Opeth - Watershed (2008)

hoe zouden jullie de muziek op dit album beschrijven?
progressieve death metal, zoiets?

Ik heb Opeth altijd als progressieve death metal gezien.

Had ik al gezegd dat ik dit album geweldig vind?

Aja, twee dagen geleden nog zie ik hierboven.

Gelukkig maar dat ik niet zo vaak zeg dat ik het niks vind

je moet ervan houden

het is eigenlijk totaal niks bijzonders maar als je maar vaak doet alsof ga je dat vanzelf geloven

oeh, Opeth fans, zeg er wat van

kom maar op

*spuugt in zijn handen*

Dat varkentje ga ik eens even wassen >: )

zalig zijn de onwetenden van geest

Grappig, hoe Joy tegelijkertijd alles steevast loopt te verdedigen bij de Tool pagina's...

tuurlijk

its all in the game en ik doe met liefde en plezier mee

nou kom maar op dan

Het verschil is dat mensen daar wel meer dan een keer naar Tool geluisterd hebben en daarom voel ik me hier dus niet uitgedaagd eerlijk gezegd. Want dit is nu juist belangrijk, omdat Opeth net als Tool meerdere luisterbeurten nodig heeft om zijn geheimen prijs te geven. Dat was dus ook mijn punt bij Tool met al dat cursief.

In plaats van heel veel nummers eenmaal te beluisteren is het dus een betere aanpak om 1 album meerdere malen te beluisteren..

Still Life, Blackwater Park of Ghost Reveries zijn dan volgens mij de beste keuze voor wie van hedendaags progressieve death metal houdt. Wie eerder voor de nostalgie gaat en weer het gevoel wil oproepen van de oude Celtic Frost maar vooral van de bijna vergeten black metal band Bathory (wie kent die nog?), net als Opeth afkomstig uit Stockholm, Zweden, die kan beter voor een van de drie eerste albums kiezen.

Voor wie progressief belangrijker is dan de metal is deze Watershed de beste keuze.

En dan maar gewoon dat ene uitgekozen album genoeg kansen geven. Dat zijn de regels. En anders speel ik het spelletje niet mee.

En voor wie de sfeer het belangrijkst is? Daar ga ik bij Opeth eigenlijk voor, en dat vind ik hier niet terug. bitter koud allemaal

Idd, daar moest ik ook gelijk aan denken..

jij ook al?

Elk zichzelf respecterende metal fan, denk ik zo.

Quorthon is niet iemand die snel vergeten moet worden.

My arms, your hearse en Still Life eens proberen.

Allebei ontzettend sfeervol, en niet zo onevenwichtig als het latere Opeth.

waar natuurlijk totaal niets mis mee is

ik ken opeth van blackwater park, meerdere malen beluisterd, en het doet me weinig, niet mijn muziek

nog wat restnummers beluisterd her en der, en de conclusie bleef hetzelfde

ik vind het niks, en voornamelijk de zang stoort me behoorlijk

magoed, tis een tijd geleden dus ik wil het best nog eens proberen

Die grunt, ik kan me zo voorstellen dat het voor velen een struikelblok vormt. Als je ervan houdt is het een meerwaarde, een extra dimensie in de muziek. Opeth zit niet alleen technisch knap in elkaar en raakt niet alleen met mooie melodieën, maar doet ook echt wat met de energie in je buik als je erop af kan stemmen.

Dat maakt de muziek heel intens en donker soms. Maar dat laatste op een minder duffe en verstikkende manier dan Tool naar mijn mening.

je visie op tool kennen we nu wel, die vergelijking mag je nu achterwege laten

ook het argument dat het technisch dik voor mekaar is snijd geen hout

een band als dream theater is daar wat mij betreft het ultieme voorbeeld van, het doet me niks

gevoel, daar draait het om

Mijn argument is niet dat Opeth technisch sterk is, maar juist dat het niet alleen maar technisch sterk is. Begrijpend lezen ajb.

Naast verwondering (wat overigens ook een emotie is) voor het technische aspect wekt de muziek bij mij buikgevoel en ontroering op. Tool daarentegen vooral een geeuw en soms zelfs slaap.

Opeth is spannend, Tool niet.


Maar het gaat hier dus over Watershed en volgens mij heb je dat album nog geen ene keer in zijn geheel aandachtig beluisterd. Je trigger als iemand iets onaardigs over Tool zegt kennen we nu wel. Dus als je niks over Watershed weet te vertellen, gelieve je hier dan te onthouden wat mij betreft.

zo, klaar is de plaat

had ik per nummer een halve review geschreven, om tot de conclusie te komen dat ik veel sneller duidelijk kan maken wat ik er niet goed aan vind


Darkane - Expanding Senses

zelfde stijl, zonder de afwisseling van de harde en zachte stukken, zonder de afwisseling van gitaargeweld en acoustisch geneuzel, een band die compacte krachtige even complexe nummers wet neer te zetten zonder langdradig te worden en complex te zijn om het complex zijn

daarbij vind ik nummer 1 volstrekt overbodig

de algehele stijl komt voort uit het klassieke,jaren 80 metal,wat achterhaald
men schuwt niet alledaagse instrumenten niet, zoals bijv een hammond orgel, ik vind het misplaatst

het acoustische werk klinkt ok,maar is weinig verheffend

net als je denkt, een nummer komt nu lekker op gang stopt men om weer een slome fase acoustisch of zacht geneuzel te beginnen

dat is wat me nog het meest tegenstaat, jongens toch, beuk nou eens een keer lekker door, laat dat geneuzel achterwege, ik zit er niet op te wachten

het zal de kenmerkende stijl wel zijn, ik vinnut niks, tis geworden tot een trukje bij ieder nummer

de zang staat me nog steeds tegen, zowel het gegrunt als het heldere, al prefereer ik het heldere

al met al nog steeds muziek waar ik weinig mee heb

(overigens, lachwekkend, het stukje fantomas/mr bungle op 5:50 in the lotus eater)

zo, een mening zonder de voor de hand liggende tool vergelijking (wat nou vergelijking, dit is iets totaal anders)

extra luistertip: psychotic waltz - into the everflow

Heb ik even geluk!
Want Opeth en Tool zijn allebei voor mij besteedt.

Allebei spannend

Ik krijg bij beide het beste gevoel op muziekgebied.

Deze Watershed trouwens helemaal niet. Teleurstelling van 2008.
Ik denk ook dat daarom Lopez en Lindgren uit Opeth zijn gegaan, omdat ze het niet met de plannen van Mikael eens waren om zo'n middeleeuwsachtig album te maken.

Het ultieme gevoel bij Opeth: Still Life, Deliverance en Blackwater Park

Het ultieme gevoel bij Tool: Aenima en Lateralus

Volgens wikipedia:

On May 12, 2006, Martin Lopez announced that he had officially parted ways with Opeth due to health problems, and was replaced by Martin Axenrot.

On May 17, 2007, Peter Lindgren stated he was leaving Opeth after 16 years. "The decision has been the toughest I've ever made but it is the right one to make at this point in my life", Lindgren said. "I feel that I simply have lost some of the enthusiasm and inspiration needed to participate in a band that has grown from a few guys playing the music we love to a worldwide industry.

Dit album was gewoon Akerfeldt's eigen idee hoor. Niks andere bandleden die de koers wijzigen. Ik hoop dat de beste man tot inzicht komt.

Net als Tool maakt Opeth epische metalmuziek. Net als de muziek van Tool heeft die van Opeth meerdere luisterbeurten nodig voor het zijn geheimen prijs begint te geven. Wat dat betreft kan er vergeleken worden.

Maar aan die meedere luisterbeurten ben je nog niet toegekomen en dat zal wellicht ook niet gebeuren. Je overhaaste 'recensie' is dus volstrekt waardeloos.

Als iets dat verdieping vraagt je niet meteen genoeg aanspreekt om je er serieus in te verdiepen dan kan je er naar mijn mening beter over zwijgen.

Tenzij je jezelf graag belachelijk maakt in de ogen van wie zich er wel in verdiept heeft.

Klaar is de plaat begon je. En wat volgde was praat voor de vaak.

sjah beste kronos

ik heb mijn mening gegeven op basis van 1 volledige luisterbeurt

betekend dat dat het daarbij blijft?

geen id, zou zomaar kunnen, zou zomaar kunnen van niet, er zijn meer bandjes geweest die ik na 1 luisterbeurt links liet liggen om later op een ander tijdstip vervolgens de plaat nog eens af te spelen en te ontdekken dat ik er een andere mening over heb

het zit je blijkbaar dwars dat ik dit album niet hoog heb zitten
gezien dat 3/4de van je reactie niets te maken heeft met de muziek, die reactie is dan ook weinig serieus te nemen

adjieu

Vreemd bericht Joy, aangezien je een paar berichten terug zegt:

wat is er vreemd aan?