Genesis - A Trick of the Tail (1976)

Ja dat denkt ie echt.

Het was er in ieder geval niet vanaf te horen. Ik, en daar hoef jij niet mee mee te gaan, vond het jammer dat na "and then... het gewoonweg (veel) minder werd (helaas).
Het hobbygroepje van Collins heeft wel een paar albums gemaakt waar nog wel goede nummers (Home by the Sea en Second Home by the Sea en Dominoop stonden, maar de albums in z'n geheel haalden het niet meer bij het oudere werk.
Maar goed nogmaals zo zie ik het. Ik was nog eens bij een concert in Leiden (na and there...) toen het publiek bleef roepen om het OUDERE werk (tot ergenis van Collins cs.). Ik was blijkbaar niet de enige die het oudere werk meer kon waarderen.

Het 1e solo album van Phil Collins, dat succesvoller was dan alle Genesis platen tot dan toe, heeft de radicale koerswijziging van Genesis uiteindelijk definitief bezegeld. Maar daar waren de andere bandleden het helemaal mee eens, Banks en Rutherford wilden dat Genesis zou bijven bestaan, Collins wees de weg naar (commercieel) succes, meer dan Gabriel met z'n theateract voor elkaar had gekregen. Puur muzikaal en artistiek gezien is afbreuk gedaan aan de hoge kwaliteit, natuurlijk waren de fans van het oudere progwerk teleurgesteld, maar na "And then there were..." hebben ze meer platen verkocht dan daarvoor. En dat is best knap, hoewel ik die latere platen allemaal niet meer heb aangeschaft.

Ongelofelijk dat die discussie iedere keer weer de kop op steekt...
De tijd was anders, de leden van de band werden ouder en zochten hun uitdagingen op een andere manier, soit. Ontwikkeling heet dat, en natuurlijk past dat niet in de smaak van vele fans. Maar ik citeer dan maar een tekst van een band uit dezelfde periode die OOK die ontwikkelingen (inclusief kritiek) ook heeft doorgemaakt: 'Our music changes through the years'

Tja, je hebt goede en minder goede veranderingen.

Ja, anders zou je elke verandering bijvoorbaat moeten toejuichen, alleen al vanwege de verandering op zich.

Dan zijn er nog talloze voorbeelden van bands die een zeperd maken die ze dan snel ook onder de ontwikkelingen en 'Our music changes through the years' laten vallen.

Maar zo zijn we niet getrouwd, de regel is: veranderen mag, maar wij, automatisch vallend onder de groep voorgaande liefhebbers, oordelen wel of we het goed vinden ja of nee. Dat oordeel laat ik ook liever maar niet aan de band zelf over want zij van WC Eend zelf blijven uiteraard een groot liefhebber van WC Eend.

Bovendien zouden we hier anders niets meer te schrijven hebben..

In het geval van A Trick of the Tail was natuurlijk de grote verandering de vocalen van Phil Collins en het vertrek van Peter Gabriel.
Dan oordeel ik: dit is het beste album van Genesis ooit geworden. Vooral vanwege het prachtige spel van met name Steve Hackett, de uitgesponnen sprookjesachtige nummers die stuk voor stuk geweldig van compositie zijn.

De begeleidende ingetogen vocalen van Collins zijn hier nog zeer acceptabel, hij is hoorbaar met frisse moed begonnen. En die zaken bij elkaar maken voor mij A Trick of the Tail het beste Genesis album, het beste na Selling England by the Pound. De albums liggen in elkaars verlengde, muzikaal gezien.

Ik vind Wind & Wuthering nog het meest in het verlengde van 'Trick' liggen, bijna identiek qua formule en opzet. Maar dit blijven idd samen met 'Selling' toch nog altijd de parels uit het Genesis oeuvre. Zo zie je maar dat zowel Gabriel als Collins allebei gelijkwaardige albums hebben neergezet wat in ieder geval zonder de rest van de band moeilijk gelukt zou zijn.

Enige wat ik wil zeggen is dat verandering een natuurlijk proces is. Genesis werd na '77 gewoon een andere band, met als enige overeenkomst met daarvoor de naam en 3 van de 5 leden. C'est tout.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben groot liefhebber van de oude periode en ben verre van kapot van alles wat ze na W&W maakten, maar tijden gaan voorbij. Ik koester die eerste platen en ben blij met de toenmalige productiviteit. Ik bedoel, 7 goeie platen in krap 8 jaar, DAT gebeurt tegenwoordig niet meer.

Shit, doe ik toch zelf ook mee met die discussie

"Maar tijden gaan voorbij", dat is een waarheid als een koe. Maar betekent dat dan dat het in muzikale zin logisch is dat er "automatisch" een overstap wordt gemaakt van, laten we zeggen, Wind & Wuthering naar Abacab? In nog geen 4 jaar tijd?

Je kunt best experimenteren, veranderende muzikale technieken doorvoeren en wat er allemaal valt te verzinnen, zónder dat je jezelf geweld gaat aandoen. Van dat soort bands zijn ook heel wat voorbeelden van te vinden. Bovendien, niemand stelde het jaarlijks maken van een album verplicht.

Ik kan mij zo voorstellen dat je graag je waardigheid enigszins bewaard, inzake de muziek die je maakt. Ook live. Maar die status gooit Genesis na Duke toch behoorlijk te grabbel.

Van de mensen die iets tegen de Collins-periode van Genesis hebben...
* Hoeveel kenden Genesis al voor 1975?
* Hoeveel zijn in aanraking gekomen met Genesis door de soloplaten van Gabriel, Hackett, Banks of Rutherford?
* Hoeveel vinden die soloplaten beter dan Collins-Genesis?
* Hoeveel denken dat Genesis eeuwig dezelfde muziek was blijven maken als Gabriel (en Hackett) gebleven waren?
* Hoeveel verwijten Gabriel zijn vertrek i.p.v. Collins zijn komst (als zanger)?
Ben benieuwd...

Ik kan me best voorstellen dat je, wanneer je NIET met de ontwikkelingen van de tijd meegaat, jezelf JUIST geweld aandoet. Dat je ook niet krampachtig moet willen vasthouden aan een muziekkeuze die je ooit gemaakt hebt, tenzij je er echt nog niet klaar mee bent, natuurlijk. Kijk eens naar het oeuvre van andere grote kunstenaars, die schilderden ook niet hun hele leven dezelfde soort werken.

en nu stop ik en zet Dance on a vulcano op

Zeer weinig

Ik denk 30%, ik denk dat de meeste mensen ze via de hitsingles van Genesis hebben leren kennen. Of anders via Top 100's allertijden of iets dergelijks


niet veel denk ik, een enkele van Collins wellicht.


Ik denk nog best veel mensen al zijn die mensen dan wel ietwat naief.


Vrijwel geen, dat is eigenlijk best vreemd.

Je wordt idd soms wel erg moe van al die discussies........ vooral als je zelf de ontwikkelingen hebt meegemaakt en de tijdgeest zag veranderen. In ieder geval krijg je daarmee wel een gevarieerder oeuvre waarin de zogenaamde 'high class' zich ook van een toegankelijker kant kan laten zien. En das best leuk af en toe. Blijven in ieder geval altijd de 'masterpieces' over om te blijven koesteren.

Uitvoerig besproken op de Genesis discussie pagina's, maar toch, bij deze even mijn eigen antwoorden.


Ik heb Genesis voor het eerst in de Top 100 aller tijden (Veronica?) gehoord met Mama. Zal in '87-'88 zijn geweest. In dezelfde lijst stond Gabriel's Solisbury Hill. Je moet van voor 1960 zijn om Genesis al voor 1975 opgepikt te hebben. Dat zijn er niet veel hier.


Nee, Genesis - Genesis was het eerste album dat ik van ze aanschafte. Gabriel's So werd snel gevolgd door 1 t/m 4. En toen kwam ik erachter dat ie vroeger in Genesis had gezongen. MuMe bestond nog niet he? De stap naar Selling England en The Lamb Lies Down is dan snel gemaakt. Dat vond ik veel beter dan Genesis, Abacab, Duke, die vond ik toen meteen inferieur. Via Gabriel ben ik dus eigenlijk bij de oude Genesis terecht gekomen.


Ik vind Gabriel veel beter dan Collins solo en latere Genesis. Ik heb But Seriously eens per ongeluk kado gehad, maar weer weggegeven, zo'n weerstand had ik tegen Collins' muzikale keuzes.


Dat is wat te rigide gesteld. Maar ik denk wel dat ze dan wat meer in de serieuze (prog) hoek waren gebleven. Met Gabriel erbij waren de blazers van EW&F nooit in beeld gekomen.


Gabriel heeft de sympathie, is serieuze muziek blijven mken. Collins is de gebeten hond omdat ie een commerciëlere koers heeft ingezet / doorgedrukt.

Klopt, ik ben er denk ik nog net een van. Hoewel Genesis vnl. via de popbladen vanaf het begin zeker niet onbekend was maakte ik pas kennis met de band door de single I Know What I like, het eerste wat in mijn herinnering bescheiden airplay kreeg op de nederlandse popzenders. Die single vond ik niks maar SEBTP vond ik als voorzichtig nedersymfoliefhebbertje (Kayak, E&F, Focus) prachtig met mn 14 jaar.

The Lamb was daarna beduidend zwaarder en minder te verteren (stiekum vond ik Made In Japan stukken beter ) maar ik vind het toch een voorrecht die tijdsgeest ''bewust'' mee te hebben gemaakt waarin veel vernieuwing plaatsvond wat dan ook steeds weer mijn nieuwsgierigheid wekte. Trick, W&W en Seconds Out heb ik daarna verslonden. Zo is het Genesis virus bij mij binnengedrongen om nooit meer van te genezen.

Meh, toch weer een stukje discussie. Veeg maar gauw naar de artiestenpagina.

Volledig eens, terwijl ik te jong ben om die ontwikkelingen 'real time' meegemaakt te hebben. Best jammer, eigenlijk, ik had graag Genesis in die eerste jaren als actuele band meegemaakt.

Collins was vanaf Nursery Cryme een zeer sterke Drummer voor Genesis. Als frontman heeft hij het toch 5 jaar lang(1976-1981) zeer verdienstelijk gedaan. Het Solowerk van Collins trekt me niet(al moet ik brandX nog checken). Gabriel en Hackett waardeer ik solo een stuk beter. Ook Banks en Phillips hebben nog wel wat leuke albums afgeleverd.

Dat zou ik dan maar snel doen want dat zijn stuk voor stuk wereldalbums (ook al is dit genre enigszins uit de tijd)

Ja, je kunt het solowerk van Phil Collins in dit geval inderdaad niet over één kam scheren. De eerste albums, laten we zeggen tot en met ...But seriously zijn heel goed te doen.

Als frontman heeft hij het altijd zeer verdienstelijk gedaan, dat de muziek wellicht minder is geworden is dan een andere discussie

Ik hou het net als musician toch maar liever bij die 5 jaar toen Ome Phil nog zich nog aan zijn rol binnen de band hield. Daarna begon het allemaal toch wel wat erg een eigen leven te leiden...

Oh pardon, Misterfool was het. Nederig excuus.

Ik bedoelde natuurlijk de platen Trespass t/m W&W. Dus een hoge productiviteit met kwaliteit.

Typisch zo'n album waar ik niet doelbewust naar grijp, maar die ik af en toe per abuis opzet om vervolgens tot het eind te blijven luisteren.

Bij het luisteren van dit Trick of the Tail is er geen grotere tegenstelling voor te stellen met een latere Phil Collins. Sprookjesachtige prog, mooie tempowisselingen en kleine verhalen op zich die stuk voor stuk tegen de 6minuten klokken of er ruim over, op een paar nummers na. Collins volgt hier het vertrek van Gabriel op en doet dit i.i.g. op dit album met verve en met een soort van respect voor de wijze waarop Gabriel dat heeft gedaan. Dit album klopt nog in zijn geheel.

Mijn eerste Genesisplaat...... Ik heb hem nog steeds. Phil Collins zingt hier nog in de stijl van Gabriel maar het klinkt gewoon erg goed. Iedereen toont grootse vorm op deze messcherpe plaat. Buiten de uitstekende composities is ook de productie geweldig.

Selling is geniaal. Lamb is mij wat te musical/theatraal. Dit is toch weer een stuk beter.
Heerlijk album dit, wat een geluid!! Dat eeuwige gezeur over Phil Collins moet ook een keer ophouden. Met Peter Gabriel was het ook een commerciële band geworden.
De hitsingles van Genesis kan ik prima verdragen, beter dan de meeste hedendaagse muziek.
En wie is er niet via die hitsingles bij deze albums gekomen?
Op een enkele fan van het eerste uur na, waarschijnlijk iedereen.

Mijn persoontje. Ik moet niets hebben van die commerciele troep. Mijn kennismaking was met
Seconds Out en Wind & Wuthering. Daarna ben ik terug gaan werken en kwam de Gabrile albums van Genesis tegen. Werkelijk een genot om naar te luisteren. And then there were three kocht ik destijds blind, maar Hackett was (ook) al weg en werd ik behoorlijk teleurgesteld.
Daarna werd het Phil's hobbyclubje met als dieptepunt de blazers
van Earth Wind & Fire........dat deed mij echt terug verlangen naar het Genesis van Hackett en Gabriel!!

Ok, ik kende Genesis eerst door WCD.
Maar een vriend van me kwam een aantal jaar later aan met NC, met de woorden: 'Jij houdt van muziek? Moet je deze maar eens luisteren.' Toevallig was dat ook Genesis, maar dat was niet hetgene dat me triggerde om het te gaan luisteren. En wat bleek? Genesis met Peter Gabriel had NIKS meer te maken met de Genesis uit 1991. Wow, dit was te gek! Ik was direct verkocht, WAT een muziek en WAT een stem.
Die kennismaking kwam dus zeer zeker niet via hitsingles, en een fan van het eerste uur ben ik (jammer genoeg, overigens) ook niet...