Portishead - Third (2008)

Waar de andere twee Portishead mij niet kunnen raken is deze echt een schot in de roos! wat een briljante plaat is dit!
4,5*

Nu ik hem wat langer heb kan ik niets anders concluderen dan dat deze CD het niveau van de vorige twee studio-albums bij lange na niet haalt. Halfje eraf derhalve.

Morgen nog een keer luisteren, maar ik heb bijna hetzelfde als king_pin: deze raakt mij stukken meer dan de eerste twee albums. En die vind ik al geweldig, kun je nagaan

Ik zou ook niet anders verwachten met een foto van de heer A. Schwarzenegger

HaHa, inderdaad

:o

heb ik dit ooit gezegd ik raak nooit meer alchohol aan. dit is een geweldig album gewoon. heerlijke melancholie gevangen in een eletronica soundtrack met veel krautrocktrekjes.

Ik vind deze muziek op de een of andere manier heel wanhopig klinken. Maar het bevalt prima !

Dit is echt een geweldig album, het eerdere werk van portishead was zeker OK, maar ik vind deze toch wel van een ander niveau. Het heeft een fijne duisterse (wanhopige/depressieve?) sfeer die het gehele album doorklinkt.


Met name the rip is echt een briljant nummer. Deep water had er van mij niet op hoeven staan. De laatste 30 seconden van machine gun geven mij echt een nostalgisch begin-jaren'90 gevoel trouwens .

Berichten over een nieuw album verplaatst naar Portishead

Portishead. Een band die me nooit echt heeft weten overtuigen, en altijd een soort vieze nasmaak met zich meebracht. Hun debuut wist me amper te boeien, en raakte gauw in de vergetelheid, ten voordele van de – naar mijn mening – betere 'trip-hop'-albums (denk dan vooral Massive Attack). En hun self-titled heb ik zelfs nooit uitgezeten – had er werkelijk geen zin in. Toen leek het mij duidelijk: Portishead zou nooit mijn band worden - wat ik best jammer vond, want de stem van Beth Gibbons kon mij ten zeerste bekoren.

Voor een lange periode heerste er stilte in Portishead-land - Third had ik bij de release immers volledig links laten liggen -, tot voor een maand of 2, toen Third me werd aangeraden door een vriend. Ik heb zijn advies toen volledig in de wind geslagen, ervan uitgaande dat ik – met mijn superieure smaak – die band al lang was voorbij gegroeid, dat het een band was die mij niets meer te bieden had, dat ík het licht had gezien betreffende Portishead.
Maar vreemd genoeg was de kous daarmee niet af. Het album leek me te achtervolgen, want nauwelijks een week later werd de plaat me door iemand anders aangeraden, en kort daarop door nog iemand.. en eventjes.. heb ik gedacht.. dit moet een complot zijn, zo'n complot als in 'The Game'. Ik geloofde dat men het op mijn mentale gezondheid gemunt had, dat men mij op de proef stelde, daarbij gebruik makend van ‘Third’ – Portishead; ik kon er immers niet bij dat 3 volledig onafhankelijke bronnen me in zo'n korte periode hetzelfde album aanprezen.

Nu, ik besloot dan maar alle waanzinnige complottheorieën achterwege te laten, en gewoon mijn lot tegemoet te treden door dit album een kans te geven. Was dat een eerlijke kans? Helemaal niet! Nog voor ik begon met luisteren had ik immers al lang besloten dat ik dit zootje na een drietal nummers zou stopzetten, en mijn oren zou uitspoelen met wat lekkere Sonic Youth ofzo. Zo is het uiteindelijk niet gelopen.. drie maal heb ik 'm gespeeld.. na elkaar. Ik kon het zelfs amper geloven, maar Portishead had me vastgegrepen. Van de opzwepende ritmes die Silence openen tot de wegdeinende klanken van Threads, 50 minuten lang was mijn aandacht gevangen genomen door Gibbons stem, de hypnotiserende electronica, de mysterieuze melodieën en de catchy hooks.

De plaat houdt de volledige speelduur een hoog niveau aan. Silence is een sfeervolle opener die een klein energiebommetje dropt in de kamer (die drums..), en voor een volledige verrassing zorgt naar het einde toe. Ik dacht werkelijk dat mijn cd bescha.. – who am I kidding – dat ik de verkeerde versie had gedownload. Maar neen! Dat bleek niet het geval, en op die manier hadden de leden van Portishead met dat ene nummer hun vorige werk reeds overtroffen: ze hadden verrast! Wonderschoon. Da’s dan weer het kernwoord dat het tweede nummer ‘Hunter’ samenvat, een mysterieuze, sfeervolle ballad, een middernachtwandeling in een geheimzinnig woud. Weer compleet anders gaat het eraan toe op Nylon Smile, dat zich op het ritme van een ‘gebacktrackte’ baslijn sloom voortsleept naar de smeekbede ‘I don’t know what I’ve done to deserve you’. Briljant.

The Rip is de eerste uitschieter, de eerste échte hoogvlieger. Het nummer opent met een watervalletje van getokkeld gitaarspel, en weet een sfeertje te creëren dat haast sprookjesachtig aandoet, op het moment dat dat herhalend keyboardje het nummer binnentreedt. We Carry On is het tweede nummer dat ik als ‘hoogvlieger wil bestempelen’. Het nummer gooit het weer over een compleet andere boeg – beetje kenmerkend aan deze plaat: elk nummer heeft haar eigen sfeer, haar eigen identiteit, haar eigen kracht, elk nummer zou in feite een single kunnen zijn, maar toch bestaat er een soort mysterieuze eenheid tussen de 11 nummers die Third rijk is - en schept beelden die doen denken aan spookkastelen en angstaanjagende Stephen King-clowns. Bevrijding van deze spookachtige projecties komt er dan uiteindelijk wanneer die herhalende gitaarlick het elektronisch klanktapijt van beats en baspartijen doorklieft en het nummer een heel andere lading meegeeft.

Het is echter Machine Gun dat met de grootste pluim gaat lopen: de rijke arrangementen die de andere nummers typeren maken hier plaats voor een kaal minimalisme, gekenmerkt door verwoestende beats die in de leegte worden afgevuurd. Gibbons weet het nummer te binden met haar onthechte, etherische vocalen, maar naar het einde van het nummer toe lijkt het zichzelf op te blazen, te vernietigen met een adembenemende opeenvolging van vervormde dreunen en beats. Het keyboard dat aan het einde van het nummer opduikt, lijkt de vernietiging te overschouwen, het is als een geest die dwaalt door de lege straten van een verlaten spookstad..

Ten slotte wil ik ook nog de ijzige afsluiter Threads aanhalen: een nummer dat neigt naar de oude Portishead, van Dummy, maar qua niveau amper onderdoet voor Machine Gun en The Rip. Tevens hét beste bewijs dat Portishead’s vroege sound zéker niet slecht is, maar gewoon iets te mager om een heel album lang te boeien. Op Third lijkt de band dit beseft te hebben, en hebben ze gekozen voor afwisseling, voor een divers palet van klankkleuren, van stijlen, van aanpakken. Maar elk nummer draagt het herkenbare ‘Third’-kwaliteitslabel, en hóórt op het album – de samenhang is hallucinant, gezien de verscheidenheid.

Maar goed, ik laat het hier maar eens bij, en besluit met mijn cijfer: 4* (misschien moet ik toch maar eens verhogen..)

er is maar een smile te bedenken om near zijn recensie te beschrijven.


nou goed deze past ook


briljantie in recensievorm

Inderdaad een heel leuk stuk om te lezen, en een goede beschrijving van deze plaat. Dat mag je vaker doen wat mij betreft.

Ben ik zeker van plan, Doc

als totale wanhoop een nummer zou hebben. dan zou dat nummer plastic van portishead geheten hebben. wow wat een nummer. Ik blijf me er over verbazen hoe ik het ooit als totale rotzooi heb kunnen wegzetten.

Ach, je zal jezelf niet voor niets Misterfool noemen.

Kijk maar uit: hij schijnt magische krachten te hebben, want hij is gereïncarneerd met een nieuwe avatar! Het voordeel is dat hij nu ook veel muziek een nieuwe (echte) kans geeft.

He mooie is dat het eerst op mij over kwam als een redelijk chaotische plaat. Maar dat het ondertussen juist een subtiele plaat geworden is. Alles valt precies op zijn plaats. En ja hij blijft duister maar daar ben ik niet vies van. En ik ben nog nooit meer geraakt door een zanngeres zo breekbaar waardoor het zo dichtbij komt heerlijk!.

@BR - misschien heb je het al gezien, maar kijk ook op even naar een post van 25/01/09 (21:44) daar vind je YouTube links met de live-uitvoering.

geweldig album. electronica die niet zelden aan krautrock doet denken.

Allemachtig, wat blijft Small een geweldig nummer zeg.

En sowieso dit album... moet wel de meest geslaagde comeback van het afgelopen decennium zijn. Vind hem misschien nog wel beter dan Dummy.

Zoveel beter! Ik vind het nog steeds een van de meest creatieve en innovatieve albums van de laatste jaren. Zo'n nummer als We Carry On: Soort post-techno Can.
Opvallend is ook de zelfoverschattig van Barrow bij Beak>, waar hij dat krautrockconceptuele uit deze 100% overneemt en het dan gebruikt voor ruwe live-jams. Maar wat deze plaat zo bijzonder maakt is dat het naast het concept ook nog prachtig uitgewerkte athentieke liedjes zijn, prachtig gezongen ook.

Vooral een apart album.
De duistere, kille sfeer is gewoon fantastisch.
De nummers zijn grote verassingen, The Rip die verandert, evenals Hunter(dacht ik)
Interessante composities!

Herman! 5*!

Ja.

Ik kan nog niet echt onder woorden brengen hoe en waarom, maar dit album heeft me inmiddels helemaal in zijn greep...

Het is de getormenteerde stem van Gibbons die tot op de bodem gaat, de bijzondere en unieke mix van krautrock, pop en electronica die helemaal lijkt te kloppen, het is het inventieve instrumentgebruik (voorbeelden te over, maar bv. de bas en doedelzakken in Magic Doors), de mooie composities, de sfeer die wordt neergezet, de krautrock-associaties (We Carry On = Can + Silver Apples + Portishead), het veelzijdige klankenpallet (misschien wel culminerend in de kapperszaak doo wop van Deep Waters).

Wat mij betreft één van de absolute mijlpalen van de afgelopen jaren.

en dan te bedenken dat ze al weer in de studio zitten en van plan zijn in 2010 al een nieuwe album uit te brengen, zou wel een wonder zijn en we zullen niet te hard juichen, maar wie weet....... en als ze dan nog eens op komen treden zou helemaal top zijn, maar ze hebben een hekel aan optredens las ik dus de kans is klein.... ik draai hem nog maar eens in de winkel, heel veel plaatjes die ik vandaag hiet draai worden verkocht, eens kijken of het lukt, 't is wel bijna sluitingstijd, anders morgen nog een keer

Alle redens zijn goed om deze plaat te draaien dus

da's zeker waar, maar je moet voor deze plaat toch ook wel echt in de stemming zijn, maar ook dat is met veel muziek natuurlijk het geval ..

sfeervol, relaxed, verrassend, donker, mysterieus...
erg fijn 4,5*

Ik vind het voorlopig nog niet veel, irritant zelfs vaak. Maar ik heb er wel voor betaald, en dus zal ik zeker nog wel een paar keer draaien. Hoe verhoudt de rest van hun discografie zich muzikaal eigenlijk tot deze plaat? Want is dit nou triphop?

Dit album is juist geen trip-hop. voor hun echte Triphop moet je hun eerdere albums beluisteren.