Opeth - Watershed (2008)

Dat ga ik ook wel doen, maar ik probeerde het gister eens maar ik zette m halverwege Heir Apparent alweer af omdat ik er helemaal geen zin meer in had.

Klinkt wel lekker elitair

Dat Opeth-forum is ook elitair. Ik vind het zeker een goed album, maar niet het beste van Opeth. Dat is nog altijd Blackwater Park met op zeer korte afstand Still Life.

Nog maar twee keer volledig gedraaid en vooralsnog in mijn ogen het meest veelzijdige en (kan dat nog) verrassende Opeth-schijfje. Ben benieuwd of deze na meerdere luisterbeurten als de puzzelstukjes op zijn plaats gevallen zijn ook de beste is. Vooralsnog maakt ie kans....

Inderdaad ben ik in Hessian Peel nog wel wat harde stukken tegen gekomen, om maar eens een voorbeeld te noemen, dat klopt, maar voor mij kan deze plaat nog steeds niet tippen aan BP en Still Life.

Dat was voor mij ook het belangrijkste. De nummers op deze plaat grijpen me niet, ik heb het idee dat de hele plaat 1 nummer is, die heel lang doorgaat. Op de albums die ik net noemde heb ik dat eenheidsworstgevoel veel minder.
Maar goed, over smaak valt niet te twisten natuurlijk.

@Wizard: Opeth is de vernieuwer op het gebied van Metal. Een CD is nooit hetzelfde. Mikael zei in een interview dat hij niet wil dat de CD op elkaar gaan lijken. Ze houden van nieuwe uitdagingen en blijven niet zoals andere band hangen bij hun sound. Luister goed naar de CD en je merkt dat ook in deze CD een verhaal/lijn zit....

De lyrics van het album vertellen het verhaal van een man die alles kwijt is geraakt: zijn grote liefde, zijn spullen, zijn hart. Het album draait dan ook om het nummer 'Porcelain Heart' (track 5). Een mooie vertolking van leed, en ook mede de verklaring van de briefvorm waarin het album is uitgebracht. De man op de postzegel doet ook al vermoeden dat 't niet helemaal zuiver is.

Nou, ik heb het een luisterbeurt volgehouden hoor. Het weet me nog steeds niet bijzonder te boeien.
Ik ga nog één luisterbeurtje wagen, als ie dan niet weet te boeien verdwijnt ie in de digitale prullenbak. van aanschaf is al helemaal geen sprake.

In de eerste week zijn er 19.000 exemplaren verkocht. Mooi voor Opeth dat ze zulke hoge cijfers halen.

Tsja... zo gaat dat blijkbaar tegenwoordig. Bevalt ie niet direct dan gooien we hem toch weg, hij was toch gratis?! Jammer hoor, de meest memorabele albums geven pas na meerder luisterbeuren hun geheimen prijs en ik denk dat dat bij deze van Opeth ook zeker het geval is.

Nee, zo gaat dat niet tegenwoordig... althans niet met mij, en ik heb genoeg (te veel) albums die ik allemaal nog eens een kans moet geven maar waar ik geen tijd voor heb om te luisteren. Ik heb me nooit écht verdiept in Opeth (ik héb (jaja, gekocht hoor) BWP en GR, en verder ken ik enkel een paar losse nummers)... en ik heb alleen al moeite om dit een luisterbeurt vol te houden.
Ik waag er bij Opeth (het is tenslotte Opeth) dríe... en het bevalt me nog niet...
Dan ga ik gewoon weer aan het stapeltje albums verder waarvan ik zéker weet dat ze ooit op een dag hun (eventuele) geheimen prijs gaan geven. Jammer voor Opeth, ik ken op de twee bovengenoemde albums na nog nauwelijks wat van de band, dus ik heb nog genoeg te ontdekken. Daarna misschien ooit nog eens Watershed.

Ik ben al enkele jaren serieuze Opeth fan, zowel hun oudere als hun nieuw werken kunnen mij bekoren.
Ik heb de nieuwe al enkele malen beluisterd maar vind hem voor het moment ook nog totaal niet te vergelijken met wat ze al gepresteerd hebben. Zoals er hier al eerder vermeld werd vind ik de combinatie en overhangen van hard naar zacht niet zo goed uitgewerkt als op hun vorige cd's. Het kippenvel-gevoel van de rollercoasters op hun vorige albums heb ik nog niet echt beleefd bij deze.

Ik doe zeker nog een paar pogingen, maar ik heb er zowiezo mijn twijfels bij dat de kwaliteit van dit album even groot is als de vorige als je weet dat Mikael de teksten in 1 nacht geschreven heeft.

En aangezien ze na deze zomer gaan touren met Dream Theater doet mij ook al twijfelen of ze de sound en riffs van deze cd ook niet aangepast hebben aan het Dream Theater publiek, dit is natuurlijk maar een loze bedenking maar aangezien Mikael en Martin Mendez de enige echte opeth restanten zijn, hebben zij natuurlijk veel meer inspraak... Zou dit een commerciele keuze geweest zijn?

Ohja, en waar is die Would?-cover van Alice In Chains nu eigenlijk naartoe?

Van mij mag iedere band zichzelf ontwikkelen en andere wegen inslaan en wat dan al niet, zolang ik niet verplicht word het uiteindelijke resultaat aan te moeten schaffen.

@Metal-D78: Ik kan me goed voorstellen dat mensen eerst een cd gaan downloaden, de download een paar keer goed te beluisteren voor het aanschaffen en dan pas naar de winkel lopen om de cd te kopen. Zo doe ik het zelf ook al een tijdje, en ik merk bij mezelf dat ik eerder meer dan minder cd's ga kopen. Bovendien ontdek ik op deze manier ook nieuwe bands. En als een cd slecht is, kan je die idd weggooien.
De enige manier waarop deze manier slecht kan zijn voor een band is als ze met een slechte plaat (in mijn ogen) op de proppen komen. Wat anders als een miskoop in de kast zou belanden om stof te verzamelen, komt nu je huis niet eens meer in.

Nou, heb toch wat leuke stukjes ontdekt hier en daar.
Ga het nog eens een kans geven, wie weet...

Niemand?

Is niks over bekend zover ik weet, maar het zou zo maar eens een probleem met record labels kunnen zijn, aangezien Opeth bij Roadrunner zit, wat valt onder Warner Music Group en Alice in Chains bij Columbia wat valt onder Sony BMG, maar dat is slechts speculatie.

Prima prima prima album!!!
Nummer 2 en 3 zijn heerlijke "ruige" nummers. Ik vind de rustige stukjes tussendoor in zijn geheel niet hinderlijk maar voegen juist iets toe!!
Na 3/4 luisterbeurten 4 sterren op zijn plaats!!
Mikael heeft een mooi rauw randje aan zijn cleane vcoals gebracht.... was na alle recensie bang dat hij zou tegen vallen, is gelukkig absoluut niet het gevoel, het is weer een album op zich geworden!!!

Het ontbreken van op- of afbouw hindert me nog steeds, maar ik kan nu wel erg genieten van Coil, het vette prog-stukje in The Lotus Eater en een aantal overige passages. Heir Apparent vind ik nog steeds een gezichtsloos gedrocht.

best lekker album, met als hoogtepunt Lotus Eater.
maar de rustige stukjes he... vallen af en toe toch wat hinderlijk onverwacht in. jammer.
voor de rest, pretty goed

Er zitten zeker een paar prachtige stukjes op dit album (om maar eens wat te noemen: het begin van Hex Omega, de keyboardsolo in The Lotus Eater, het einde van Burden), maar ik heb net als HammerHead het pijnlijke gevoel dat als er met de volgorde van zacht en hard zou worden gerommeld, dat het ongeveer hetzelfde uit zou komen. Zeker als het echt even helemaal stil wordt in een nummer, heb ik niet het gevoel dat dit allemaal zo zinvol is.

Maar goed, het blijft Opeth. Elk Opeth-album heeft bij mij een gigantische groeiperiode doorgemaakt, dus bij deze zal het ook wel weer meevallen. Ghost Reveries staat tenslotte ook nog altijd in mijn top-10, en zóveel kan het allemaal niet verschillen...

Mijn probleem met dit album is dat ik tussen Ghost Reveries en Watershed een andere band heb leren kennen, nl. Dream Theater, en ik kan er niets aan doen, maar vergeleken bij die band is Opeth toch echt een flinke stap terug. Het enige wat ik een beetje mis bij Dream Theater is dat evil death-metal-gevoel.

Verder is Watershed wel een leuk album, maar ik ben nog steeds van mening dat Opeths eerste 4 albums de beste zijn. Ik erger me ook ontzettend aan die 'grappige' geluidjes op dit album. Die outro van Burden en Lotus Eater... waarom in godsnaam? Wie zit daar op te wachten? En hoe ze ook van de hak op de tak springen, vooral in Hessian Peel, kom op, da's toch geen nummer meer?

Iedereen die naar Opeth luistert en die Dream Theater nog niet kent raad ik aan om daar eens naar te luisteren. Het heeft mijn ogen geopend in ieder geval. Maar het blijft een kwestie van smaak uiteraard (en Opeth is nog steeds erg goed natuurlijk).

Een kwestie van smaak ja... ik vind Dream Theater eigenlijk onvergelijkbaar met Opeth. terzijde dat ik Dream Theater niks vind.

Dream Theater is muzikaal enorm sterk, maar hebben een verschrikkelijk slechte zanger. Ik heb echt geprobeerd om daar voorbij te gaan, maar ik kan hem nog altijd niet aanhoren.

Opeth is vind ik net als andnino niet te vergelijken met DT

"Jij vindt" het een slechte zanger, Labriej is er toch echt op vooruit gegaan qua zang dat hoor je ook door de albums heen

Heb wel wat van Dream Theater geluisterd, vind het nummer A Change Of Seasons erg mooi, maar het gaat wat meer de klassieke compositie-kant op voor mij en ik heb toch nog graag een stukje death metal erbij, iets wat Opeth dus heel goed doet.

Plus de stem van Akerfeldt is beter dan de zanger van Dream Theater, dat vind ik een van de grootste, zoniet het grootste minpunt aan DT.

Hij valt behoorlijk tegen. Leuke ideeën die halfslachtig zijn uitgewerk vormen toch helaas de hoofdmoot van de muziek. Opeth staat bekend om het contrast tussen hard en zacht, licht en donker en nu ook tussen mooi en kut.

Eerste keer luisteren: vet
Tweede keer: minder
Derde keer: teleurstellend

De nummers pakken me gewoon niet. Zoals hier al eerder is gezegd, het klinkt onsamenhangend. Coil, daar begrijp ik niks van, evenals Burden, vreselijk. Ik heb nog nooit eerder een Opeth nummer gehoord dat ik vreselijk vond, en nu twee op één album.

Ik weet niet of ze hier bewust een nieuwe weg inslaan of dat het gewoon afgeraffeld is? Het lijkt mij een beetje alsof ze gedacht hebben, "Niet te moeilijk, niet té apart, neutraal blijven." en niet "Laten we iets nieuws proberen!". De enige nummers die ik goed vind zijn The Lotus Eater en Heir Apparent, maar het klinkt net alsof ze niet op dit album thuishoren.

Jammer, ik hoop dat het volgende album me weer beter zal bevallen.

Ik ben een enorme Opeth-fan en ik heb reikhalzend naar dit album uitgekeken, maar het wil me maar niet pakken. Het is natuurlijk prachtig om zoveel mogelijk verschillende stijlen in je muziek te verwerken, maar enige samenhang kan ook geen kwaad. Die samenhang kon ik op de vorige platen wel ontdekken, maar hier een stuk minder.

Tot nu toe voldoen alleen Heir Apparent, The Lotus Eater en Burden echt aan de verwachtingen. De rest blijft gewoon niet hangen en het doet me heel veel pijn om dat te moeten constateren.

Ben ik niet met je eens. De reden waarom Akerfeldt wellicht beter klinkt (althans op de laatste Opeth-albums) is dat zijn zanglijnen ook veel makkelijker zijn. Het bereik van LaBrie van DT is vele malen groter. Ook gebruikt hij zijn stem op verschillende manieren. Akerfeldt zingt altijd in dezelfde toonhoogte en volume, LaBrie gaat van hoog naar laag en van hard naar zacht, dat is ook een stuk moeilijker. Relatief gezien dus, is LaBrie in technisch opzicht een veel betere zanger dan Akerfeldt. Natuurlijk kan het wel zo zijn dat je zijn stemgeluid gewoon niet mooi vindt. Plus Akerfeldt grunt natuurlijk als een dolle, dat is iets wat LaBrie helaas niet kan...

Anders ga je effe het Opeth-evangelie verkondigen of zo. Het is je goed recht een andere mening te hebben, maar het is héél pretentieus op deze manier.

Ik heb niet veel verstand van zangtechnieken en zo, maar ik vind de stem van Akerfeldt mooier, vooral vanwege het feit dat hij de grunt en de cleane vocal combineert. Dat zijn de mooiste nummers (muv Blackwater Park).