Marillion - Marbles (2004)

Vreemd want ik zie geen sterren achter de nummers staan waar je op kan stemmen .

Als je op het album hebt gestemd kun je dat wel doen.

Ach natuurlijk is dat zo.
Daar wil ik hem nog vaker voor horen .

Zeker doen!

Je hebt gelijk, Rudiger. Als je gestemd hebt zitten de sterrren voor de nummers...

Absoluut de beste Marillion met Hogart

psst, het is Hogarth...

Verschil hoor je in ieder geval niet

Ik vind het zelfs absoluut de beste van Marillion. Dit album blijft echt fantastisch. Het openingsnummer wordt niet meer overtroffen, maar dat vergeef ik de band. Ook de rest staat op een achterlijk hoog niveau. Elke keer is het weer genieten.

Morgen ben ik vrij en ga ik klussen in huis. Vrouw en dochtertje zijn de hort op, dus geef ik mooie cd's een draai en de volumeknop krijgt eenzelfde behandeling! Ik ga morgen ondanks het klussen zeer genieten van deze dubbelcd!!!

Rare muziek voor bij het klussen =p

Hoezo? Voumeknop op 10, ik kan me er dan helemaal aan over geven. Ik heb er afgelopen 19 januari dan ook enorm van genoten en de klussen schoten goed op!

Ik snap de opmerking van crosskip wel. Marbles is nou niet echt de muziek die ik zou opzetten om te klussen. Nee: lichtjes uit, turend door het raam. Of nog beter: lekker onder de wol, en dan luisteren - voor het slapengaan.

Oke, tja... Dat heb ik niet. Ik vind het prachtige muziek en als ik klus hoef ik niet per se opzwepende vrolijke muziek te hebben. Iedere stijl muziek die ik mooi vind is goed. Tijdens het klussen kan het 'tuur-gevoel' er ook zijn en dat vind ik prima. Ik kluste dan ook alleen.

Ah zo, oké dan. Klussen terwijl in gedachten verzonken, dat is al aanvaardbaar

En de klussen zijn ook nog tot een goed einde gekomen. Nu ik erover nadenk, sta ik eigenlijk versteld!

Toch maar in mijn top 10 gezet, want of je nu klust, onderweg bent, op de bank hangt of bewust dit schijfje opzet: 5 sterren is nog te weinig .

Zo is het maar net, nu nog richting top 5

Dit album is definitief het hoogtepunt uit de Hogarth-periode. Ik denk dat de nostalgie die het album uitademt de sleutel tot het succes is, omdat het zo herkenbaar is. Het willen ontsnappen aan de realiteit van het dagelijkse bestaan en het vol nostalgie terugdenken aan je jeugd (toen alles beter was), is namelijk iets dat ook mij regelmatig bezig houdt. De opener (The Invisible Man) en de afsluiter (Neverland) vatten dit dan ook perfect samen. De grilligheid van TIM ten opzichte van de warme deken van Neverland geven mij nog altijd een brok in de keel.
Muzikaal is het wellicht weinig vernieuwend, met uitzondering van TIM. Het album lijkt zelfs een beetje terug te keren naar de Fish-periode, maar dat past dan ook juist bij het nostalgische thema.

Onderuit op de bank met een lekker wijntje is voor mij de ideale manier om Marbles te luisteren. Dus van dat klussen, waar Rogyros het over heeft, was bij mij niets terecht gekomen...

Nu ook weer op vinyl verkrijgbaar.

En als deluxe digibook, voor het eerst als 2 disc in de winkels

Waar blijven die 5 sterren dan?
We zijn nu al 6 jaar verder

Ik moet mijn Marillion-verzameling ook nog eens uitbreiden.
Van de Hogarth-jaren heb ik enkel Holidays In Eden en wat nummers op de verzamelaar Best of Both Worlds. Deze Marbles lijkt me de moeite van het checken waard. Leuke albumcover ook.

Marillion is een band waar ik, nadat ik steeds meer goede nummers tegenkwam, een aantal albums van ben gaan opzoeken. Eentje daarvan was deze en dit is gelijk de beste. Met een ongekende top 10-stem verhouding wekt dit natuurlijk interesse. En ik snap ook waarom. Het is een steengoede plaat met niets anders dan geweldige nummers. Ik acht de kans zeker aanwezig dat ik hier een heel hoog cijfer voor geef.

Grappig ook dat de Marillion met Fish (bv. Misplaced Childchood) heel volwassen klonk en deze Marillion met Hogarth (deze dus) juist heel fris en jong. Net twintigers.

Moet ik je zeker gelijk in geven. Ik vind de teksten van Fish dan ook van een hoog poëtisch niveau, met H's komst werden de teksten lichtvoetiger en luchtiger.

Luchtig? Dat kan ik van de teksten van dit album nou niet bepaald zeggen. Zeker van Invisible Man niet, maar ook niet van bijv. Ocean Cloud.

Er zijn uiteraard uitzonderingen. Ik ken dit album ook (nog) niet, maar het poëtische waar Fish zo sterk in was, vinden we zelden terug bij Hogarth.

Met "we" bedoel je dan jezelf, neem ik aan? Op basis van hoeveel nummers ben je Hogarth nou eigenlijk aan het beoordelen, want volgens mij zijn je constateringen zeker voor discussie vatbaar? Wel staat Hogarth volgens mij een stuk positiever in het leven dan Fish dus het klinkt allemaal wat minder gefrustreerd en verongelijkt.

Ik heb niets tegen Hogarth, schitterende zanger en goede tekstschrijver. Feit is dat ik de teksten van Fish poëtischer vind. Zal inderdaad te maken hebben met hun verschillende kijk op het leven zoals je aangeeft. Zoals in een vroegere post reeds gezegd: ik moet nog meer van Marillion met H ontdekken. Wellicht dat ik dan een realistischere kijk op de zaken kan schetsen.

Vreemd om dan dit soort uitspraken te doen. Als je dit album en ik denk zelfs ook AoS, Brave, Somewhere Else etc. niet heb beluisterd. Misschien eerst even huiswerk doen, luisteren naar de teksten en dat is zeker geen straf bij H's werk
Dit album blijft maar stijgen in mijn Marillion verzameling en vooral de longtracks zijn van hemelse schoonheid.