Genesis - A Trick of the Tail (1976)

Daar schuilt ook een beetje de kern van de inschattingsfout in die Rutherford en Banks maakten toen Collins vervangen werd door Wilson. Het 'in het groot' denken. Met Collins konden ze zich dat permitteren, maar niet met Wilson, die zang-technisch zeker al een andere aanpak vergde. Yes wist eind jaren '90 hun plaats, Genesis kennelijk niet en dat brak ze op, letterlijk én figuurlijk.

Oei, wil ik net 'Entangled' een fikse afbrander geven, lees ik hier alleen maar lovende berichten over dat nummer. Dat heb ik dan natuurlijk weer. 'Squonk' is wel beduidend minder populair. Ik ervaar deze twee nummers als een voorzichtige, vroege kennismaking met de richting die de band later op zou gaan, zowel instrumentaal als vocaal. Het titelnummer zou ik daar niet per se bij willen scharen, maar vind ik wel te lichtvoetig om hoge ogen te kunnen gooien. 'Ripples' vind ik wel prima, enkel de refreins hadden wat minder overdreven gekund.

Het bovenstaande illustreert denk ik wel mijn kijk op hoe ik Genesis graag hoor. Misschien op te vatten als zeuren, maar indien ik dit achterwege laat is mijn beoordeling wellicht niet helder of lastig te begrijpen.

Over de gehele linie vind ik opvolger Wind & Wuthering een klasse beter. Collins zingt daar ook net even fijner. Gezien de ontwikkeling van de muzikale koers van de band had ik het logischer gevonden indien dit album ná Wind & Wuthering was verschenen, maar dat neemt niet weg dat A Trick of the Tail mij uiteindelijk toch genoeg heeft kunnen overtuigen.

Ik kan simpelweg niet om de kracht van 'Dance on a Volcano' of 'Mad Mad Moon' heen. Laatsgenoemde vind ik een sterke ballad die nergens omslaat in zeikerigheid of aangedikt sentiment, en ook muzikaal veel te bieden heeft. Iets wat helaas niet altijd vanzelfsprekend is bij ballads (ook van Genesis zelf).

'Robbery, Assault & Battery' (met zeer doeltreffend spel van Banks) en 'Los Endos' (Hackett's moment suprême op dit album) vind ik de sterkste nummers. Deze liggen toch meer in de lijn van de vroege band.

Voor mij een typisch geval waarbij de nadelen niet opwegen tegen de voordelen, waardoor ik toch maar 3,5* toeken.

Wat ik bedoel met dat het meer rock is geworden, hoor ik als ik nummers als Squonk en Dance On A Volcano opzet. Het is zeker geen slecht album, dat zeker nog wel wat van de oude Genesis magie bevat. Maar de geheimzinnigheid die op de oudere albums te horen is vind ik hier toch al ver te zoeken (behalve in Los Endos en een paar afzonderlijke stukjes dan). De magie op dit album is toch wel een vleugje voor mij als ik eerst het werk met Gabriel luister. Hoe dan ook: het is moeilijk uit te leggen. Het is iets dat ik in het Gabriel tijdperk veel hoor, maar op de latere LP's begin te missen.

Maar aansluiten op Selling England By The Pound vind ik het niet. Als ik die en deze achtereenvolgens draai hoor ik toch wel een tijdsprong. Een gevoel dat ik niet ervaar als ik The Lamb daarna draai (en dat komt niet alleen door Gabriels aanwezigheid op dat album). En nee, ik vind dit album toch echt wel het laatste goede dat de heren gemaakt hebben. And Then There Were Three en Duke vind ik 2 zeer teleurstellende albums en over het nog latere werk ben ik helemaal niet te spreken. Dit album zie ik als de symbolische begrafenis van Genesis. Een begrafenis met waardigheid, dat wel.

Ja, klopt. Wind and Wuthering heeft dat ook nog wel. Ik dacht alleen dat die voor A Trick Of The Tail kwam. Vandaar dat ik zei dat dit de laatste plaat is waarop dat vleugje magie nog te horen is.

Wat je over Squonk zegt begrijp ik, maar Entangled een kennismaking met de latere, meer poppy richting? Nee, dat zie ik niet. Dit vind ik nou een typisch Genesis-nummer (en dan heb ik het natuurlijk over de oude Genesis). Een van de weinige nummers zonder Gabriel die noch wel dat sprookjesachtige mysterie bezit. Wat mij betreft is het een van de beste nummers van de plaat.

Mischien wel het beste album van Genesis met prachtige tracks zoals Ripples.

Genesis 1 van de betere bands.En dit is een geweldig mooi en sterk album.

Genesis keert met dit album weer terug naar de middeleeuwse sprookjessymfo die het op SEBTP ook al zo goed deed. Ditmaal moet genesis echter progengel Gabriel missen. Hier is dat gelukkig nog niet zo'n groot gemis. Collins doet het prima en zingt een stuk ingetogener dan ik in eerste instantie van hem gewend ben. Desondanks gaat mijn voorkeur uit naar Gabriel.

Bij dit album is Hackett nog van de partij en ook het gitaarwerk is dan ook prima. De echte sterspeler van dit album is echter Banks, die, zoals wel vaker bij genesis, semi-achteloos geniale toetsenpartijen eruit gooit. Toppunt hier is nog wel het zeer sfeervolle keyboardwerk bij entangled. Hier neemt hij veel meer dan bij de vorige albums de voorgrond. Een confortabele 4* heb ik wel voor dit album over.

Ik vind dat hij op SEBTP toch ook best op de voorgrond treedt op bijvoorbeeld Firth of Fifth en Cinema Show.

Mischien wel hun beste werk.'Ripples' is een weergaloos nummer.

Het eerste Cd'tje wat ik ooit gekregen heb. En wat een album gelijk!
Om te beginnen een geweldige opener met Dance on a Volcano, een nummer wat de vaart er goed in houd en al gelijk wat van het betere gitaarspel bevat van het gehele album. En dan het lied Mad Man Moon: vooral het stukje waar enkel instrumenten en geen zang worden gebruikt zijn erg mooi en weten de sfeer van het gehele album perfect neer te zetten.
Het prachtig intiem Ripples zorgt voor wat rust na het uitbundige Robbery, Assault and Battery en geeft de luisteraar gelijk wat tijd om op adem te komen. Los Endos is een mooie afsluiter, en maakt (als vertraagde versie van Dance on a Volcano) de cirkel mooi rond.

5 sterren!

Leuk om te lezen dat zelf de jeugd een eerste plaatje als deze krijgt. Dat bewijst dat Genesis nog steeds een breed publiek heeft en natuurlijk dat dit album tot één van hun beste behoort.

Nou, de drie albums hiervoor boeien toch een stuk meer.

Dat kan, maar als je naar het gemiddelde kijkt op MuMe van de albums van Genesis, zit deze erg hoog in de top. Verder natuurlijk een mening welke men beter of slechter vindt

Vond vroeger de gabriel albums altijd het best......draai tegenwoordig uitsluitend trick of the tail, wind and wuthering en and then there were three......het kan verkeren.

Soms is het ook een kwestie van gewenning. Bepaalde albums heb je al zo vaak gehoord en dan grijp je liever naar andere albums. Die lijken dan wat frisser. Ik merk dat al wel eens, dus voor mensen die ouder zijn dan ik zal dat helemaal goed kunnen.

Ik heb A trick of the tail alweer een tijdje op 2 staan in mijn top 10 aller tijden omdat ik, met de minimale verschillen die er zijn, dit toch het beste album van Genesis vind.

En het is toch ook een muzikale beslissing: of uiteindelijk Peter Gabriel het zou hebben gezongen of, zoals nu, de eerste vocale schreden van Phil Collins, mij maakt dat hier nog niet zoveel uit. Veel mensen haten dit album alleen omdat Collins vanaf A Trick of the Tail gaat zingen en Peter Gabriel van het Genesis-toneel is verdwenen.

Toch wordt er op de hoogste niveau gemusiceerd, met name de fabelachtige inbreng van Steve Hackett blijft het vermelden waard, én de combinatie sprookjes-achtige symfo met een rockrandje, mooie uitgesponnen stukken, blijven volledig overeind.

Zoals al eerder gezegd, het is juist geen evolutie van Genesis ná The Lamb Lies down on broadway, het grijpt direct terug naar het idioom van Selling England by the pound.

Ik kan mij titan57nl's gevoel wel voorstellen. Collins zong, de drie albums die hij noemt, helemaal nog niet zo slecht. Ik zou daar ook één van de meest bewierrookte live-albums aller tijden (Seconds Out), dat tussen Wind & Wuthering en And then there were three inzat, zeker niet bij vergeten.

Bij And then there were three was inmiddels ook Steve Hackett vertrokken en zou alles toch wel echt veranderen.

Die oudere albums draaien erg veel om het ego van PG......bij trick of the tail gaat het weer om de muziek...zang is gewoon zang. Ach heeft natuulijk ook allemaal met je eigen moods te maken.

Misschien is dat hoe sommige naar die muziek luisteren, maar als ik bijvoorbeeld SEbtP luister kan ik dat er absoluut niet in herkennen. Hij was de frontman en bij dit album is dat PC geworden die vooral toen een wat minder nadrukkelijke overkomen had. Bij alle albums draaide het om de samenwerking/-spel van de hele groep (ander voorbeeld: LLDoB), alleen de één was een sterkere performer dan de ander...

Ik kan mij niet meer herinneren welk album ik van Genesis als eerste had aangeschaft, maar deze is altijd een jaarlijks terugkerend album die ik met veel plezier nog steeds luister.
Stijn, ik herken dat dan ook niet en volgens mij jij toch ook niet zoals bij een artiest als Neil Young? Het zijn albums waar je vanaf het begin al iets mee hebt, die draai je grijs totdat je misschien wel in het bejaardentehuis zit .

Anyway: album kent geen zwakke momenten, begint ijzersterk en met name Entangled, Ripples en de titalsong zijn favoriet.

Het ego van Gabriel hoor ik ook niet echt. Wel hoor ik een zelfverzekerde zanger die op de voorgrond durft te treden. Heb het ook echt niet op Collins, maar hier probeert hij als zanger Gabriel te vervangen (imiteren is een wat te sterke uitdrukking) en dat doet hij niet slecht.

Om eerlijk te zijn draai ik de laatste tijd vooral Neil Young platen uit de jaren 80. On the Beach en Massey Hall wil ik 'speciaal' houden, dus die draai ik niet te vaak. De worsteling in de 80s, het experimenteren en het niet in een hokje geduwd willen worden vind ik erg interessant (ook al zit er soms echt troep tussen). Er zitten een aantal nummers bij die veel tonen over hoe hij als persoon is en waar hij mee te maken heeft. Ongetwijfeld wissel ik over een tijdje weer naar een andere periode.

Gisteren weer eens gedraaid, en heb nu eigenlijk voor mijzelf bevestigd, dat ik de nummers van de plaat erg goed vind, maar de opnames van de nummers toch wat mager vind. Ik vind het geluid toch wat 'blikkerig' en gelikt, terwijl de nummers die op Seconds Out, en Ripples later op Live over Europe een fantastische sound hebben. Ik luister met minder plezier ernaar. Het geluid lijkt ook wel op de sound van and then there are three, maar in tegenstelling tot dit album vind ik het bij attat veel beter passen.

Welke versie heb je? De hdcd uitgave is fenomenaal.

Welke versie draai je dan? De remaster versie zoals die rond 2008 op de markt kwam is prima.

Ik heb de versie van 2008.
Het niveau is ook prima, alle details zijn schitterend te horen. Ik vind alleen de opname keuze, het neerzetten van het geluid, hoe je het noemen wilt, niet zo mooi gekozen.

Oké. Valt mij niet op althans stoort mij niet zo.
Ik vind het geluid (en de matige songs) op ATTWT juist storend. Ik heb geen klachten over dit Genesis-album.

Wat blijft Dance on a Vulcano toch een GEWELDIG GAAF nummer! Eén van mijn old-time-Genesis-favourites!

Dit album pas veel later aangeschaft. Ik ben omgekeerd te werk gegaan. Seconds Out en Wind & Wuthering daarna terug gaa werken. Ik werd steeds blijer verrast.
Na Seconds Out werd het (niveau) echt hoorbaar minder

And then there were three is ook nog wel te pruimen. hoor.

Klopt, maar slechts een paar nummers, maar...op dit album komt de eerste top 40 single om de hoek kijken en gaat de echte Genesis (althans zoals ik de groep het liefste beluister) langzaam bergafwaarts en wordt de groep een hobby project van ene heer Phil Collins (helaas)

Denk je echt dat de heren Banks en Rutherford niks meer in de melk te brokkelen hadden? Denk je niet dat de heren simpelweg beinvloed waren door de tijdsgeest en het korter en bondiger wilden maken daarom? Rutherford heef zelf in interviews aangegeven dat ze het schrijven van kortere songs een stuk moeilijker vonden.