machine Gun: tot nu toe bijna allemaal redenen om dit album nog vaker te gaan draaien. Vooralsnog beginnen we eens met een 3,5. En ik reserveer alvast wat ruimte rond de 4.

pfoe.... dit is even wennen.... na zo ongeveer 4 volledige luisterbeurten staat de cd voor op een 3,5. Dit gaat ongetwijfelt de aankomende paar weken nog veranderen! (Nu ga ik er nog eens goed voor zitten)

Ik dacht in eerste instantie dat dit geen groeiplaat wass, terwijl iedereen hier dat wel beweert. Maar ik had ongelijk. Van een topplaat is hij nu gegroeid tot een meesterwerk.

De laatste stukjes vallen nu ook op hun plaats en de toptracks van de eerste luisterbeurt zijn ook allemaal nog beter geworden. Waar ik me voorheen nogal kon storen aan The Rip (het begin was te saai), We Carry On (te aggresief, te hard) en Deep Water (waarom moest die ertussen?), vind ik nu ook deze drie top. We Carry On is nu zelfs een van de beste nummers. Deep Water is perfect geplaatst, tussen de twee grootmachten. Ik zie, euh... hoor, nu ook de geniale opbouw in The Rip.

Opvallend is ook dat hij langzaam groeit. Het is niet dat je hem plotseling doorhebt. Beetje bij beetje wordt hij steeds genialer en nu na zo'n 25 luisterbeurten blijft Third nog groeien.


Wat een come-back van Portishead!

Ik probeer deze derde al een tijdje af en toe. Op mp3, terwijl ik met de auto rijd, terwijl ik voor de computer zit... Ooit eens een keertje door de koptelefoon beluisterd. Ik kende de nummers dus al wel en vond het wel interessant klinken. Maar ik werd er niet echt helemaal door gegrepen.

Vandaag stond ik met Third op vinyl in mijn handen. Toch maar laten liggen. Maar straks als ik thuis ben krijg ik daar vast spijt van, dacht ik toen. En bij het lezen van Teunnis' reactie zou dat zeker het geval geweest zijn. Gewoon maar gekocht gelukkig.

Zonet dus voor de eerste keer écht aandachtig beluisterd vanaf een deftige geluidsdrager. En boem, zo valt nu alles opeens op zijn plaats. Een heus meesterwerkje openbaart zich aan mij. Zomaar een hele ster erbij dus, omdat er geen twee meer bij konden.

Nooit zo'n walgelijke muziek gehoord. Laat ik deze keer maar niet subtiel doen: Ik ken de rest van Portishead's discografie niet, maar dit slaat echt alles als we het hebben over een grens qua experimentele muziek. Track na track probeerde ik ze weer een nieuwe kans te geven aangezien een CD niet zomaar goede kritieken krijgt. Maar wanneer de eerste 'tonen' (als ik ze zo moet noemen) van 'Machine Gun' uit mijn boxen dreunde had ik de neiging van schrik mijn stereo het raam uit te gooien. Noem mij maar een ouderwetse luisteraar, maar er is een grens die ik onderscheid tussen muziek en herrie.

Ik vind het toch wel geniale herrie.

En LS heeft er denk ik geen weet van er allemaal aan "herrie" is.

Zullen we 'em eens Merzbow voorstellen of andere 'gruizige' electronic?

Als je die hier al trekt...

Inderdaad, als híervan al de neiging krijgt je stereo uit het raam te gooien vanwege de 'herrie', verwacht ik dat hij dan zeer binnenkort toch echt op straat zal liggen.

Jij probeert op 1 april een Oostenrijks kelderkindje na te doen ?

Sven, kan jij die mixtape met allerhande Japanse feestplaatjes niet naar 'm opsturen?

Samen met Watershed van Opeth is deze voor
mij het beste van wat in 2008 verschenen is.

Aantal leuke nummers 3 ofzo.verder is het zoals al gezegd enorme herrie.

Herrie, wat een briljante figuren lopen er toch rond op deze aardkloot

Je kan het ook omdraaien.

Briljant, wat een herrie figuren lopen er rond op deze aardkloot

Nee ik snap best dat mensen de genialiteit hiervan niet kunnen vatten, het is moeilijke muziek. Maar ik ben blij dat ik daar niet bijhoor.

Het is inderdaad vooral ook ontoegankelijke muziek.

Ik had het album al verschillende keren beluisterd, maar het drong niet echt tot me door. Pas nadat ik het op vinyl had aangeschaft en er zo echt voor kon gaan zitten, kwam ik ín de muziek. En dat is nodig om dit album te 'begrijpen'. De muziek klinkt namelijk vaak heel erg ruimtelijk en open maar dan weer zo beklemmend alsof je strot wordt dichtgeknepen, dat je amper nog kan ademen.

Het is zo'n muziekervaring die je helemaal moet ondergaan om op waarde te kunnen schatten. Het zo even van buitenaf als herrie bestempelen zonder ook maar de minste argumentatie,... ach ja.

Als je allerlij instrumenten door elkaar hoord bij veel van de nummers op deze CD,zonder dat er maar enige melodie uit voorkomt vind ik dat herrie ja maar het is sowieso wel zo,dat wat de ander herrie vind dat vind de ander weer het mooiste soort muziek wat er is.

Aan je top10 te zien,kan ik concluderen dat je het gewoon niet fijn vind om te lezen dat niet iedereen het zelfde is.

Aan die conclusie kan ik zien dat je er een vreemde en
onbetrouwbare manier van concluderen op na houdt.

Wat is er dan zo onbetrouwbaar aan?,ik merk gewoon dat ie portishead erg goed vind,en dat als die er maar ook iets verkeerds over leest,dat dan niet wil accepteren.

He? Ik zeg net dat ik het prima kan begrijpen dat mensen Third niks vinden. Is hun goed recht, maar ik zal er niet wakker van liggen zoals jij suggereert. Vraag me af waar je dat opeens vandaan haalt.

Ik vind het inderdaad geweldig en van ongekende kwaliteit, iets wat je nauwelijks meer ziet tegenwoordig. En jij vindt het niks, is ook prima, zoals ik net al zei. Alleen jammer dat je deze plaat simpel afdoet als "herrie" zonder al teveel argumentatie.

@Freakyy,Als je mensen die dit album niks vinden 'Herriefiguren' noemt,komt dat toch wel gefrustreerd over,vandaar mijn reactie.

88Fabian, volgens mij mis je het een en ander hier... trouwens, Portishead herrie

Ik zie er best de genialiteit in, maar deze raakt wel minder dan bijvoorbeeld het geniale debuut. Echter, als je een nummer als 'The Rip' kan maken ben je in mijn ogen al geniaal . Ik ga deze plaat een jaar na zijn release toch weer eens een kans geven. Later meer.

Ik had hem al even liggen maar nog niet veel aandacht aan gegeven totdat We Carry On weer eens voorbij kwam. Heerlijk duister! Toch maar even wat meer aandacht geven dus.

Geen gemakkelijke plaat, wel een hele mooie subtiele. Een beetje met een psychiatrisch randje, zwart, donker en kil maar tegelijkertijd weer heel mooi. Deze plaat roept bij mij tegenstrijdigheden op die niet te plaatsen zijn. Haat/liefde zal ik het maar op houden, waarin liefde toch de boventoon voert.

moeilijke maar erg goede plaat. Heb hem nu weer op staan. Echt herrie kan ik dit niet noemen. Het nummer 'Machine Gun' is toch nog wel het beste nummer op dit album.